တဏှာတောမှာပျော်တယ်ဆိုတဲ့မေရယ်

ကျုပ်ကတပ်မတော်သားကြီး။ အောင်မောင်း။ တပ်ထဲမှာ ပျော်ပျော်နေခဲ့တယ်။ မိန်းမ မယူခဲ့ဘူး။ တပ်မှာပျော်ပေမယ့် အသက်ပြည့်တဲ့အထိ မနေခဲ့ရဘူး။ ဆေးပင်စင်ယူလိုက်ရတယ်။ ဒါနှင့်တပ်ထဲကထွက်တော့ ကျနော်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစုမိတယ်။ ရွာဘက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်တယ်။ အသက်က တော်တော်ကွာပါတယ်။ ကျနော်က ငါးဆယ့်ငါး၊ သူကသုံးဆယ့်ငါးပေါ့။ ကျနော်ပင်စင်ယူလိုက်ရတဲ့အခါ ကျတော့စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေအောင် ဈေးထဲမှာဆိုင်ခန်းလေးဖွင့်ပြီး ဈေးရောင်းတယ်။

ပြသနာက့ ကျနော်ပဲဗျတပ်ထဲက ထွက်လာကတည်းက လူက ရှူနာရှိုက်ကုန်းဖြစ်နေပီ။ ပြောရရင် မိန်းမကို ကောင်းကောင်းမလိုးနိုင်ဘူးလေ။ အားရအောင် မလိုးနိုင်ဘူး။ တပ်ထွက်စစ်စစ်ပါ။ ဒါနှင့် ဘာလို့မိန်းမယူလဲမေးရင် ဆေးပေးမီးယူ လိုအပ်တယ်မလား။ ကျနော်ကျန်းမာရေးက ညံ့လာပြီလေ။ ကျနော့်မိန်းမသုံးဆယ့်ငါးဆိုတော့ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိသေးတယ်။ လုံးကြီးပေါက်လှပေါ့။ တဏှာစိတ်ကပြင်းတယ်။ကျနော်ကြိုးစားပြီး လိုးသေး တယ်။ သူအာသာမပြေဘူး။ ဒါပေမယ့် မိန်းမသားဆိုတော့ တောင်းဆိုတာမျိုးမရှိဘူး။

ကျနော်လည်း တစ်ခါလိုးတိုင်း တစ်ခါအားဆုတ်ယုတ်သလို ခံစားလာ့ရပြီး မလိုးဝံ့တော့ဘူး။ အခုလည်း ကျန်းမာရေးက ညံ့ဖျင်းလာပီ။ ကျနော်ဈေးဆိုင်တောင် မသွားနိုင်တော့ဘူး။ မိန်းမပဲ လွှတ်ထားရတာ။ ဈေးဆိုင်ဆိုတာက မနက်ဆို ပစ္စည်းတွေထုတ် ညနေဆိုသွင်း။ လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းဝယ်ထည့်ပေါ့ ကျနော်မသွားနိုင်တော့ ကျနော့်မိန်းမက သီလင်တနိုင်တယ်လေ။ သူက မနက်အစောကြီး ဈေးဆိုင့်ဖွင့်သိန်းရတာနှင့်ကြာရင် အဆင်မပြေတော့ဘူး။ ဒါတောင် ကျနော်တို့မှာ သားသမီးမရှိလို့။ ကူဖော်လောင်ဖက်လိုလာပီ။

ကျနော်စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ငါသေရင် ငါ့ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ မိန်းမဆီပဲရောက်မှာ သူ့လည်း ဆွေမျိုးသားချင်းနည်းတယ်။ အသက်ကြီးရင် သူ့ကိုပြုစုမယ့်သူကလည်းမရှိဘူး။ အင်း.. ငါ့အကိုကြီးသားကိုခေါ်ပြီး အမွေစား အမွေခံခေါ်မှပါ။ ဒါနဲ့ကျနော့အကိုကြီးရဲ့သား မင်းသူ ကိုခေါ်လိုက်တယ်။ မင်းသူက အသက်နှစ်ဆယ် လူကောင်ကထွားတယ်။ ရွာသားဆိုတော့ ဗလလည်းရှိတယ်။ လုပ်ရည် ကိုင်ရည်လည်းရှိတယ်။ “ငါ့တူ..မင်းသူ” “ဗျာ ဦလေး ” “ဒါမင်းဒေါ်လေး သူ့နာမည် ဒေါ်စမ်းမော်တဲ့မင်း.. သူနှင့် ဈေးရောင်း လိုအပ်တာကူညီ”

“ဟုတ်ကဲ့ဦးလေး’” မင်းသူလည်း အဒေါ်ကို အခုမှမြင်ဖူးတယ်။ မြို့သူအဒေါ်ဆိုတာကလည်း အသက်က ငယ်သေးတော့ ရုပ်ကလည်း သန့်သေးတယ်။ဈေးရောင်းတာဆိုတော့ သပ်သပ်ယပ်ယပ်လေး ဝတ်စားရတော့ အဒေါ်ကလှနေတယ်လေ။ အဒေါ်က ဖင်ကြီးရင်ကြီးပဲပြောရရင် အရမ်းကိတ်တယ်။ “အင်း လေ ဦးလေးကနေမကောင်းဘူးဆိုတော့ အဒေါ်ကို မကြိတ်နိုင်ဘူးထင်ရဲ့ အဒေါ့်အိုးကြီးက ကားနေတာပဲ” မင်းသူတွေးနေတုန်း “မင်းသူ” “ဗျာ ဒေါ်လေး” “ကဲငါတို့ဈေးသွားရအောင်” “ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်လေး” ဒေါ်လေးနှင့်မင်းသူဈေးလိုက်သွားတယ်။

ဒေါ်လေးဆီက ရေမွှေးနံ့လေးတသက်းသင်းရတယ် လူပျိုလေး မင်းသူစိတ်ထဲ တမျိုးကြီးဖြစ်နေတယ်လေ။ ဆိုင်ခန်းကိုရောက်တော့ ဒေါ်လေးက “မင်းသူ ရော့သော့ ဆိုင်ဖွင့်” “”ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်လေး” မင်းသူဆိုင်ဖွင့်တော့ ဆိုင်ခန်းထဲပစ္စည်းတွေ ကျပ်သိပ်ပြီးထည့်ထားတယ်။ မနက်အစောကြီး ဆိုင်ဖွင့်ရတာမို့ မီးရောင်မှိန်ပြပြထဲ လမ်းကျဉ်းကလေးမှာ နှစ်ယောက်သား ပစ္စည်းတွေယူပြီးဆိုင်ရှေ့ခင်းရတော့တယ်။ အဒေါ်က ဟိုနေရာဘာပစ္စည်းချ။့ဒီနေရာဘာပစ္စည်းချနဲ့ ခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင်းလည်းလုပ် မင်းသူလည်းခိုင်းပေါ့။

အဲမှာ ပြသနာတက်တာကမင်းသူ။ ဆိုင်ခန်းထဲလမ်းက ကျဉ်းတော့ အဒေါ်နောက်က ကပ်ပြီးပစ္စည်းတွေဝင်ယူရတယ်။ အဒေါ်တင်ပြီး ထိပြီးသွားရလေ မင်းသူလီးကတောင်လေ။ “အာ ဒုက္ခပဲ အဒေါ်သိသွားရင်တော့ပြသနာပဲ” ဒေါ်စမ်းမော်သိတယ်။ ဒီလိုကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ်ထဲ လူချင်းကကပ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေရတာ။ သွေးမတော် သားမစပ်။ လင်နဲ့တော်မှ ရတဲ့တူ။ နောက်ပြီး ငယ်ငယ်ကထိန်းကျောင်းလာတာ မဟုတ်တော့ မင်းသူစိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေမှန်းသိတယ်။မင်းသူလို လူပျိုအရွယ်မပြောနဲ့ သူတောင်တမျိုးကြီး ဖိုးသိုးဖတ်သပ်ခံစားရတာ။

ဟန်မပျက်ရအောင်သာ မင်းသူကိုခိုင်းရင်း “ငါ့တူရေ နင့်မလည်း အိုးတိုးအမ်းတန်းနဲ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” “ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး လမ်းကကျဉ်းတော့ ဒေါ်လေးကိုထိနေလို့” “အမလေးဟယ် ထိရောဘာဖြစ်မှာလဲ ငါက နင့်အဒေါ်လေထိထိ အားမနာနဲ့” “ဟုတ်ဒေါ်လေး” “အယ် ငါမင်းသူကို အားပေးအားမြှောက် ပြုနေပီလားမသိဘူး..့တော်ကြာ ကောင်လေးအတင့်ရဲလာမှ’” တွေးမိပြီး ဒေါ်စမ်းမော်ရင်ထဲ တမျိုးကြီးခံစားလိုက်ရသလို ရှက်သလိုလိုလေးဖြစ်သွားပြီး အဖုတ်ထဲလည်း တမျိုးကြီးခံစားလိုက်ရတယ်။

မင်းသူလည်း အဒေါ်က အားနာစရာမလိုဘူး ပြောမှတော့ ခုနကလီးနှင့်တင်သားမထိအောင် ဂရုစိုက်နေရာကနေ အခုတော့ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အဒေါ်တင်သားကြီးတွေကို မရှောင်တော့ပဲ ပွတ်သတ်သွားတော့တယ်။ အိစက်စက်တင်သားကြီးတွေကမင်းသူအတွက် ရင်ခုန်စရာကြီးမို့ လီးကတောင်နေတယ်။ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း မင်းသူ လီးနှင့် မိမိတင်သားကြီးကို တစ်ခါထိတိုင်း စိတ်ကထလာတယ်။့ ယောက်ျားမလိုးနိုင်တာ ကြာခဲ့ပီလေ။ တောင့်တနေတဲ့အချိန်ကြီးမှာ ဒီလိုကြီးထိတွေ့နေရတော့ စိတ်တွေဂယောက်ဂယက်။

ဒီလိုနဲ့မင်းသူ နေ့လည်ဈေးရောင်း ညနေဈေး ဆိုင်ပြန်သိမ်း။ မနက်ကဝေဒနာညနေပြန်ဖြစ်။ ဆိုင်သိမ်းတော့လည်း ဒီလမ်းကျဉ်လေးမှာပဲ မနက်ကလိုပဲ သိမ်းရတာကိုး။ မင်းသူတော့ စိတ်တွေကမတည်မငြိမ် အဒေါ်ကို ပစ်မှားမိနေတယ်။ စကားတောင် မပြောရဲဘူး။ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း မင်းသူစိတ်တွေ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီဆိုတာသိတော့ မင်းသူကို စကားမရှိစကားရှာပြီး ပြောနေမိတယ်။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်ပြန်တော့လည်း ဒေါ်စမ်းမော်ထမင်းချက်ရတယ်။ မင်းသူလည်း ထမင်းချက်တာ ကူပေးတယ်။

ဒေါ်စမ်းမော်က အိမ်ရောက်ပြီမို့ အိမ်နေအဝတ်အစားဖြစ်တဲ့ လည်ဟိုက်ဂါဝန်ကြီးပဲ ဝတ်ထားတာ။ မင်းသူလည်း ဒေါ်စမ်းမော်ရင်ဘတ်ကြီး ချောင်းကြည့်လိုက် တင်ဆုံကြည့်တွေလှမ်းကြည့်လိုက်နဲ့ တံတွေးတွေပဲမြိုချနေမိတယ်။ “ကဲငါ့တူရေ ချက်လို့ပြုတ်တော့လို့ပြီးပြီ၊ ငါရေအရင်ချိုးမယ် ပြီးတော့နင်ချိုးပေါ့” “ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်လေး” ဒေါ်လေးပြောပြီးအခန်းထဲ့ဝင်သွားတယ်။ ပြီးမှ ထမီရင်ရှားပြီးထွက်လာတယ်။ ရင်သားဖွေးဖွေးနဲ့ ရေလဲထမီပါးပါးထဲမှ ကြွရွနေတဲ့ ဖင်ကြီးတွေကြည့်ရင်း လီးကတောင်လာပြန်ပြီ။ ရေချိုးသံတဘွမ်းဘွမ်းကြားရတယ်။

တော်တော်ကြာရေချိုးပြီး ဒေါ်လေးရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး “မင်းလည်း ရေချိုးတော့မင်းသူ” “ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်လေး” မင်းသူထရပ်တော့ပုဆိုး ထဲကလီးကြီးရှေ့ကို ငေါထွက်နေတယ်။ ဒေါ်စမ်းမော်တချက်ကလေး ငေးကြည့်မိပြီးအသိဝင်လာကာ အခန်းထဲသနပ်ခါးသွေးရင်း “အမလေး မင်းသူ ငါ့ကိုပစ်မှားနေတယ်၊ ဟီဟိ လီးကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ။ ဒီကောင်လေးတော့ ဟင်းဟင်း” မင်းသူရေထျိုးခန်းဝင်ပြီး ရေချိုးရင်း ဒေါ်လေး စမ်းမော်ကိုမှန်းကာ တစ်ချီထုလိုက်တယ်။ထုချိန်ဆို ဘာမှလုပ်မရဘူး၊၊

ကြာကြာလေး ဖီးအပြည့်နဲ့ထုနေတုန်း “ဟေ့ မင်းသူကြာလှချည်လား” တံခါးခေါက်ရင်း ဒေါ်စမ်းမော်ပြောတော့ “ဟုတ်ဒေါ်လေး ပြီးပြီ၊ပြီးပြီ” “မင်းသူရယ် ရေချိုးတယ်သာပြောတာ ရေေ့လာင်းသံတောင် မကြားရဘူး” မင်းသူသူခိုးလူမိသလိုရှက်သွားပြီး ရေကိုတ ဗွမ်းဗွမ်းလောင်းချိုးလိုက်ရတယ်လေ။ “မင်းသူရေ ရေချိုးပြီး မင်းဦလေးခေါ်အုံး ထမင်းစားမယ်လို့” “ဟုတ်ဒေါ်လေး…ဦလေးရေ ထမင်းစားရအောင်” “အေး အေးလာပြီကွ” ဦလေးတို့နှင့်ထမင်းအတူစားကာ ထိုတည ကုန်ဆုံးလိုက်ရတာပေါ့ဗျာ။

မင်းသူ တနေ့ထက်တနေ့ ဒေါ်စမ်းမော်နဲ့ ပိုရင်းနီးလာတယ်။ ဈေးဆိုင်ဖွင့်ချိန်သိမ်းချိန်ဆို ဒေါ်စမ်းမော်တင်ကြီးကို သူ့လီးနှင့်မထိ ထိအောင်လုပ်တတ်လာတယ်။ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း ဒီအထိအတွေ့မှာ သာယာလာလို့ ဘာမှမပြောဘူး။ အိမ်မှာ လင်ကြီးငုတ်တုတ်ရှိလို့သာ ပေါ်တင်မလုပ်ရဲတာ။ အခုလည်း မင်းသူနောက်က လီးနှင့်ထောက်ရင် အဖုတ်မှာအရည်တစီစီနဲ့ တစ်ခါတလေ လည်း စိတ်ထဲကလုပ်ပစ်ချင်စိတ်က ဖြစ်နေတယ်။ တနေ့ ညနေဆိုင်သိမ်းရင်း မင်းသူက ပစ္စည်းတစ်ခုအထဲသွားထည့်ရာမှာ သူ့ကိုနောက်က ပွတ်ပြီးသွားတော့ သူကပစ္စည်းအပေါ် လှမ်းတင်ချိန် မင်းသူအပေါ်တင်ကြီးနှင့် ဖိသလိုဖြစ်သွားတော့ “အာ့ ” “အယ်မင်းသူ ဘာဖြစ်သွားလဲ ”

“ဟီး နာသွားတယ်” “ပြစမ်းဘယ်အနားနာသွားလဲ” “ပြလို့မဖြစ်တဲ့နေရာ” “ဟား ဘာဖြစ်သွားလဲ” “မသိဘူး ဒေါ်လေး” “ကဲဆိုင်ခန်းတံခါးပိတ်လိုက်ငါကြည့်ပေးမယ်” “ဟုတ်ကဲ့” မင်းသူဆိုင်ခန်းတံခါးထပိတ်လိုက်တယ်။ပြီးမှ “ဒေါ်လေး ဒီမှာကြည့်ပေးစမ်းပါအုံး” “နင်ပဲ ပြလို့မရတဲ့နေရာဆို” “အင်းဒေါ်လေးကြည့်ပေးမယ်ဆိုလို့” “အင်းပါ ကဲပြ” မင်းသူ ပုဆိုးချွတ်ချလိုက်တယ်။“အမလေးမင်းသူနင့်ဟာကြီးကလဲ” “ဒေါ်လေးသေချာကြည့်ပေးစမ်းပါ နာနေတယ်” “အေးပါဟ” ဒေါ်စမ်းမော်ဒူးထောက့်ထိုင်ကာ မင်းသူလီးကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ လီးတအားတောင်လာတယ်။

လီးက အိမ်ယောက်ကျားထက် အများကြီးကြီးတယ်။ အကြောတွေထောင်ထလို့ ဒစ်ကြီးက မှိုပွင့်သဏ္ဋာန်ဖြစ်နေတာ။ ဒေါ်စမ်းမော် သေချာကိုင်ကြည့်နေတုန်း လီးထိပ်က အရည်ကြည်တွေစိမ့်ထွက်လာတယ်။ ကြည့်ရင်းနှင့် ဒေါ်စမ်းမော်စဖုတ်က စိမ့်ကနဲဖြစ်သွားပြီး ယားနေတော့တယ်။မင်းသူလည်း စိတ်ကထိန်းမရတော့ ဒေါ်စမ်းမော်ခေါင်းကိုင်ကာ ဒေါ်စမ်းမော် ပါးစပ်ထဲထိုးထည့်ရာ “အု ဝု အု ..အာ့အာ့… ထွီ မင်းသူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ” “ဒေါ်လေးကျနော်မနေနိုင်တော့လို့ပါ” “ဟေ့ နင့်ဦးလေးသိရင် ငါတို့ပြသနာတက်မယ်”

“မသိအောင်နေမယ်ဗျာ.. ကျနော်အရမ်းလုပ်ချင်နေပြီ” မင်းသူလည်း အခြေအနေကောင်းမှန်းသိတော့ အရဲစွန့်တောင်းဆိုလိုက်တယ်။့ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း စိတ်ကအရမ်းပါနေပြီ။ “ကဲ အဲလောက်ဖြစ်နေရင်လည်း လုပ် တော့ ငါကုန်းပေးမယ်” “ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်လေး” ဒေါ်စမ်းမော်မင်းသူလီးကြီးနှင့် အလိုးခံချင်နေတာကြာပြီ။ အခုလိုအနေအထားမှာ လက်လွတ်မခံတော့ဘူး။ အိပ်ပြီးခံလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်တော့ ကုန်းပေးလိုက်တယ်။ မင်းသူလည်း ဒေါ်စမ်းမော်နောက်ကဝင်ပြီး အဖုတ်ကို တချက်စမ်းလိုက်တယ်။

အလိုးမခံရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့အဖုတ်က အရည်တွေစိုရွဲနေတာမို့ကုန်းပြီး တချက်ယက်လိုက်တယ်။ “ပလပ် ပလပ်” “အိုး …အာ့ အာ့ မင်းသူရယ်ကောင်းလိုက်တာ” “ဒေါ်လေး အဖုတ်ယက်မခံဖူးဘူးမလား” “အင်း..မခံဖူးဘူး နင့်ဦလေးကယက်မပေးဖူးဘူး” ‘”နောက်ဆိုရင် ကျနော်ကောင်းကောင်းယက်ပေးပါ့မယ် ဒေါ်လေး” “အေး ဟယ် ငါလည်းခံကြည့်ချင်တယ်။ အခုကအချိန်မရဘူးနင်တစ်ခါတည်းသာ လိုးတော့ ငါအရမ်းခံချင်ပြီ” “ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်လေး’” မင်းသူပြောရင်း လီးကိုအဖုတ်ကိုတေ့ပြီး ထည့်လိုက်တယ်။

“ဗျစ် ..ဗျိ ဗြိ ဗြိ” လီးက အဖုတ်ထဲပြည့်ကျပ်ပြီးဝင်သွားတယ်။”အာ့ လား လား မင်းသူရယ်တလုံးတခဲကြီးပဲ နင့်နေတာပဲဟယ်” “ကောင်းရဲ့လား ဒေါ်လေး” “အေး အရမ်းကောင်းနေပြီ လိုးစမ်းပါဟာ” မင်းသူ တဖြေးဖြေးလိုးရာကနေ ကြမ်းလိုက်တယ်။ “ဗျိ..ဇွိ ဗျိ ဘွတ် ဖတ် ဖတ် ဖွတ်ဖန်းဖန်း’” “အာ့ရှီးရှီး အီးအား အာ့အိုးအိုး” “ဘွတ်ဖွတ် ဘွတ်ဖန်းဖန်းဖန်း” မင်းသူလီးကအလုံးအထည်ကလည်းကြီး ရှည်လည်း ရှည်တော့ ဒေါ်စမ်းမော် အသံမထွက်မိရအောင် ကြိတ်ညည်းမိတယ်။

အားကောင်းမောင်းသန် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆောင့်ချက်က အရသာကောင်းကောင်းပေးနိုင်စွမ်းရှိနေတော့။ လင်ဖြစ်သူ ကိုအောင်မောင်းမပေးနိုင်တဲ့ ကာမအရသာကို အခုမှ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ခံစားရပြီ။ “အားမင်းသူရေ ကောင်းလိုက်တာကွယ်အိုး အားအား” အလိုးမခံရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့အဖုတ်က အရမ်းပဲဇိမ်ရှိနေတယ့်။ တချက်တချက် မင်းသူလိုးချက်က အရမ်းထိတယ်။ လီးဝင်ပြီး ပြန်ထွက်သွားမှာကိုတောင် စိုးရိမ်မိနေတယ်။ မင်းသူလည်း လိုးရတာ အရမ်းကောင်းနေတဲ့အတွက် တဖန်းဖန်းမြည်အောင် လိုးလိုက်တယ်။

ဒေါ်စမ်းမော်လည်း အရမ်းကောင်းလာပြီး မင်းသူ့လီးကြီးကို ကြိုက်သွားရတော့တယ်။ မင်းသူလိုးချိန် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကြာတော့ “ဗျိ..ဇွိ ဗျိ ဘွတ် ဖတ် ဖတ် ဖွတ်ဖန်းဖန်း’” “အာ့မင်းသူ အိုး ဘယ်လိုကြီးလဲ အားငါတမျိုးကြီး အား ထွက်ပီထွက်ပီ အား အား” ဒေါ်စမ်းမော် တစ်ယောက်မင်းသူနှင့်တွေ့မှ ပြီးဆုံးတဲ့အရသာကို ခံစားရလိုက်ပြီး မင်းသူလည်း ပြီးတော့မှာမို့ အားကုန်ဆောင့်လိုက်ပြီး အဖုတ်ထဲသုတ်တွေ ပန်းထည့်လိုက်တော့တယ်။အိမ်ကိုဟန်မပျက်ပြန်ခဲ့ကြပြီး ပုံမှန်ချက်ပြုတ်စားသောက်နေကြပေမယ့် ကျမစမ်းမော်စိတ်က ဆယ်ကျော်သက်ပမာ ပျော်ရွှင်နေမိတယ်။

ကျမပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး မင်းသူလေးကြည့်တော့လည်း မှိူရတဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ ပျော်နေတာ။ မျက်နှာပိုးသတ်ရအောင် မနည်းကြိတ်ပြောရတယ်။့ကာမဆိုတာ သောက်လေငတ်လေ ပဲမို့ခိုးစားရတာက မလွတ်မလပ်နဲ့ ဆိုင်ခန်းလေးမှာပဲ အားမရပါဘူး။ ယောက်ျားအလစ်ကိုပဲ ချောင်းနေရတယ်။ ယောက်ကျားက ကျန်းမာရေးညံ့တော့ မနက်ဆို လမ်းလျောက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလေးလုပ်ပြီး အိမ်မှာနေရတယ်လေ။ ကိုအောင်မောင်းကို အိမ်ကလေအပြင်ကို သွားစေချင်တယ်။ တနေ့ထက်တနေ့က မင်းသူလေးနှင့် အေးအေးဆေးဆေး လိုးချင်တဲ့စိတ်က ပြင်းပြလာတယ်။

မင်းသူရဲ့အဖုတ်ယက်တာကို ခံချင်တယ်။ ဆိုင်ခန်းမှာက မလွတ်လပ်ဘူးလေ။ ဒီတော့လည်း မာယာသုံးရတော့တာပေါ့။ “ကိုကြီးအောင်မောင်း” “ဘာလဲ မိန်းမ” “ကိုကြီးလည်းအိမ်မှာပဲနေရတာ ကြာတော့ မငြီးမွေ့ဘူးလား” “ငြီးမွေ့တာပေါ့ မိန်းမရာ” “အင်းလေ မင်းသူရောက်လာတော့ ဆိုင်ကိစ္စလည်း ကိုကြီးပူစရာမလိုတော့ဘူး၊ လေကောင်းလေသန့်လေးရအောင် မင်းသူအဖေတို့ဆီ သွားပါလား။့ အဲမှာစိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆီလည်ပေါ့” “အေး ဟ ငါလည်းသွားချင်နေတာ” “အဲဒါဆိုလည်းသွားလေ ကိုကြီးအောင်မောင်း”

“အေး ငါမနက်ဖြန်သွားမယ်၊ နောက်ဆို ငါ့ကျန်းမာရေးကြောင့် မသွားဖြစ်လောက်တော့ဘူး” “ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီးအောင်မောင်း” နောက်တရက် ကိုအောင်မောင်းရွာဘက်သွားတော့ ကျမတို့နှစ်ယောက်ဆိုင်သာဖွင့်ရတာ။ စိတ်က မပါဘူး။ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်က များနေပြီလေ။ ဒါနှင့်ပဲ ဆိုင်ကိုစောစောပိတ်ပြီး အိမ်ကိုပြန်လာခဲ့တယ်။အိမ်လည်းရောက်တော့ “မမ ” “အယ် မင်းသူဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ” “မမလို့ ခေါ်တာလေ” “အယ်တမျိုးကြီးဟယ်” “ဟုတ်တယ်မမရဲ့ ဒေါ်လေးခေါ်ပြီးလိုးရတာ တမျိုးကြီးမို့လို့” “ဟေ့ မင်းသူ နင့်ဦးလေးရှေ့ကြဒေါ်လေးပဲခေါ်”

“ဟုတ်ကဲ့မမ.. မမရယ်…ရင်အရမ်းခုန်တာပဲ” “အေး ငါလည်းရင်တွေခုန်နေတာပါ” မင်းသူ မမကိုဖက်ပြီးမမနှုတ်ခမ်းတွေကို စုပ်နမ်းလိုက်တယ်။ ရင်ခုန်သံသာမက တဏှာစိတ်ကြောင့် အသက်ရှူသံပါ မြန်လာတယ်။ တကယ်တော့ ရမက်ပြင်းပြင်းနဲ့ နမ်းလိုက်တာပါပဲ။ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း ပြန်နမ်းပေးလိုက်တယ်။ မင်းသူလျှာကပါးစပ်ထဲဝင်လာပြီးမွှေတယ်။ ဒေါ်စမ်းမော်ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်လို ရင်တွေတငိမ့်သိမ့်ခုန်ပြီး စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှားနေတာကြောင့် အဖုတ်ထဲက အရည်တွေစိုရွှဲလာနေပြီ။

မင်းသူလည်း အဝတ်တွေကိုချွတ်ပြီးဒေါ်စမ်းမော်အဝတ်တွေပါ ချွတ်ချပစ်လိုက်တယ်။ ဒေါ်စမ်းမော်ရဲ့နို့ကို တလှည့်စီစို့ပေးလိုက်တယ်။့ “ပြွတ် .ပြွတ် ပြွတ်” “အာ့ မောင်လေး အာ့အင်းဟင်း” ကာမစိတ်တွေကပြင်းပြစွာဖြစ်ပေါ်ပြီးစမ်းမော် ညည်းတွားမိတယ်။ မင်းသူလီးကြီးကိုစမ်းပြီး ဆွပေးနေလိုက်တယ်။ မင်းသူလီးက ဒေါ်စမ်းမော်လက်ထဲ တဖြေးဖြေးကြီးထွားပြီး မာတောင်နေပြီ။ “မမ မောင်လေးမှုတ်ပေးမယ်” “အင်းမောင်လေး မမလည်းအယက်ခဲချင်လှပြီ” မင်းသူလည်း ပေါင်ကြားထဲဝင်ပြီး အဖုတ်မို့မို့ဖောင်းဖောင်းကြီးကို နမ်းလိုက်တယ်။

”ရွှပ်” “”အာ့ ရှီးရှီး” အမွေးတွေ့ကြားဖြဲပြီးအစေ့ကလေးကို စုပ်လိုက်တယ်။ “ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်” “အာ့..ရှီး..ရှီး မောင်လေးရယ် အား” အစေ့ကိုအားရအောင်စုပ်ပြီး အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားဖြဲကာ လျှာကို အပြားလိုက်လုပ်ကာ ယက်လိုက်ရာ “ပလပ် ပလပ် ပလပ်” “အားအီးဟီးဟီး…မောင်လေး” ဒေါ်စမ်းမော်တကိုယ်လုံးတုန်သွားကာ ငှက်ဖျားထသကဲ့သို့ အော်ညည်းမိတော့တယ်၊ အရည်တွေ စိုရွဲနေတဲ့အဖုတ်ကိုလျှာစုချွန်ကာ ထိုးမွှေပြီးစုပ်ယူလိုက်ယက်လိုက် လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ “ပြွတ် ပြွတ် ပလပ် ပလပ်”

“အားအိုးအင်းဟင်းဟင်း” ဒေါ်စမ်းမော်မှာ အလိုံးရသလိုမဟုတ်ပဲထူးခြားတဲ့အထိအတွေ့ကြောင့် အရသာထူးကိုခံစားရပြီး ပြီးချင်သလိုဖြစ်လာတယ်။ “အားတော်ပြီပြီးသွားလိမ့်မယ် မောင်လေး ” “ပြီးလေမမ ” “မမကလိုးပြီးအတူတူပြီးချင်တာ” “အာ့ဆိုလည်း မောင်လေးလီးစုပ်ပေးအုံးလေ” “အေး ပါ မမလည်းစုပ်ချင်နေတာ” မင်းသူလီးကို မမမျက်နှာရှေ့ထိုးပေးလိုက်တယ်။ မျက်နှာရှေ့လီးတယမ်းယမ်းဖြစ်လာတော့ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း မင်းသူလီးကိုဖမ်းကိုင်ပြီး ဂွင်းသုံးလေးချက်တိုက်ပေးလိုက်တယ်။ လီးထိပ်က အရည်ကြည်တွေထွက်လာတော့မှ ဒေါ်စမ်းမော်ပါးစပ်ထဲ လီးကိုငုံပြီးစုပ်ယူလိုက်တယ်။

”ပြွတ် ပြွတ်” “အားရှီးရီးကောင်းလိုက်တာမမရာ၊ လီးထိပ်လေးလျှာနှင့်ထိုးပေး” “အေးမောင်လေး” ဒေါ်စမ်းမေညိလည်းမင်းသူပြောသမျှနာခံကာ လီးအပေါ်ဝလျှာနှင့်ထိုးမွှေပေးလိုက်တယ်။ “ပလပ် ပလပ်” “အားအိုးဟူးရှီးရှီးအားအား ကောင်းလိုက်တာဗျာ” မင်းသူပြီးသွားမှာတောင်စိုးရိမ်သွားတယ်။“မောင်လေးရပြီလား ” “ရပြီမမ” “လုပ်တော့မလား” “လုပ်တော့မယ်မမ” “အင်းလုပ် ” ဒေါ်စမ်းမော်အိပ်ရာပေါ်လှချပြီး အလိုးခံရန်စောင့်စဉ် “မမခါးအောက်ခံလိုက်မယ်” “အင်းခံလေ” ဒေါ်စမ်းမော်ခါးကိုကြွပေးလိုက်တယ်။့

မင်းသူလည်း မမခါးအောက်ခေါင်းအုံးခံပြီး ပေါင်ကြားဒူးထောက်ဝင်ကာ အစေ့နေရာကို တချက်နှစ်ချက်ခန့်ချော်ထိုးလိုက်တယ်။ “အားလားလား မောင်လေး အိုး လိုးပါတော့” မင်းသူမမအဖုတ်ထဲလီးကို တဖြေးဖြေးထိုးထည့်လိုက်တယ်။ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း မိမိအဖုတ်ထဲ လီးဝင်လာကိုကြည့်ရင်း စိတ်တအားကြွလာတယ်။”ဗျစ် ဗြိ ဗျိ” “အားမောင်လေး အခုမှအားရပါးရရှိလိုက်တာကွာ” “”ဗျစ် ဘွတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ်” “အားအိုးအင်းဟင်းဟင်း” ဒေါ်စမ်းမော် အားရပါးရညည်းညူပြီး အော်လိုက်တယ်။

မင်းသူလည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်လိုးရပြီမို့ ဆောင့်သွင်းပြီးလိုးပေးလိုက်ရာ “”ဗျစ် ဘွတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ် ဖန်းဖန်း” “အားအိုးအင်းဟင်းဟင်း ကောင်းတယ် အားလိုးလိုးမြန်မြန်လေးလိုး” စောက်ဖုတ်ထဲမှာအမြှပ်တစီစီထနေပြီ။ “””ဗျစ် ဘွတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ် ဖန်းဖန်း” “အားအိုးအင်းဟင်းဟင်း ကောင်းတယ်” အားကောင်းမောင်းသန်မင်းသူလိုးချက်က ဒေါ်စမ်းမော်ကြာကြာမနေနိုင်တော့ဘူး။ “အားဟားဟားမောင်လေးမမပြီးတော့မယ့် ပြီး တော့ မယ် အား” “မမပြီးပေမယ့်မောင်လေးမပြီးသေးဘူး မမ”

“အေး ပါ မင်းပြီးအောင်လုပ်” “ဗျစ် ဘွတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ် ဖန်းဖန်း” “အားဟားဟားရှီး ရှီးရှီးမောင်လေးမမပြီးပြီ ပြီးပြီ အား ရှီးရှီး..အား”. ဒေါ်စမ်းမော်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မင်းသူလီူကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး “မမကုန်းပေးအုံး ” “အင်း ကုန်းပေးမယ်” ဒေါ်စမ်းမော်လူးလဲထကာကုန်းပေးလိုက်တယ်။ မင်းသူလည်း ဒေါ်စမ်းမော်နောက်ကနေပြီး လီးကိုထည့်လိုက်တယ်။ “ပြတ် ” “အိုး အားရှီးကောင်းတယ်မောင်လေး ” “””ဗျစ် ဘွတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ် ဖန်းဖန်း” “အားအိုးအင်းဟင်းဟင်း ကောင်းတယ်”

နောက်ကနေဒူးကွေးပြီး မီးကုန်ယမ်းကုန် ခါးကိုင်ဆွဲပြီးလိုးပေးလိုက်ရာ ဒေါ်စမ်းမော်လည်း အော်ညည်းရင်း ဒုတိယအကြိမ်ပြီးဆုံးဖို ြ့ဖစ်လာပြန်တယ်။”””ဗျစ် ဘွတ်ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဘွတ် ဖန်းဖန်း” “အားဟားဟားမောင်လေးမမပြီးတော့မယ်” မင်းသူလည်းပြီးချင်လာပြီမို့စိတ်မထိန်းတော့ပဲ သုတ်ကို အဖုတ်ထဲပန်းထည့်လိုက်ပြီး ဒေါ်စမ်းမော်ကို ရှေ့သို့တွန်းလှဲကာ လီးကိုအဖုတ်ထဲစိမ်ရင်း ဒေါ်စမ်းမော်အပေါ် မှောက်ချလိုက်တော့တယ်။ အဖုတ်ထဲသွင်းပြီး ဇိမ်ခံနေသောမင်းသူကို “ကိုယ်တော်လေး ဇိမ်ခံမနေနဲ့တော့ မမလေးနေပြီ”

“ဟုတ်ကဲ့မမ” မင်းသူလည်းမမဘေးလှဲချလိုက်ပြီး မမကိုဆွဲဓက်ကာ အနမ်းလေးတပွင့်ပေးရင် “မမကောင်းလား” “အရမ်းကောင်းတယ် မောင်လေးရယ်” မောပန်းနေကြတဲ့နှစ်ယောက်သား အဝတ်မဝတ်နိုင်ပဲ ဖက်ပြီးအိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။ ဦးအောင်မောင်းရွာပြန်သွားတော့ ရွာက ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကိုသွားရောက်ပြီး ကန်တော့လိုက်တယ်။ “ဒကာကြီးအောင်မောင်း မင်းလည်း ပျောက်သွားလိုက်တာ အခုမှပဲ ရွာပြန်လာတော့တယ်” “တင်ပါ့ဘုရား” “အေး ဒကာကြီးလည်း အသက်အရွယ်ရလာပြီပဲ၊ တရားရောအားထုတ်ဖြစ်လား”

“မထုတ်ဖြစ်ပါဘူးဘုရား” “အေးကွယ်သေရင်ကိုယ့်နောက်ပါမှာ ဒါနနှင့်သီလပဲ မဟုတ်လား” “တင်ပါ့ဘုရား” “အေး ကွယ် တဏှာလောဘနောက်ပဲလိုက်နေရင် ဘယ်လူဖြစ်ရကျိုးနပ်ပါ့မလဲကွယ်” “တင်ပါ့ဘုရား” “အေးဒီမှာတရားစခန်းဖွင့်ထားတယ် ၊အချိန်ရရင် တရားအားထုတ်သွား” “တင်ပါ့ဘုရား” ဦးအောင်မောင်းစဉ်းစားကြည့်တယ်။ကျန်းမာရေးကြောင့် စီးပွားရေးတောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူး တဏှာရာဂရော မလုပ်ဖြစ်တာ ကြာလှပြီ။ နောက်ဆံတင်းစရာ သားသမီးကလည်း မရှိဘူး။

မိန်းမအပေါ် မှာလည်း ကျန်းမာရေးကြောင့် လင်မယားလိုမနေဖြစ်ပဲ မောင်နှမလိုပဲနေဖြစ်တယ်။ တဏှာကုန်လို့လား။ မဟုတ်ဘူး ကျန်းမာရေးကြောင့်သာဖြစ်တယ်။ အခုအသက်လည်း ကြာကြာနေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ဒီတော့ ငါအချိန်ရတုန်း တရားအားထုတ်မယ်ဆိုပြီး တရားအားထုတ်ခဲ့တယ်။ တရားအသိလေး ရင်ဝယ်မှတ်ပြီး ရန်ကုန်ကိုပြန်လာခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မှာတော့ မင်းသူနဲ့ဒေါ်စမ်းမော်ကတော့ တဏှာကြောမှာ မြောနေရာက ဦးအောင်မောင်းရောက်လာလို့ အရှိန်သတ်လိုက်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့်လည်း စားနေကြအရာမစားရရင် နေမထိထိုင် မသာဖြစ်တော့ ခိုးပြီးစားရာက ဦးအောင်မောင်း ရိပ်မိသွားတော့တယ်။ တနေ့တော့ မင်းသူမရှိချိန်မှာ “စမ်းမော်” “ရှင်ကိုကြီး””အင်းငါ နင်နဲ့မင်းသူကိုရိပ်မိတယ်””ရှင်ကိုကြီး” “အေး ငါသိတယ် ငါကမွေးစားရအောင်ခေါ်တာ နင်က အမှန်အကန်မွေးစားလိုက်တာပေါ့””ကိုကြီး ကျမကိုခွင့်လွှတ်ပါ””အေးပါ ငါ့မှာတရားရှိပါတယ်။ ငါ့ကိုယ်စား ငါ့တူလုပ်ပေးတယ်လို့ပဲ မှတ်ပါတယ်””ရှင်ကိုကြီး’” “အေးဟုတ်တယ်လေ ။့

ဒီကိစ္စကငါက လူတွေဖွင့်ပြောရင် ငါကိုယ့်ပေါင် ကိုယ်လှန်ထောင်းသလိုပဲဖြစ်မှာ အိုကြီးအိုမရောက်မှ ငါကတရားစွဲရင် နင်ထောင်ကျမယ်.. နင်ထောင်ကျရင် ငါ့ကိုပြုစုမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး” “ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီးတရားတော့မစွဲပါနှင့်ရှင်””အေးတရားလည်းမစွဲဘူး နင်လည်း ငါ့ကို အကိုကြီးတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီးပြုစုပါ” “ဟုတ်ကဲ့ပါကိုကြီး” “အေးတစ်ခုတော့ပြောမယ် လူသိအောင်တော့ မနေကြနဲ့၊ ဒီနေ့ကစပြီး နင်နဲ့ငါခွဲအိပ်မယ်.. ငါလည်း တရားအားထုတ်မယ်” “ဟုတ်ကဲ့ပါကိုကြီး” “တစ်ခုပြောမယ့် မင်းသူကငယ်သေးတယ်။

နောက်ကျရင် ပြသနာမတက်စေနှင့် ငါပြောတာလည်း သူမသိပါစေနှင့်” “ဟုတ်ကဲ့ပါကိုကြီး” ဦးအောင်မောင်းလည်း ထိုနေ့ကစပြီး တရားလေးမှတ်ပြီး အေးချမ်းစွာနေတော့တယ်။ တဏှာရာဂအဆုံးမသတ်နိုင်တဲ့ ဒေါ်စမ်းမော်ကတော့ ဦးအောင်မောင်းကိုယ်စားမင်းသူနဲ့ပဲ…. တဏှာတောမှာ ပျော်နေကြတော့တယ်။ ပြီးပါပြီ။

အပေးအယူမျှမျှ

အေးမြတ်သူတစ်ယောက် လင်နှင့်ကွဲခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ကျော် နှစ်နှစ်နီးနီးလောက်ရှိပြီ။ လင်ဖြစ်သူက မလေးရှားဖက်ကို အလုပ်ထွက်လုပ်ရင်း ပထမတော့ လစဉ်မှန်မှန်ငွေပို့ပေးနေရာက တစ်နှစ်ခွဲခန့်ကြာတော့ ငွေပို့တာမမှန်တော့ဘဲ သုံးလေးလလောက် ကြာမှ တစ်ခါလောက် ကြုံသလို မစို့မပို့ ငွေပို့ပေးရင်း သတင်းလည်း မသိုးမသန့်ကြားလာခဲ့ရသည်။ ရခိုင်မတစ်ယောက်နှင့် ဖြစ်နေသလိုလို အင်ဒိုမတစ်ယောက်နှင့်ပဲ ညားသလိုလိုသတင်းကြားရသည်။ နောက်ပိုင်း ခြောက်လလောက်အထိ သူငွေပို့တာမျိုးလည်း မရှိတော့ချေ။

သူ့ဖက်က မမှန်မကန်ဖြစ်လာရာက သူတစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ လင်မယားချင်း အကြီးအကျယ် စကားများကြရင်း အေးမြတ်သူလည်း သူ့ကိုကွာရှင်းခွင့်တောင်း၍ အိမ်ကနေ အပြတ်ပင် ဆင်းချလာခဲ့လိုက်သည်။သူမသဘောထားက ပြတ်သည်။ သစ္စာမရှိသောယောက်ျားကို တစ်သက်တာလုံး ကျွန်ခံပြီး မပေါင်းလိုတော့ဟုဆိုပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းများက အမျိုးမျိုးနားချသော်လည်း ဘယ်လိုမှ တားမရတော့ချေ။ အေးမြတ်သူက ရုပ်ရည်လှသလောက် စိတ်လည်းတော်တော်ကြီးသည်ဟုဆိုရမည်။

သူမဇာတိမြို့မှာလည်း နေသည်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ ခရီးမကြာခဏထွက်၍ ထင်သလိုသာနေထိုင်ရင်း တစ်ခုလပ်မဘဝ၏ အနာတရ စိတ်ဒဏ်ရာကို သူ့နည်းနှင့်သူ ကုစား၍သာ နေလေတော့သည်။ သူမမိဘတွေက မရှိရှာကြတော့ပေ။ သူမအပျိုဖော်ဝင်စအရွယ်မှာပင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီး အေးမြတ်သူမှာ မောင်နှမချည်းသက်သက် ခုနစ်ယောက် အစ်မ ငါးယောက်နှင့် မောင်တစ်ယောက်ရှိသည်။သူမက ခြောက်ယောက်မြောက် နို့ညှာဖြစ်သည်။

အစ်မသုံးယောက်က အိမ်ထောင်ရက်သားကျကုန်ကြပြီး သူ့အိုးသူ့အိမ်နှင့်ဖြစ်ကြလျက် သူမအထက်က အစ်မအပျိုကြီး နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်က ကျောင်းဆရာမ တစ်ယောက်က အမျိုးသမီးအလှပြင်ဆိုင်ဖွင့်၍ အေးအေးလူလူ နေထိုင်ကြသူများပဲ ဖြစ်သည်။ အားလုံးထဲမှာ သူမတစ်ယောက်သာ အိမ်ထောင်ရေးကံမကောင်းသလို ခြေဗွေပေါက်ကာ လမ်းတကာ လျှောက်လည်၍ ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးနေသူမှာလည်း သူမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘယ်မောင်ဘွား တစ်ယောက်မှလည်း သူမကို ပြောဆိုပဲ့ပြင်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။

သူ့အလုပ်နှင့်သူ ရုန်းကန်နေရပြီး သူမအောက်က အငယ်ဆုံးမောင်လေးတစ်ယောက်သာ သူမနှင့် အပေါက်အလမ်းတည့်၍ ကျန်ဘယ်အိမ်သား တစ်ယောက်ကိုမှ အေးမြတ်သူမျက်နှာသာမပေးဘဲ ထင်ရာစိုင်း၍သာနေလေသည်။ သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ အောင်ကျော်မှာ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခုမှ ကိုးတန်းတက်နေဆဲရှိသေးသည်။ အေးမြတ်သူမှာ အသက် ၁၆ နှစ်သမီးလောက်မှာ လင်နောက်လိုက်ပြေးပြီး အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ သူမအသက်မှာ ယခုမှ ၁၈ နှစ်ကျော် ၁၉ နှစ်ထဲဝင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။

မော်လမြိုင်အဝေးပြေးဂိတ်မှ ထွက်လာသည့် ကားတစ်စီးပေါ်မှာ အေးမြတ်သူတစ်ယောက် အဖော်လူရွယ် တစ်ယောက်နှင့်အတူ နှစ်ယောက်သား ခုံချင်းဘေးချင်းကပ်လျက် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်။လူရွယ်မှာ အသက် အစိတ် ဝန်းကျင်ခန့်ဖြစ်ပြီး ခေတ်ဆန်ဆန်ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်။ ကားစထွက်လာကတည်းက နှစ်ယောက်သား ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လာခဲ့ကြပြီး ကောင်လေး၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏မီနီစကပ်ဝတ်ထားသော ပေါင်တန်နှစ်ဖက်အကြားရှိ ပေါင်ခွဆုံကြားထဲကို ထိုးသွင်းမွှေနှောက်၍နှူးဆွပေးလာသည်။

မုတ္တမကိုကျော်၍ ပေါင်မြို့ရောက်လာချိန်မှာ အေးမြတ်သူ ဖီလင်အတက်ကြီး တက်နေချေပြီ။ အဲယားကွန်းဖွင့်ထားသောကားထဲမှာ ဂွမ်းစောင်တစ်ထည်ကို နှစ်ယောက်လုံအောင်ခြုံလိုက်ကြပြီး အေးမြတ်သူ ကိုယ်လုံးကလေးက ကောင်လေး၏ရင်ခွင်ထဲမှာ ဝင်ရောက်လှဲလျောင်းရင်း သူမ၏လက်ကလေးတစ်ဖက် ကလည်း ကောင်လေး၏ ပေါင်ကြားတွင်ရှိသည့် လိင်အင်္ဂါကို လက်လျှိုသွင်း၍ နှိုက်ကာဆွကာ လက်နှင့် တဖတ်ဖတ် ဂွင်းရိုက်ဆောင့်ကာဖြင့် လုပ်ပေးလာသည်။

ဘီးလင်းမှာ နံနက်စာဝင်စားတော့ နှစ်ယောက်အတူ လူအလစ်မှာအိမ်သာထဲဝင်ပြီး မရမက တစ်ကြောင်းရအောင်ဆွဲပြီးမှ နံနက်စာကို ခပ်သုတ်သုတ်စားလိုက်ကြသည်။ အေးမြတ်သူ ဒီအဖြစ်ကိုပဲတွေးပြီး ရင်ကလေးတဖိုဖိုနှင့်ကြည်နူးပီတိကလေး ဖြစ်၍နေပေသည်။ ညနေ ၄နာရီခွဲလောက်မှာ ရန်ကုန်ရောက်တော့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာဝင်ရောက်ညအိပ်တည်းခိုလိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်သား အခန်းအလယ်ရှိ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး တင်းလာခဲ့သမျှကို ဖြေလျှော့ကြလေပြီ။ အေးမြတ်သူ ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်လွှာတွေ အကုန် ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

သူ့ကောင်လေး၏ ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်၍ ခါးကိုတင်းတင်းဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း အတန်ကြာသည်အထိ စုပ်နမ်းနေကြပြီး … “ကိုဇေ ချစ်ကြစို့ကွာ သူသူမအောင့်နိုင်တော့ဘူး ” “ကိုယ်လည်း တင်းနေတာကြာပြီ သူသူ လုပ်ကြတာပေါ့ ” ကိုဇေဆိုတဲ့ချာတိတ်က သူ့ဘောင်းဘီ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဇစ်ကို အောက်ဆွဲချကာ ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်သည်။ ဘောင်းဘီအောက်မှ သူ့လီးက မတ်မတ်တောင်၍နေချေပြီ။ လုံးပတ်တုတ်တုတ် အရှည်၆ လက်မခန့်ရှိပြီး ပြောင်ချောနေကာ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလျှက် အကြောတွေထောင်ထနေကြသည်။

အေးမြတ်သူ သူ့လီးကို ကုန်း၍ စုပ်ပေးနေသည်။ လီးဒစ်တဝိုက်ကိုလျှာဖြင့် ထိုးကာထိုးကာဆွပေးသည်။ လီးတစ်ချောင်းလုံးငုံကာ စုပ်နမ်းပေးသည်။ သူကလည်း လက်တစ်ဖက်က သူမနို့အုံအိအိကလေးတွေကို ချေနယ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က သူမပေါင်ကြားထဲနှိုက်သွင်းကာဖြင့် သူမအင်္ဂါဇပ်ကို ဆွကစားပေးသည်။ အေးမြတ်သူစောက်ရည်ကလေးများ စီးကျလာရပြီဖြစ်သည်။ “ကိုဇေ ထည့်ပေးတော့ကွာ ” အေးမြတ်သူ အပြတ်တင်းနေသည်။ ကိုဇေလည်း သူမပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားစေလိုက်ပြီး သူကပေါင်ကြားထဲမှာ ဆောင့်ကြောင့်ဝင်ထိုင်၍ သူ့လီးကို သူမစောက်ပတ်အဝမှာတေ့ကာ စတင်ဆောင့်သွင်းပစ်လိုက်သည်။

“ဇွပ် ဖွပ် ဘွပ် ” “အ အ အိ အ ကောင်း ကောင်းတယ် ကိုဇေ ဆောင့် ဆောင့် ဟင်း ဟင်း ” အေးမြတ်သူ ခါးလေးကို အပြတ်ကော့ပေးသည်။ ကိုဇေက ဆက်ကာဆက်ကာ ဆောင့်လိုးချလျှက်ရှိသည်။ သူ့လီးက အေးမြတ်သူ စောက်ခေါင်းကလေးထဲကို အဆုံးထိစိုက်ဝင်ပြီး တဇွပ်ဇွပ်တဖွပ်ဖွပ် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နှင့် တဖြည်းဖြည်းအရှိန်ရသထက် ရကာ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းလာကြပါသည်။ ကိုဇေမှာခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပိန်ပါးပါးသာဖြစ်ပေမယ့် လိုးဆောင့်အားတော့ တော်တော်ကလေ ကောင်းလှသည်။

အတွေ့အကြုံလည်းစုံခဲ့ပုံရပေသည်။ လင်နှင့်တစ်နှစ်ကျော်ကျော်လောက်ပေါင်းပြီး လီးနှင့်မစိမ်းသူဖြစ်သော အေးမြတ်သူကို အကြိုက်တွေ့ရလောက်အောင်ပင် တဇပ်ဇပ်နှင့် ခပ်မြန်မြန် ခပ်သွက်သွက်လိုးဆောင့်ပေးနိုင်ပြီး သူမစောက်ခေါင်းထဲတွင်လည်း ချောဆီကဲ့သို့သော သဘာဝအလျှောက်ထွက်ပေါ်ကျဆင်းလာသည့် စောက်ရည်များဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေပြီဖြစ်လေရာ လီးအဝင်အထွက်ကောင်းမွန်ချောမွေ့လာသည်နှင့်အမျှ ပွတ်တိုက်မှုကိုလည်း အပြည့်အဝပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ကာမအရသာကို ကောင်းစွာရရှိခံစားးနေရလေသည်။

“ဇွပ် ဖတ်ဘတ် ဇွပ် ဗွပ် ဘုတ် ဘုတ် ဘတ် ဖတ် ဗွပ် စွိ စွပ် ဇွပ် ” “အိအင့် အင်း အိ အိ အင့် အ အ အို့ အင့် အင်း ဟင့် ဟင့် ဆောင့်ဆောင့် ကိုဇေ အား ကောင်းလိုက်တာ လိုး လိုး စမ်းပါ အင့် အင့် ” “ကောင်းလား သူသူ ကိုယ်လိုးတာ ကြိုက်လား ” “ကောင်းတယ် တအားကောင်းတယ် လိုး လိုး မြန်မြန် သူသူ ပြီး ပြီးတော့မှာ အ အ” သူမအသက်ရှူတောင်မမှန်တော့ဘဲ အဆက်မပြတ်ဆောင့်လိုးခိုင်းရင်း အချက် လေးငါးဆယ်မက ထပ်မံဆောင့်လိုး၍ ကိုဇေရောသူမပါ နှစ်ယောက်သားပြိုင်တူပင် သုက်ရည်များထွက်ကာ ပြီးသွားကြပါသည်။ မောမောနှင့် ကုတင်ပေါ်မှာ ဖလက်ပြသွားကြသည်။

အတန်ကြာမျှနားပြီး ရေအတူချိုး ညနေစာအတူဆင်းစားကြကာ အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်၍ နှစ်ယောက်သား အချစ်ဇာတ်လမ်းပြန်စ နေကြပြန်ပါသည်။ အေးမြတ်သူ၏စောက်ဖုတ်ဖောင်းအိအိကလေးကို ကိုဇေ နမ်းစုပ်၍ဘာဂျာကိုင်ပေးသည်။ အေးမြတ်သူ၏ စောက်ခုံမို့မို့ကလေးမှာ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ဖုထစ်ဖောင်းကြွလျှက်ရှိပြီး အမွေးအမြင်ခပ်ပါးပါးမျှသာ ဝိုင်းရံကာ ပေါက်ရောက်နေကြလျှက် စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကမူ အပျိုစင်စောက်ပတ်ကလေးလို တင်းတင်းစေ့လျှက်ရှိတာတွေ့ရပေသည်။

သူမမှာ တစ်စထက် တစ်စ ကိုဇေနှင့် အပေးအယူညီမျှလာပြီမို့ သူက သူမစောက်ပတ်ကို ယက်ဆွပေးနေချိန်မှာ သူမကလည်း ကိုဇေ့လီးကို ပြန်လည်စုပ်ပေး မှုတ်ပေးနေသည်။သူမစောက်ပတ်အရည်ရွှဲလာသလို ကိုဇေလီးလည်း မခံမရပ်နိုင်အောင် တင်းမာထောင်ထ၍လာရလေပြီ။ “လိုးကြစို့ သူသူ အချစ်ကလေး ” ဒီတစ်ခါ စပြောလာသူကတော့ ကိုဇေပဲ ဖြစ်သည်။ “လိုးလေ ကိုဇေ စိတ်ကြိုက်လိုး မနက်သွားစရာရှိတယ်ဆို ဒီတစ်ညလုံး လိုးနိုင်သလောက်လိုး သိလား ဟင်းဟင်း ” အေးမြတ်သူ သူ့လည်တိုင်ကို မှီခို၍ ခပ်နွဲ့နွဲ့ကလေးပြောလိုက်လေသည်။

“ပေါင်ကားပေး သူသူ ” ကိုဇေကပြောရင်း အေးမြတ်သူပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပြဲပြဲကားကားလုပ်စေလိုက်ကာ သူ့လီးဒစ်ထိပ်ကို သူမ၏စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ စတင်ဆောင့်သွင်းလိုက်ပါသည်။“ရတယ် ဆောင့် ဒီတစ်ခါ ကြမ်းကြမ်းလိုးပေး ကိုဇေ ” အေးမြတ်သူဖင်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်မြောက်ကြွပေးလျှက်က ပြောလိုက်သည်။ကိုဇေ တဇွပ်ဇွပ်တဖွပ်ဖွပ်နှင့် အသံထွက်အောင်ဆောင့်လိုးချလိုက်သည်။ လီးကအရင်းထိ ဆောင့်ဆောင့်ဝင်သွားသဖြင့် အေးမြတ်သူစည်းစိမ်တွေ့နေရပြီး ကိုဇေ၏ ခါးကို တအားဆွဲဖက်ကာ အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေမိပေသည်။

လီးဝင်လီးထွက် မြန်သထက်မြန်လာသည်။ အချက်နှစ်ဆယ် အစိတ်ခန့် စောက်ပတ်ပူထူသွားအောင် ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ရင်း ကိုဇေကသူမနို့အုံတင်းတင်းအိအိနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ညှစ်နယ်ကာ နို့သီးခေါင်းအခဲကလေးနှစ်ခုကို စို့စို့ပေးလိုက်ရာ အေးမြတ်သူ တော်တော်ကလေးအရသာတွေ့သွားရပြီး အောက်ကနေပိုမို၍ ကော့ထိုးညှောင့်ပေးလာတာကို တွေ့ရပေသည်။“ကောင်းတယ် ကိုဇေ အဲ့လို နို့ စို့စို့ပြီး လိုးပေးတာ သူသူကြိုက်တယ် သူသူ့ကိုလည်း နမ်းစမ်းပါဦး ” “ကိုယ့်လီးကိုရော မကြိုက်ဘူးလား သူသူ”

“ကြိုက်လို့ ခုလို အလိုး ခံနေတာပေါ့ လို့ သူသူက တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ခံချင်တိုင်းခံတာ မဟုတ်ဘူး ” “ကိုယ်သိပါတယ် သူသူရဲ့ ဒါကြောင့် ဒီလောက်ချစ်ရတာပေါ့ ” “သွား သူချစ်တာက ဒီ … လီး … လီးကြီးနဲ့ … ဟင့် ဟင့် ” သူသူ သူ့ကို ညာဖြီးပြောမှန်းကို ကိုဇေသိပါသည်။ တကယ်တော့ သူမအကြောင်းကို သူတို့မြို့ကလေးမှ လူတော်တော်များများ အထူးသဖြင့် သက်တူရွယ်တူ ချာတိတ် တော်တော်များများသိကြပါသည်။အေးမြတ်သူက လင်ကွဲပြီးကတည်းက စိတ်လေပြီး သူမစိတ်ကြိုက်တွေ့သူ မည်သူ့ကိုမဆို ကုန်းမည့် မိန်းကလေးသာဖြစ်ကြောင်း

သူတို့တစ်တွေ သဘောပေါက်နေကြပြီးဖြစ်သည်။ ကိုဇေက ရန်ကုန်မှာ အလုပ်လုပ်သည်။ ကားဝပ်ရှော့တစ်ခုမှာ ဘော်ဒီဆေးမှုတ်အလုပ်ကို လုပ်ပြီး နယ်ရှိမိဘအိမ်သို့ ခေတ္တခဏပြန်လာရာမှ သူမနှင့်တွေ့ဆုံမိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း သူ့ခွင့်ရက်စေ့ပြီဖြစ်၍ အလုပ်ထဲကို ပြန်ဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အေးမြတ်သူကတော့ ရန်ကုန်မှ အမျိုးအိမ် တစ်အိမ်မှာ ရက်တော်တော်ကြာကြာ နေထိုင်ဦးမည်ဟုဆိုသည်။ ဒီကြားထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် မကြာခဏ ချိန်းတွေ့နိုင်ကြဦးမည်ဟု ကိုဇေတစ်ယောက် အပိုင်တွက်ဆထားပြီးလည်း ဖြစ်သည်။

ကိုဇေ လီးကိုအဆက်မပြတ်ထိုးသွင်းထိုးထုတ်လုပ်ရင်း လရည်ထွက်ချင်လာ၍ ခဏခိုးနားလိုက်ပြီး ဖင်ကိုင်လိုက် နို့စို့ လိုက်လုပ်နေပေသည်။ နောက် အတတ်တစ်မျိုးဆန်း၍ သူမဖင်သားနှစ်ဖက်အကြားရှိ စအိုပေါက်ထဲသို့ လက်ကို ထိုးနှိုက်ထည့်သွင်းကာ ဖင်ပေါက်ထဲကို ဆောင့်ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။ “အ အာ ကို …ကိုဇေ … ဟင် အ အ ဟင်း လိုး လိုးလေ သူသူ မနေနိုင်တော့ ဘူး အ ရှီး အိ အီးဟီး ” ဖင်ပေါက်ထဲ လက်နှိုက်လိုးခြင်းကထိရောက်ကြောင်းကို ဆရာ့ဆရာများ ပြောကြားဖူးတာကို သတိရမိသွားသည်။

အေးမြတ်သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖင်မခံဖူးပေမယ့် တစ်မူထူးခြားသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပိုမိုအလိုးခံချင်စိတ်ပေါက်ပြီး စောက်ပတ်ထဲမှာ ပိုရွလာသလို ဖြစ်လာမိသည်။ကိုဇေလည်း အပြီးသတ်ချိန် ရောက်ပြီ ဆိုပြီး အသည်းအသန်ပင် လီးတစ်ချောင်းလုံး ပူထူသွားအောင် အဆက်မပြတ် ဆောင့်လိုးချ လိုက်လေရာ သူ့လီးက ကျင်ကနဲကျင်ကနဲဖြစ်သွားရပြီး သုက်ရည်တွေ ဒလဟောကြီး သူမစောက်ခေါင်းထဲသို့ ပန်းထွက်ဝင်ရောက်သွားရလေတော့သည်။ သူမ မပြီးခင် ရပ်လိုက်မှာစိုး၍ အေးမြတ်သူက …

“မရပ်နဲ့ ကိုဇေ ဆောင့် ဆောင့် မြန်မြန်ဆောင့်ပေး အားအား ကောင်း ကောင်းတယ် လိုး လိုးလေ မြန်မြန် ဟင့်ဟင့် ” ဆိုပြီး သူ့ကိုတအားဖက်တွယ်ကာဖြင့် သူမခါးကလေးကိုအောက်မှနေ၍ အဆက်မပြတ်ကော့ထိုးကာ ညှောင့်လိုးပေးနေလေရာ ကိုဇေလည်း လီးကလရည်ထွက်တာတောင် အနားမယူနိုင်သေးဘဲ အချက်နှစ်ဆယ်လောက် မီးပွင့်မတတ် လိုးဆောင့်ပေးလိုက်ရင်း သူမ စောက်ခေါင်းထဲက ဖျစ်ကာညှစ်ကာနှင့် စောက်ရည်တွေ အလီလီပန်းထွက်လာတော့မှ တစ်စခန်း ရပ်မိကြလေတော့၏။

နှစ်ယောက်သား ခဏအကြာ အနားယူကြပြီး နောက်တစ်ချီထပ်ဆွဲကြပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်ကျတော့ အေးမြတ်သူက ကိုဇေ၏ကိုယ်လုံးပေါ်ကနေ မြင်းထိုင်တက်ခွထိုင်ရင်း အပေါ်စီးက လိုးဆောင့် ပေးလိုက်လေသည်။ အေးမြတ်သူ၏ ရမ္မက်သည်းထန်မှုနှင့် ဆန္ဒပြင်းပြမှုတို့က ကိုဇေ့ကို အံ့အားအသင့်ကြီး သင့်စေခဲ့ပြီး သူ့အနေနှင့်သူမအပေါ် လက်ဖျားပင်ခါမိလေသည်။ ကိုဇေ နောက်တစ်ချီထပ်လိုးဖို့ အချိန်တော်တော်ကလေးယူလိုက်ရသည်။ ဟိုင်းဝေးခရီးကို အတူနှင်လာခဲ့ကြတာချင်းအတူတူ သူက အေးမြတ်သူထက်ပို၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလိုကြီးဖြစ်နေသည်။

ကိစ္စပြီးစီးသွားကြတော့ နှစ်ယောက်သား ခြေပစ်လက်ပစ် အိပ်မောကျသွားခဲ့ကြလေသည်။ အေးမြတ်သူ တစ်ရေးနိုးလာသည်။ သူမနဘေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုဇေကနှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေပေသည်။ အပေါ့အပါးသွားချင်သလို ဖြစ်လာ၍ အိပ်ခန်းမှထွက်ကာ သန့်စင်ခန်းသွားလိုက်ပြီး ဆေးကြောသန့်စင်ကာပြန်လာတော့ ဧည့်ခန်းမှာ လူရိပ်လူခြည်တွေ့တာနှင့် အပြင်ကိုလှမ်းထွက်လာခဲ့မိသည်။ ဧည့်ခန်းမှာ လူသုံးလေးယောက်ရှိနေကြပြီး တီဗွီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုကို ထိုင်ကြည့်နေကြသည်။

တည်းခိုခန်းက ဧည့်ကြိုကောင်လေးနှစ်ယောက်ရယ် ဧည့်သည်ဖြစ်ဟန်တူသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ရယ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။အသားခပ်လတ်လတ် ကိုယ်လုံးခပ်တောင့်တောင့်နှင့် မျက်လုံးအကြည့်က ရဲတင်းစူးရှလှတာကို အကဲခတ်လိုက်မိသည်။ “လာ ညီမ ထိုင်လေ ” “အော် အင်း ဟုတ်ကဲ့ ” “အိပ်မပျော်ဘူး ထင်တယ် ” “တစ်ယောက်တည်းလား … ” ဟူ၍ သူကဆက်မေးသည်။ သူမက အဖော်ပါကြောင်း အိပ်ပျော်နေရာက တစ်ရေးနိုးမျက်လုံးတွေကြောင်နေ၍ ထလာခဲ့တာဖြစ်ကြောင်းများ ပြောဆို၍ သူနှင့် နှစ်ယောက်သား လေပေးဖြောင့်သွားကြသည်။

အတန်ကြာ ထိုင်နေကြရင်း စကား တစ်ခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ မေးလိုက်ဖြေလိုက်နှင့် ချာတိတ်လေးနှစ်ယောက်က အိပ်ချိန်ရောက်ပြီဆိုပြီး ဧည့်ခန်းစားပွဲတွေကို နေရာချကာ ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်မှာပင် စောင်ခေါင်းမြီးခြုံ၍ အိပ်ဖို့ပြင်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရတော့ … “မင်းတို့ ဒီမှာ အိပ်ကြဖို့ လား ”“ဟုတ်တယ် အစ်ကို အစ်ကို တို့ဆက်ကြည့်ချင်ကြည့်လေ ” “ရတယ် ငါတို့လည်း အိပ်တော့မှာ မင်းတို့အိပ်ချင် အိပ်ကြ ” ဆိုပြီး သူကထလိုက်တာမို့ အေးမြတ်သူလည်း သူ့နောက်ကနေ ထပြန်လာခဲ့ရသည်။ “အခန်း ဘယ်လောက်လဲ ” “အခန်း၂၈ မှာပါ ”

“အိပ်တော့မလို့လား ကိုယ်က ဒီဖက် ၃၅ မှာ ” “…… …… ” “လာလည်ပါလား တစ်ခုခု ဧည့်ခံမှာပေါ့ ” အေးမြတ်သူကို တစ်ကိုယ်လုံးခြုံ၍ ကြည့်လိုက်သော သူ့အကြည့်တွေက မရိုးဘူးဆိုတာတော့ သိသာလွန်းနေသည်။ဒီအချိန်ဆို ကိုဇေလည်း ကုလားသေ ကုလားမော အသေကောင်လို အိပ်မောကျနေလောက်ပြီ။မနက်နေအတော်မြင့်သည့် အချိန်အထိတောင် တော်ရုံနှင့်နိုးနိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ပါချေ။ အေးမြတ်သူ သူ့ကိုခပ်စူးစူးကလေးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာက သူမ အရဲစွန့်၍… “တကယ် ဧည့်ခံမှာလား သွားမယ်လေ ”

“တကယ်ပေါ့ ညီမရဲ့ လာ … ” သူမလက်ကို မသိမသာဆွဲကိုင်ကာ ခေါ်လိုက်တာမို့ အေးမြတ်သူ ရုတ်တရက်ရုန်းမလိုလုပ်မိပြီးမှ စိတ်ကူးတစ်မျိုး ပေါက်ကာ မရုန်းတော့ဘဲ အသာငြိမ်၍ လိုက်လာခဲ့လိုက်သည်။ သူ့အခန်းတံခါးကို ဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်။ “ထိုင်လေညီမနာမည်က ဘယ်လို ” “အော် သူသူပါ … အစ်ကိုကရော” “ကိုကိုနိုင်ပါ … ကိုနိုင် … လို့ပဲ ခေါ်ပါ ” “အစ်ကို တစ်ယာက်တည်း လား ” “အင်း တစ်ယောက် … ခုတော့ နှစ်ယောက်ပေါ့ … ဟင်း … ဟင်း ” “ဟင်း ဟင်း… ဟင်း … အစ်ကိုက ရယ်စရာပြောတတ်သားပဲ ” သူက အေးမြတ်သူအနားကိုကပ်လာသည်။

“သူသူ ဘီယာသောက်မလား … ဒါမှမဟုတ်အအေး… တစ်ခုခု ” “အို နေပါ … ရပါတယ် … ဘီယာတော့ မဖြစ်သေးဘူး အဖော်ပါလို့ အဟင်း…ဟင်း … အအေးကတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ် ” “သူသူ့အဖော်က အိပ်ပြီလား ” “အင်း ဟုတ်တယ် … ခရီးပန်းလာလို့ … ကို နိုင် … အ ဟင်း ဟင်း ” အေးမြတ်သူ ကိုယ့်စကားကိုယ် မလုံမလဲနှင့် ရယ်နေလိုက်သည်။သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုနှင့် ဘီယာနှင့် အအေးဘူး သုံးလေးဘူးထုတ်ကာ အေးမြတ်သူ ကိုတစ်ဘူး ကမ်းပေးသည်။ အေးမြတ်သူအနားမှာ ကပ်၍ ထိုင်လိုက်သည်။

ကိုယ်ခန္ဓာချင်း ပူးပူးကပ်ကပ် ပေါင်ချင်းထိနေမိကြသည်။ အေးမြတ်သူ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမစိတ်လှုပ်ရှားနေတာ သူသိများသိနေလေမလား လို့ စိတ်ထဲက တွေးပူလိုက်မိသေးသည်။ အေးမြတ်သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဟန်ကိုယ့်ဖို့ ဆိုပြီး ကိုလာအအေးဘူး လက်ကိုင်ကွင်းကလေးကို အသာအယာ ဆွဲဖောက်ပြီး အအေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်သောက်နေလိုက်သည်။ သူမထင်သည့်အတိုင်းပင် သူက စကားစလာသည်။ “သူသူ အချိန်ရ ရဲ့လား … ဟင် ” “အင်း ရ ပါတယ် ဘာ ဖြစ်လို့ ” “စကားပြော ချင်လို့ပေါ့ အဟင်း ဟင်း ”

သူ့မျက်နှာက သူမအနားကို နီးနီးကပ်ကပ်ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို သူ့လက်နှင့် မသိမသာကိုင်စမ်း၍ … ။ အေးမြတ်သူ အသာကလေး ငြိမ်နေမိသည်။ “ပြော လေ ရ … ပါတယ် … ” သူမအသံက တိုးတိုးလေး …မဝံ့မရဲ လေသံမျိုး …။ “ဟိုလေ အကြာကြီးတော့ သူသူ မနေရဲပါဘူး တော်ကြာ သူနိုးသွားရင် … ” “ဒါဖြင့် ခဏလေး တစ်နာရီ … နှစ်နာရီ …လောက်ဖြစ်ဖြစ် … ” “အင် … အစ်ကို ကလဲ ” “ပြွတ် … ပြွတ် … ” “အ …… အာ …… အ အကို အွန်းးး …… ” အေးမြတ်သူ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဘယ်နည်းဘယ်ပုံ ရောက်ရှိသွားမှန်းတောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိမထားမိလိုက်ပါ။

သူမအသိဝင်လာချိန်မှာတော့ သူမနှုတ်ခမ်းလွှာဖူးဖူးကလေးဆီသို့ ရှည်လျားလှသော ငြင်းဆန်ဖို့ ရန် ခက်ခဲလွန်းသည့် သူ့အနမ်းများက ကျရောက်လျှက်ရှိလေပြီ။ နှစ်ယောက်သား ကြာမြင့်စွာပင် အနမ်းရေယာဉ်ကြောထဲ မျောပါနေမိကြသည်။သူမနို့အုံ လုံးလုံးအိအိ နှစ်မြွှာကို သူ့လက်များက ဖျစ်လိုက်ညှစ်လိုက် ဆုပ်ကိုင်ချေနယ်ပေးလျှက်ရှိသည်။သူမ ဘယ်လိုမှပင် ရုန်းထွက်လို့မရ ရုန်းဖို့ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းပျောက်ဆုံးသွားသလို ဖြစ်နေသည်။ “သူသူ ” “အင် … ” “ကိုယ့်ကို အချိန် နည်းနည်းလောက်ပေးပါနော် ဒီည …ပေါ့ ”

“ကို ရယ် … နောက်နေ့ ကျမှ ပိုမကောင်းဘူးလား ဟင် မနက်ဖြန်ဆို သူသူ တစ်ယောက်တည်း ရှိမှာပါ ”“ဟင့်အင်း ဒီည … အခု ည … ” “သွား … လူ ဆိုး …တော် တော်ဘီကွာ ဖယ်ပါ ဒီလက်ကြီးက …ဟင့် ဟင့် ” “ချစ် ချစ်တယ် ခလေး ရယ် အရမ်း ချစ် ” အေးမြတ်သူ သူ့ကုတင်ပေါ်ကို တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမကိုယ်ပေါ်က ညဝတ်အင်္ကျီပါးကလေးမှာလည်း ကုတင်အောက်ကြမ်းပြင်ဆီ လွင့်ဝဲကျလို့ … ။ ဖွေးနုတင်းအိနေသော သူမ၏အသားဆိုင်အိအိကလေးများက အဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သူ့နေရာနှင့်သူ အချိုးတကျ ဟီးလေးခိုနေကြလျှက် …

သူမ၏သဘာဝအလှကို ကိုကိုနိုင်တစ်ယောက်မြင်လို့ ရှုလို့ မဝနိုင်အောင်ပဲ ရှိနေလေသည်။ သူ့ကိုယ်လုံးကြီးက အေးမြတ်သူရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ထပ်မှောက်အိပ်ချလိုက်ရင်း အနမ်းမိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပေသည်။သူ၏လက်ကြမ်းကြီးတွေက သူမကိုယ်ခန္ဓာရှိ အသားဆိုင်နုနုအိအိကလေးတွေကို မညှာမတာပင် ဆုပ်ညှစ်ချေနယ်ကာ လက်သရမ်းချင်တိုင်း သရမ်းနေကြသည်။ နို့နှစ်လုံးကို ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီဆွဲဆွဲ၍ စို့ပေးသည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးနှစ်ခုကို တပြွတ်ပြွတ်စုပ်၍ လျှာနှင့်တဖတ်ဖတ် တို့ထိယက်ဆွပေးသည်။

နောက် သူမခါးလေးဆီကို လျှောဆင်းသွားပြီး ဝမ်းဗိုက်သားပြင် ခပ်ရှပ်ရှပ်ကလေးကို တယုတယမွှေးကြူ၍ ချက်တိုင်တဝိုက်ကို ယားကျိကျိကလေးဖြစ်အောင် လျှာနှင့် ထိုးသွင်းကာ မြှူဆော့ ကစားပေးနေသည်။ ထိုမှတဆင့် သူမ၏ဆီးခုံဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆီးခုံတဝိုက်ကို နမ်းစုပ်ပေးသည်။သူမ၏မွေးညှင်းနုနု ကလေးများကို လက်နှင့်သပ်တင်ကာ ဖောင်းဖောင်းကြွကြွဖြစ်နေသော စောက်ပတ်မျက်နှာပြင်ကျယ်ကို ပြွတ်ကနဲစုပ်လိုက် လျှာနှင့်ယက်လိုက်လုပ်လာသည်။ စောက်စိထိပ်ဖူးကလေးကို စုပ်သည် နမ်းသည်။

လျှာဖြင့်ယက်ယက်ပေးနေသည်။ စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းတလျှောက်ကို ထောင်လိုက် သူ့လျှာပြားကြီးနှင့် အောက်ကနေအပေါ်ကို ယက်ကာသပ်ကာဖြင့် အခေါင်းကလေးထဲကိုပါ လျှာသွင်း၍ လှည့်ပတ်မွှေနှောက်ကာ ဆွပေးလိုက်ရာ အေးမြတ်သူ ဣနြေ္ဒပင်မဆည်နိုင်အောင်ဖြစ်ပြီး ကော့ကာတွန့်ကာနှင့် သူမစောက်ခေါင်းကလေး ထဲက စောက်ရည်တွေက ပေါင်ခြံတဝိုက်သို့ပင် အဆက်မပြတ် ယိုစီးကျလာခဲ့ရလေသည်။သူမ၏စောက်ပတ်တစ်ခုလုံး အရည်များဖြင့် နူးအိရွှဲစိုလာတော့မှ သူ့လှုပ်ရှားမှုကို တစ်စခန်းရပ်လိုက်ပြီး သူ့ခါးမှ ပုဆိုးကို ဖြေလျှော့၍ ချွတ်ချလိုက်ပေသည်။

“အို ” အေးမြတ်သူ မျက်စိရှေ့မှာမြင်လိုက်ရသော လီးကြီးကအားရစရာကြီးပါပေ။ မဲမဲသဲသဲနှင့် ကိုင်းခရမ်းသီးကြီးလို တွဲလောင်းကြီးကျနေပြီး တောင်မတ်နေချိန်မဟုတ်တာတောင်မှ လီးလုံးပတ်နှင့်အလျားက ကျောချမ်းလောက်စရာကြီးဖြစ်နေတာကိုတွေ့ရလေသည်။ ကိုဇေလီးထက် နှစ်ဆသုံးဆခန့်ပင် ပိုကြီးကာ ပိုရှည်လိမ့်မည်ဆိုတာ ဗေဒင်တောင်မေးဖို့ မလိုတော့ပါချေ။အပြာဗွီဒီယိုကားတွေထဲက ကပ္ပလီလီး ရှည်လမျောကြီးတွေကို ပြေးမြင်လိုက်မိပေသည်။ သူက သူမအနားကို ကပ်လာပြီး လီးကိုအကိုင်ခိုင်းသည်။

အေးမြတ်သူ လက်ကလေးတစ်ဖက် သူ့လီးဆီကိုရောက်ရှိသွားကာ လီးကို ဆုပ်ကိုင်စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ “ကြီးလိုက်တာ နော် အစ်ကို့ဟာကြီး ” “ကြိုက်လား သူသူ ” အေးမြတ်သူ ဘာမျှမပြောဘဲ ဆိတ်ဆိတ်နေရင်း သူ့ဟာကြီးကို လက်နှင့်ဆုပ်ဆွဲယူလိုက်ကာ သူမပါးစပ်ထဲ ထည့်သွင်း၍ နမ်းစုပ်ပေးလိုက်သည်။ လီးကြီးက ပါးစပ်နှင့်မဆန့်အောင်ဖြစ်နေ၍ အတော်ကြီးကို ကြိုးစားပမ်းစား ထည့်စုပ်နေရပေသည်။ရှည်လည်းအတော်ရှည်၍ ၈ လက်မလောက်အထိ ရှိလိမ့်မည်ဟုထင်မိသည်။

အေးမြတ်သူ သူ့လီးတစ်ချောင်းလုံးကို မရမက စုပ်ငုံကာ လျှာနှင့်လဒစ်ထိပ်ကနေစပြီး လီးချောင်းတလျှောက်ကို အသွားအပြန်ယက်ကာယက်ကာ ပေးသည်။ ဂွေးဥနှစ်လုံးကိုပါ တပြွတ်ပြွတ်စုပ် လိုက်တော့ လီးကြီးက မဟားဒယားကြီးထွား မတ်တောင်လို့လာလေသည်။ “အား ကောင်းတယ် စုပ်စုပ် သူသူ ” သူကျေနပ်အောင် ဆက်လက်စုပ်ငုံ ယက်ဆွပေးလိုက်ရင်းက အေးမြတ်သူ မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်လာခဲ့ရ တာမို့ “ထည့်လိုက်တော့ အစ်ကိုရယ် လုပ်ချင်ရင် မြန်မြန်လုပ် ”

“သူသူ ထနေပြီလား ” “အင်း ” “ဒါဖြင့် ပက်လက်အိပ်လိုက် သူသူ ” သူမ ပက်လက်အိပ်ကာ ဒူးထောင်ပေါင်ကားလုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့လီးထိပ်ကြီးက သူမအစေ့ကလေးကို ဖိလှိမ့်ထိတိုက်ကာဖြင့် စောက်ခေါင်းအပေါက်ကျဉ်းကလေးကို တစ်ထစ်ချင်း တစ်ရစ်ချင်း စိုက်နစ် ဆောင့်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ “အာ့ အား ဖြေး …ဖြေး ဖြေး ကို နိုင် အ အ အိဟင့် အင့် ဟင့်ဟင့် ကြပ် ကြပ်တယ် ” “ဖြေးဖြေးပဲ လိုးမှာပါ သူသူရဲ့ ” “ကို့ လီး အရမ်းကြီးတယ် ရှည်လည်းရှည်တယ် မတွေ့ဖူးဘူးကွာ သူသူ့ကို ညှာပြီး လိုးပေးနော် ဟင့် ဟင့် ” “လီးကြီးတာ မိန်းမတွေအကြိုက်ပါ သူသူရဲ့ သူသူ မကြိုက်ဘူးလား ”

“ဒါတော့ ဒါပေါ့ ကြိုက် ကြိုက်ပါ တယ် မ ခံ ဖူး ဘူး နာမယ်ထင်တယ်နော် အစ်ကို ရယ် ” အေးမြတ်သူ ချွေးတွေပျံလာခဲ့ရသည်။ သူ့လီးကြီး သူမစောက်ပတ်ထဲ အပြည့်အသိပ်တိုးဝင်နေတာကို ကြည့်ရင်း အေးမြတ်သူ “ကျွတ် ” ချင်ချင် ဖြစ်နေမိသည်။ တစ်ချက်နှစ်ချက်ဖိဆောင့်လိုက် လီးကိုဒစ်နားရောက်တဲ့အထိ ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ဖြေးဖြေးချင်းထိုးထည့်လိုက်လုပ်၍ အထာနပ်ကာ ကျွမ်း နေသူပီပီ တစ်ဖက်က အလိုးခံနေသည့်မိန်းမသားဖြစ်သူ မနစ်နာစေအောင် ချော့လိုးကလေးလိုးပေးနေရာ ခံရတာထင်သလောက် မဆိုးလှဘဲ ညင်သာစီးပိုးစွာဖြင့်လီးချောင်း၏ပွတ်တိုက်ပေးမှုကို ခံရင်း အရသာ တဖြည်းဖြည်း တွေ့လာရပါသည်။

“ကောင်းလား နာသေးလား ညီမ ” “မ မနာဘူး အောင့် သက်သက် ဖြစ်နေတာ …တစ်ခုပဲ … အကို အရမ်းတတ်တာပဲကွာ … သူသူထင်တောင် မထင်မိဘူး … တခြားသူသာဆို သူသူ့စောက်ပတ်ကွဲပြီ ထင်တယ် အစ်ကို ရယ် ” “အကိုက ဒီလီးနဲ့ ပါကင်ဖွင့်ဆိုလည်း ဖွင့်ခဲ့တာပဲ … စောက်ပတ် မစုတ်မပြဲအောင်ဂရုစိုက်ပြီးလိုးရတာပေါ့ … သူသူ … အကို့နဲ့နေရတာ သဘောကျရင် နောက်နေ့လည်း ထပ်တွေ့ကြမယ်ကွာ …အစ်ကို တွေ့ချင်သေးလို့ပါ တကယ်ပြောတာနော် ” “သူသူလည်း မငြင်းဝံ့တော့ပါဘူး အစ်ကိုရယ် တွေ့ရပါစေ့မယ် သူသူ ကတိပေးပါတယ် ”

“တအားလိုးချင်လာပြီ သူသူ နည်းနည်း အောင့်ထားလိုက်နော် အရမ်းကြီးတော့ မနာစေရပါဘူး ”သူကပြောပြီး လီးတဝက်လောက်ကိုသွင်း၍ ခပ်ဆတ်ဆတ်ကလေးလုပ်ပြီး ဆင့်ကာဆင့်ကာ ဖိဆောင့်ချလိုက်လေသည်။ “အား ကို ရယ် ကောင်းလိုက်တာ နော် အို အိုး လိုး လိုးစမ်းပါ အစ်ကို လိုး လိုး သူသူ ခံနိုင်တယ် စောက်ပတ်ကွဲသွားလည်း မကြောက်ပါဘူး ဆောင့်သာဆောင့် မြန်မြန် ” “စွပ် ဗွပ် ဖွပ် စွပ် ဖတ် ပွပ် ဘုတ် ဘွတ် ဖတ် စွိ စွပ် ဇွပ် ” စည်းချက်မှန်မှန်နှင့် လီးအဝင်အထွက်ပြုရာ လိုးဆောင့်ပွတ်တိုက်သံ စောက်ရည်သံများက အတိုင်းသားပင်ထွက်ပေါ်လို့ လာပေသည်။

အင့်ကနဲ အိကနဲ သူမနှုတ်မှ ဗလုံးဗထွေး ညည်းတွားရေရွှတ် လိုက်သံများကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက်ပေါ်ထွက်လာရလျှက် အေးမြတ်သူ လီးအဝင်ကောင်းအောင်ဆိုပြီး သူမစောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားကလေးများကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်ဟိုဖက်ဒီဖက် ဆွဲဖြဲပေးထားတာကိုပါ ကိုကိုနိုင်တွေ့မြင်လိုက်ရပါသည်။သူ့လီးက တင်းသထက် တင်းလာနေသည်။ ပကတိ အပျိုစင်စစ်စစ်ရဲ့စောက်ပတ်ကို ပါကင်ဖွင့်နေရသည့် အလား ခံစားချက်ချင်း ထပ်တူကျနေတာမို့ ရမ္မက်ဇောကပိုကြွ ပိုထန်လာခဲ့ရပြီး လရည်များပင် ထွက်ချင်ချင်ဖြစ်ကာ လီးထိပ်မှာ အရည်စို့၍ လာခဲ့ရပေသည်။

သူ အချက်သုံးလေးဆယ်လောက် ပစ်ဆောင့်ချလိုက်ပြီး အေးမြတ်သူကို ခံနိုင်စွမ်းရှိမရှိ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမမှာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ အံတကြိတ်ကြိတ်နှင့် အောင့်ခံနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး မိန်းကလေးတွေရဲ့ကျဉ်းထဲကြပ်ထဲရောက်ချိန်တိုင်း ခံနိုင်ရည်စွမ်းအား ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာတတ်ကြပုံကို သတိရမိသဖြင့် သူမနာကျင်မှာကို အမှုမထားတော့ဘဲ ကိုယ့်လိုဘပြည့်မြောက် အောင်သာ အာရုံစူးစိုက်၍ သဲကြီးမဲကြီးပင် သူမစောက်ဖုတ်ကလေးကို အဆက်မပြတ်ပင် ဖိလိုးပစ်လိုက်လေတော့သည်။ ပြီးပါပြီ

ဖီဖီနှင့်သားသား

သီတာရေ.. သီတာ..””ရှင်.. ကို.. လာပြီ..” “ဝှူး.. မောလိုက်တာကွာ..” “ရော့.. ကို.. ရေအေးအေးလေး သောက်လိုက်..” “လိမ္မာလိုက်တဲ့ မိန်းမ..” နောင်ရဲသည် သီတာ လှမ်းပေးသော ရေခွက်ထဲမှ ရေကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှ ဆိုဖာခုံတွင် ထိုင်ကာ ရေကို မော့ချလိုက်သည်။ သီတာကတော့ နောင်ရဲ ကမ်းပေးသည့် အိတ်တွေကို လှမ်းယူပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ကာ စားပွဲခုံပေါ် သွားတင်ထားသည်။ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော သီတာ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “သီတာရေ.. လာပါဦး.. ပြောစရာ ရှိလို့..”

“အင်း.. ပြောလေ.. ကို..” “ကို.. မနက်ဖန်ကျရင် စင်္ကာပူကို အလုပ်ကိစ္စ သွားရမှာ.. အဲ့ဒါ ၂ ရက် တော့ ကြာမယ်.. သီတာ တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်ပါ့မလား..” “ဖြစ်ပါတယ်.. ကိုရဲ..” “အိမ်အကူ ကောင်မလေးတွေကို ရွာပြန်လွှတ်လိုက်တော့.. သီတာ တစ်ယောက်ထဲ ကျန်မှာ စိုးရိမ်တယ်..” “မစိုးရိမ်နဲ့.. ဘာမှ မဖြစ်ဘူး.. ကို သာ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်.. ပြီးတော့ ကောင်မလေးတွေနဲ့ ပျော်ချင် ပျော်လာခဲ့.. ခိခိ.. ဂေလန်း သွားလိုက်ဦးနော်..” “ဟာ.. မသွားပါဘူး.. သီတာကလဲ..”

“သွားပါ.. ကိုရ.. သီတာက အခု မပေါ့မပါးကြီးနဲ့.. ကို့အလို ကို မဖြည့်ပေးနိုင်ဘူး.. ကိုကလည်း သီတာ ဗိုက်ရှိတယ်ဆိုပြီး လုပ်မှ မလုပ်တာ..” “ရပါတယ်.. သီတာက ကို့ကို ပါးစပ်နဲ့ လုပ်ပေးတာပဲကိုး..” “ခိခိ.. အခုရော.. လုပ်ပေးရမလား..” “အင်း.. အဲ့ဒါကြောင့် ချစ်တာ.. နေဦး.. ကို ရေချိုး လိုက်ဦးမယ်..” “ဒါဆို သီတာ ပါ လိုက်မယ်လေ.. တခါထဲ ဂျီးပါ တွန်းပေးမယ်..” “ဟားဟား.. လာခဲ့..” ချစ်မိန်းမ သီတာ့ကို ဆွဲထူလိုက်ကာ ပုခုံးမှ ဖက်ပြီး ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ သီတာက ပုလွေ မှုတ်တာတော့ တကယ့်ရှယ်ပါ။

အဲ့.. ပုလွေ တစ်ခုထဲ ကောင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အကုန် ကောင်းတယ်။ မြင်းစီးလည်း ကောင်းသလို၊ ဒေါ့ဂီပုံစံ ဆိုရင်လည်း စွင့်နေအောင် ကားထားတဲ့ တင် က တကယ့်ရှယ်ကြီး။ ကိုယ်ဝန် မရခင်တုန်းကတော့ ၂ ယောက်သား တက်ညီလက်ညီ တဖြောင်းဖြောင်း တဒိုင်းဒိုင်း တဒုန်းဒုန်း တပြွတ်ပြွတ် နဲ့ နေ့ရော ညရော ချစ်တင်းနှောကြသည်။ အခုတော့ ကိုယ်ဝန် ရှိလာတော့ သားဦးလေး ဆိုတော့လည်း ကိုယ်ဝန် ထိမည်ကို စိုးသဖြင့် သီတာက ခွင့်ပြုသည့်တိုင် မလုပ်ဖြစ်ခဲ့။ သီတာ့ ပုလွေနဲ့ပဲ စခန်းသွားတာ များသည်။

အခုလည်း ရေချိုးခန်းထဲက ရေချိုးဇလုံ ထဲမှာ ၂ ယောက်သား ဝင်စိမ်ပြီး ဆပ်ပြာတိုက်ကာ အချင်းချင်း ဂျီးတွန်းနေကျသည်။ နောင်ရဲရဲ့ ညီတော်မောင်ကတော့ ထောင်မတ်လို့ပေါ့။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားမှ သီတာသည် နောင်ရဲကို ဂျီးတွန်းပေးရာမှ ညီတော်မောင်ကို ကိုင်ကာ ကွင်းတိုက်ပေးတော့သည်။ ရေထဲမှာ ဆပ်ပြာရည်တွေနှင့် ဆိုတော့ ချောနေတာပေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ နောင်ရဲကို ရေချိုးဇလုံရဲ့ ဘောင်ပေါ်မှာ တက်ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ညီတော်မောင်မှာ ရှိတဲ့ ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေကို ရေပန်းနှင့် ဆေးချလိုက်သည်။

ပြီးတော့မှ ညီတော်မောင် အရင်းကို လက်နှင့်ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်ပြီး စုပ်တော့သည်။ တခါတလေ ညီတော်မောင်ရဲ့ အကွဲကြောင်းလေးကို လျာဖျားနှင့် တို့ထိကာ ကစားနေသေးသည်။ ညီတော်မောင်ကို စုပ်နေရင်းနှင့်လည်း ဥ တွေကို အပြုံလိုက် ကိုင်ကာ ဖွဖွလေး လုံးခြေလိုက်၊ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီး စုပ်လိုက်နှင့် ဆိုတော့ တော်တော်လေး ခံစားလို့ ကောင်းသည်။ သီတာရဲ့ အပြုအစုအောက်မှာ ကျဆုံးခဲ့ရပေါင်း မနည်းသော နောင်ရဲရဲ့ ညီတော်မောင်သည်လည်း အမှတ်သည်းခြေ မရှိ ကျဆုံးပြန်သည်။

ညီတော်မောင်မှ ထွက်လာသမျှ အရည်တွေကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုပ်ရင်း မြိုချနေသည့် သီတာကို ကြည့်ကာ အချစ်စိတ်တွေလည်း များသထက် များလာသည်။ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ အဝတ်အစား ဝတ်ပြီးတော့ ညစာ အတူ စားကြသည်။ နောင်ရဲတို့ အိမ်သည် မကြီးလွန်း၊ မသေးလွန်း ၂ ထပ်တိုက် အိမ်ကလေး ဖြစ်သည်။ ၂ ယောက်လုံး အလုပ် အတူတူ လုပ်သောကြောင့် အိမ်အကူကောင်မလေး တစ်ယောက် ခေါ်ထားသော်လည်း အိမ်အလုပ်ဆိုပြီး သိပ်မလုပ်ရပါ။ ဒါ့ကြောင့် အပိုငွေ မကုန်အောင် မခေါ်ပဲ ထားမလားဟု စဉ်းစားမိသော်လည်း

အခုတော့ သီတာ ဗိုက်ကြီးနေသောကြောင့် ထိုကောင်မလေး ခေါ်ထားတာ ခပ်ကောင်းကောင်း ဟုပင် တွေးမိသည်။ နောင်ရဲရဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူက လျှပ်စစ်ပစ္စည်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းလေး ထူထောင်ထားသောကြောင့် အခုလို နေထိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သီတာ ဆိုသည်မှာလည်း နောင်ရဲ ရဲ့ ဖခင် ဖြစ်သူ ဦးအောင် ရဲ့ အတွင်းရေးမှူး လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ထက်မြက်သူမို့ ဖခင်ဖြစ်သူက သီတာ တော်လွန်းကြောင်း မိသားစု ထမင်းဝိုင်းတွင် တဖွဖွ ပြောသည်။ အဲ့ဒီ အချိန်မှာ နောင်ရဲသည် ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ သူငယ်ချင်း ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်သင်အဖြစ် ပညာသင်ယူ အလုပ်ဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သီတာ အလုပ်ဝင်ပြီး ၅ နှစ်လောက် ကြာတော့ နောင်ရဲ ရဲ့ မိခင်သည် ရင်သားကင်ဆာ ဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည်။ မိန်းမ သေဆုံးပြီးနောက် ဦးအောင်သည် အသက် ၅၅ နှစ်လောက်သာ ရှိသေးသော်လည်း နောက် အိမ်ထောင် မပြုတော့။ အိမ်ထောင် မပြုသော်လည်း တခါတရံ အပျော်အပါးလေးတွေတော့ ရှိတတ်သည်။ သီတာ့ကိုတော့ ဦးအောင်သည် မထိ။ နောင်ရဲကိုလည်း မိမိ လုပ်ငန်းကို ဆက်လက် ဦးဆောင်စေကာ သီတာနှင့် အလုပ် အတူ တွဲလုပ်စေခဲ့သည်။ အိုးချင်းထား အိုးချင်းထိ ဆိုသည့်အတိုင်း လူငယ်တွေ ဖြစ်သည့် နောင်ရဲ နှင့် သီတာတို့ ထိကြ ငြိကြသည်။

နောင်ရဲနှင့် သီတာကို လက်ထပ်ပေးကာ မိမိတို့ လက်ရှိ အိမ်မှာပင် နေစေပြီး ဦးအောင်ကတော့ အိမ်ခွဲနေလိုက်သည်။ လူငယ်တွေကို လွတ်လပ်စေချင်သလို၊ မိမိလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေစေလိုသောကြောင့် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့်ပင် ခွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တခါတလေတော့လည်း နောင်ရဲတို့ အိမ်ကို အလုပ်ပိတ်ရက်တွေဆို လာကာ တစ်ည နှစ်ညလောက် အိပ်တတ်သည်။ အခုလည်း ဦးအောင်သည် သူ့သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ခရီးထွက်နေသည်ဟုသာ ပြောသွားသည်။ မနက် မိုးလင်းတော့ နောင်ရဲသည် ဇနီးဖြစ်သူ သီတာ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မိမိတို့ အိပ်ခန်းကိုသာ ဖုန်စုပ်စက်ဖြင့် သန့်ရှင်းရေး လုပ်သည်။ ကျန် အခန်းတွေကိုတော့ အိမ်အကူ ကောင်မလေး ပြန်လာမှ လုပ်ခိုင်းရမည်။ သူကလည်း တစ်ပတ်လောက် ပြန်မည်ဟု ပြောသဖြင့် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးတော့ မိမိ စားချင်နေသည့် တို့ကို ချက်ပြုတ်တော့သည်။ ချက်ပြုတ်ပြီးတာနှင့် ကိုယ်လက်တွေ နည်းနည်း ထုံထိုင်းနေတာနဲ့ နှိပ်နေကျ ဖြစ်သော အနှိပ်သည် ဒေါ်စိန်အေးကို ဖုန်းလှမ်းဆက် ခေါ်လိုက်သည်။ တော်သေးသည်။ ဒေါ်စိန်အေး အားတဲ့ အချိန်နဲ့ တိုးလို့ နေ့လည် ၁ နာရီလောက် လာမည် ဟု ပြောသည်။

သူကလည်း လက်မလည်ဘူးလေ။ လက် တော်တော် ထိသည်ဟု ပြောရမည်။ အနှိပ်ခံဘို့ ချိန်းပြီးမှာတော့ လျှော်ထားသော အဝတ်တွေကို လှမ်းကာ၊ ရေချိုး ထားလိုက်သည်။ ရေချိုးခန်းထဲကနေ အထွက်မှာတော့ အဝတ်အစား မဝတ်ခင် ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်တွင် မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်နေမိသည်။ ဗိုက်က တော်တော်ကြီး ပူထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အပျိုဗိုက်ဆိုတော့ ၄ လ လောက် အထိက သိပ်မပူပေမယ့် အခု ၆ လ လောက် ရောက်တော့ လုံးလုံးလေး ထွက်လာသည်။ နို့ကြီးတွေကလည်း အရင်ကထက် စာရင် လုံးပြီး ကြီးထွက်လာသည်။

တင်ပါးတွေကလည်း ဘေးကို ကားထွက်လာသည်မှာ တော်တော်လေး သိသာသည်။ နို့ကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး ကို တစ်ယောက် ဒီ နို့တွေကို စို့ပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ ဆိုပြီး ဖီးလ်တွေ တက်လာသည်။ နို့တွေကို လုံးခြေနေမိသည်။ မိမိဘာသာ ကောင်းတာတောင် တော်တော်လေး ကောင်းနေသည်။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းမှ အသံ မြည်လာသည်။ ဒေါ်စိန်အေး စောထွက်လာသည် အထင်နှင့် အဝတ်အစား ကောက်ဝတ်လိုက်သည်။ အိမ်မှာ တစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတာကတကြောင်း၊

အနှိပ်သည်ကလည်း လူရင်း ဒေါ်စိန်အေး ဖြစ်နေတာက တကြောင်းကြောင့် အတွင်းခံတွေ ဘာမှ မဝတ်တော့ပဲ အိမ်နေရင်း ဂါဝန်နှင့် ဝန်းဆက် အကျီ သာ ဝတ်လာခဲ့သည်။ အပေါ်ကနေ အနွေးထည်ပါးပါးလေး တစ်ထည်သာ ဝတ်ခဲ့သည်။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တော့မှ ခြံဝ တွင့် စောင့်နေသော ယောက္ခမ ဖြစ်သူ ဦးအောင် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဦးအောင်.. ဖုန်းလည်း ကြိုမဆက်ဘူး.. နောက်တစ်ပတ်လောက်မှ လာမယ် ထင်နေတာ..” “ဟုတ်တယ်.. သီတာရေ.. အမှန်က ချောင်းသာကနေ ပြန်လာတာ.. ဒါပြီးတာနဲ့ ပုဂံ ဆက်တက်မယ်လို့ စီစဉ်ထားတာလေ..

ဦးအောင် ဘော်ဒါ ကျော်စွာ့ကို သိတယ်မလား..” “ဒီကောင် စဖောက်တာနဲ့.. မသွားဖြစ်တော့ဘူး.. ဒါနဲ့ပဲ သားတို့ဆီ ခဏ သွားနေဦးမှ ဆိုပြီး လာတာ..” “သြော်.. ဦးကျော်စွာလား.. သူက မိန်းမကြောက်ရတယ် ဆိုတော့.. သူ့မိန်းမ ပါမစ် ဆက်မကျလို့ ထင်မယ်.. ခိခိ..” “ဟုတ်ပါ့.. အသေအချာပဲ.. ဒါနဲ့ သားရော.. ဒီနေ့ ပိတ်ရက် မဟုတ်ဘူးလား..” “ဦးအောင် သားက အခု စင်္ကာပူ သွားနေတယ်.. ခဏနေရင်တော့ ဘိုက်ဘာ ကနေ ဖုန်းလှမ်းခေါ်မယ် ထင်တယ်..” “အေး.. ဒီကောင်ကတော့ ငါ့ထက် ခြေသွက်တယ်ဟေ့..

“ဟုတ်တယ်.. ဦးအောင်.. အိမ်ထဲ ဝင်ရအောင်..” ခြံတခါးဖွင့်နေရင်းနဲ့ စကားကောင်းနေရာမှ အိမ်ထဲသို့ လှည့်ဝင်သောအခါ ဦးအောင် ကပဲ ဦးဆောင်ပြီး အရှေ့က ဝင်သွားလိုက်သည်။ မဝင်လို့လည်း မရ။ နေရောင် လင်းလင်း တောက်တောက် အောက်က သီတာရဲ့ ညဝတ်ပါးပါးလေးကနေ တဆင့် မြင်ရသည့် သီတာ ကောက်ကြောင်းက ဦးအောင် ကို စိတ်ကြွစေသည်လေ။ ဒီကောင်မလေး ဘောင်းဘီ မဝတ်ထားပါလား ဆိုသည်က ညီတော်မောင်ဆီကို သတင်းပို့လိုက်သည့် အလား တင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

မဖြစ်ချေဘူး။ ညအိပ်မနေတော့ပဲ၊ နေ့လည်စာ စားပြီး ကိုယ့်အိမ်ကို ချက်ချင်းပြန်မှ ဖြစ်မည်။ “ဦးအောင်.. ထမင်း စားတော့မလား..” “အေး.. စားမယ်ဟာ.. ဗိုက်ဆာနေတာ တော်တော် ကြာပြီ.. ညည်းလက်ရာ မစားတာ ကြာလို့ လာဝင်စားတာ..” “ဟီး.. ဒီနေ့တော့ သီတာ တစ်ယောက်ထဲမို့ ပြီးစလွယ်ပဲ ချက်လိုက်တယ်..” “အေးပါ.. ဘာဖြစ်ဖြစ် စားမယ်..” ထိုစဉ် ဘိုက်ဘာ မှ သားဖြစ်သူ နောင်ရဲက သီတာ့ဆီကို လှမ်းခေါ်တာ ကြားလိုက်သည်။ “ကို.. ဒီမှာ.. ဦးအောင် ရောက်နေတယ်လေ.. အကြောင်းမကြား ဘာမကြားနဲ့..”

“ဟုတ်လား.. ကို.. ဖေဖေနဲ့ ပြောလိုက်ဦးမယ်..” “အေး.. သား.. အလုပ်ကိစ္စ သွားတာဆိုတော့ ကြာမှာလား..” “မကြာဘူး.. ဖေဖေ.. ၂ ရက် ပဲ.. အများဆုံး ၃ ရက်ပေါ့..” “အေး.. အေး.. ဒါဆို ပြီးရော.. အိမ်မှာ ကောင်မလေးလည်း မတွေ့တော့ သီတာ တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်နေလို့..” “အဲ့ဒါ ပြောမလို့.. ဖေဖေ.. ဖေဖေ တခြား လုပ်စရာမရှိရင်.. အိမ်မှာပဲ အိပ်လိုက်ပါလား.. သီတာ တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်လို့ စိတ်ပူလို့.. အခု ခေတ်ကလည်း သိပ်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး..” “ဟေ.. တခြားတော့ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိပါဘူး.. ခရီးသွားဘို့ ပျက်သွားတာနဲ့ စောစော ပြန်လာဖြစ်တာလေ..”

“ဒါဆိုလည်း သားပြန်လာတဲ့ အထိ စောင့်ပေးပါ.. ဖေဖေရာ..” “အေးပါကွာ.. မင်းသာ အလုပ်ကို သေချာ လုပ်လာခဲ့..” “အဖေ့သားပါ.. ဒါလောက်တော့ အေးဆေး.. ခဏနေရင် အလုပ်ကိစ္စ စကားပြောတော့မှာလေ.. အဖေ.. သီတာ့ဆီ ဖုန်း ပြန်ပေးပေး..” “အေး.. အေး.. ခဏကိုင်ထား..” “ကို.. ပြော..” “သီတာ.. ခုဏက အဖေနဲ့ ပြောတာ ကြားတယ်မလား.. အဲ့ဒါ ကို ပြန်လာတဲ့ အထိ အဖေ့ကို အိမ်မှာ စောင့်အိပ်ခိုင်းထားတယ်..” “အိုခေ.. ကို.. ကိုလည်း ဂရုစိုက်ဦးနော်.. ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ..”

“မရှိပါဘူး.. ကိုလည်း ခဏနေ.. အလုပ်ကိစ္စ စကားပြောတော့မှာ.. ပြီးမှ လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်..” “ဟုတ်.. သီတာ ပြောတဲ့ နေရာလည်း သွားဘို့ မမေ့နဲ့နော်..” “ဟားဟား.. အိုခေ.. ကို သွားလိုက်မယ်..” နောင်ရဲနှင့် စကားပြောပြီးသောအခါ ချွေးမဖြစ်သူနှင့် ၂ ယောက်ထဲ တစ်အိမ်ထဲ ညအိပ်ရမည်ဆိုသောကြောင့် ရင်ထဲ အပူလုံးကြီး ကြွလာသည်။ ထမင်းစားနေရင်းနှင့် ရေ ခဏခဏ သောက်ရသည်။ ထမင်းစားသောက်ပြီးတော့ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်နေတုန်း အနှိပ်သည် ဒေါ်စိန်အေး ရောက်လာသည်။

တံခါးသွားဖွင့်ပေးပြီး ဒေါ်စိန်အေးနှင့် အတူ ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသော သီတာက ဦးအောင်ကို လှမ်းပြောသည်။ “ဦးအောင်ရေ.. သီတာ.. အညောင်းမိနေလို့.. အနှိပ်ခံလိုက်ဦးမယ်..””ဟေ.. ဦးအောင်လည်း အနှိပ်ခံချင်လို့.. ရလား.. မစိန်အေး..” “မရတော့ဘူး.. ဦးအောင်ရေ.. ကျမ က ခဏပဲ အချိန်ရတာ.. ပြီးရင် လွှတ်တော် အမတ်ကို သွားနှိပ်ပေးရဦးမယ်.. တစ်ယောက်ပဲ နှိပ်ပေးလို့ ရမှာ..” “ညည်းကလည်း.. မရရင် မရဘူးပေါ့.. ငါ့ကို လွှတ်တော် အမတ်နဲ့တောင် ချိန်းခြောက်လိုက်သေးတယ်..” “ဟီး.. တကယ်ပြောတာပါ.. ဦးအောင်ရ..”

“ဒါဆို သီတာ အနှိပ်မခံတော့ဘူးလေ.. နောက်နေ့ ရသေးလား.. ဒေါ်စိန်အေး.. နောက်နေ့မှ နှိပ်တော့မယ်..” “ဒီတပတ် မအားဘူး.. သီတာရေ.. မနက်ဖန်ကျရင် နေပြည်တော် တက်ရမှာ..” “မစိန်အေးရယ်.. ညည်းမလဲ အစိုးရထက်တောင် အလုပ်များနေသေးတယ်..” “ဦးအောင်.. ဦးအောင်ပဲ အနှိပ်ခံလိုက်တော့.. သီတာက နောက်တစ်ပတ်မှ အနှိပ်ခံတော့မယ်..” “ရပါတယ်.. သီတာပဲ အနှိပ်ခံတော့..” “ကဲ.. ဒီ ၂ ယောက်ကတော့ မြန်မြန် ရွေးကျရှင်.. ကျမ အချိန်မရပါဘူးဆိုမှ..”

“ကဲပါ.. သီတာပဲ အနှိပ်ခံတော့.. ဗိုက်ကြီးသည် ဆိုတော့ ညောင်းညာနေမှာ.. သွား.. သွား..” သို့နှင့် သီတာက သူတို့ အိပ်ခန်းဆီသို့ ဒေါ်စိန်အေးကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ဦးအောင်လည်း ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ခွေကြည့်ရန် မွှေနှောက်ကြည့်လိုက်တော့၊ အများဆုံးက ကိုရီးယားကားတွေ သာ တွေ့ရသည်။ ကြည့်ချင်စိတ် မရှိတော့ပဲ၊ မိမိ အခန်း ရှိရာ အောက်ထပ်က အိပ်ခန်းလေးထဲ ဝင်ပြီး တရေးတမော အိပ်နေတော့သည်။ ပြန်နိုးလာတော့ နာရီ ကြည့်လိုက်တော့ ညနေ ၄ နာရီတောင် ခွဲနေပြီ။ အိပ်ခန်းအပြင် ထွက်လာတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကိုရီးယားကား ကြည့်နေသည့် သီတာကို တွေ့ရသည်။

“ညည်းလည်း ကိုရီးယားကား ကြည့်တာ မပျက်ဘူးနော်.. အရင်အတိုင်းပဲ..” “ဟီး.. ဦးအောင်ကလည်း.. သီတာ အလုပ် လုပ်ရင် စိတ်နှစ်ပြီး လုပ်တယ်လေ.. အားလပ်ချိန်ဆို ဒါလေးနဲ့ပဲ အပန်းဖြေရတာ.. အခုတော့ အလုပ် လုပ်စရာ မရှိတော့ ဒါပဲ ကြည့်ဖြစ်တာပေါ့..” “ကဲ.. ဦးအောင် ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်.. ပြီးရင် အပြင်မှာ ထွက်စားရအောင်.. ဦးအောင် လိုက်ကျွေးမယ်..” “ဟေး.. ဒါမှ ဦးအောင်ကွ..” “ငါ နင့်ယောက္ခမ ဖြစ်နေပြီလေ.. အလုပ်ထဲက အတိုင်း အော်မနေနဲ့..” “ဟီး.. အကျင့်ပါသွားလို့ပါ.. ဦးအောင်ရ..”

“ဦးအောင်.. ရေချိုးခန်းထဲမှာပဲ အဝတ်တွေ ပုံထားလိုက်.. သီတာ မနက်ဖန်ကျရင် အဝတ်လျှော်ရင်းနဲ့ တခါထဲ လျှော်လိုက်မယ်.. အဲ့ဒါကြောင့် ပြောတာ… သီတာတို့နဲ့ အတူ လာနေပါလို့.. ဝေယဝစ္စ လုပ်ပေးလို့ ရတာကို..” “နေပါစေဟာ.. ငါ့ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေပါရစေ..” ရေချိုးခန်းဘက်ကို ထွက်သွားသော ဦးအောင်သည် ကျောဘက်မှာ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မိမိကို လူတစ်ယောက် ကြည့်နေမည် ဆိုလျှင် ဖြစ်သွားတတ်သော မသိစိတ်ထဲက ခံစားချက်မျိုးပေါ့။ အနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့လည်း သီတာက တီဗွီဘက်ကို မျက်နှာမူလို့ ကိုရီးယားကား ကြည့်ကောင်းနေတုန်း။

စိတ်အထင် ဖြစ်မှာပါလေဟု တွေးကာ ရေချိုးနေလိုက်သည်။ တကယ်တော့ ကျော်စွာတို့နှင့် ချောင်းသာ သွားတာ မှန်သော်လည်း ပုဂံသွားမှာကတော့ ကျော်စွာတို့နှင့် မဟုတ်။ သူနှင့် လတ်တလော ဒိတ်နေသော ကောင်မလေးနှင့် ဖြစ်သည်။ သွားခါနီးမှ သူ့အမေ နေမကောင်းဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မသွားဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီး အတူသွားလျှင် ထိုကောင်မလေးကို လုပ်ရတော့မည်မှာ သေချာသဖြင့် အားမွေးထားသော်လည်း ခုတော့ တောင်မောကြီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရေချိုးနေရင်းနှင့် ဆပ်ပြာတိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကွင်းထုနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း စိတ်က အာသာမပြေ။ ရေချိုးတာ ကြာလျှင် သီတာ တမျိုး တွေးမည် စိုးသောကြောင့် ကွင်းတိုက်တာကို ရပ်ကာ အပြင် ပြန်ထွက်လာတော့သည်။ သီတာ ကြိုက်တတ်သော တရုတ်တန်း ရွှေတောင်တန်းလမ်းက စကားဝါဆိုသော ကြေးအိုးဆိုင်သို့ သွားကာ စားသောက်ကြသည်။ ဟိုးအရင် အလုပ် အတူတူ လုပ်တုန်းကဆို အခုလိုပဲ ဝန်ထမ်းတွေနှင့် အတူ ညစာ ထွက်စားကြသည်။ ခုတော့ သီတာလို့ ခေါ်တဲ့ အတွင်းရေးမှူး တဖြစ်လဲ ချွေးမ နှင့်ပေါ့။ စားသောက်ပြီး ပြန်တော့၊ တရုတ်တန်း မှာပဲ ဈေးဝင်ဝယ်ကြသည်။

ဦးအောင် သောက်တတ်တာကို သိတော့ သီတာက ဘီယာ ဝယ်လာပေးသည်။ ပြန်ထွက်တော့ ၁၉ လမ်းထိပ်က ဆာတေး အကင်ဆိုမှာ ဝက်ဆာတေးကင်၊ ငါးကင် ခဲပတ်နှင့် အမဲ အူစုံသုပ် ဝယ်လာသည်။ အင်း.. မြန်မြန်သောက်ပြီး မြန်မြန် အိပ်တာပဲ ကောင်းမည်ဟု ဦးအောင်ကတော့ တွေးနေသည်ပေါ့လေ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ အမြည်းနှင့် ဘီယာ စီစဉ်ပေးပြီး၊ ဦးအောင်က ဘီယာသောက်၊ သီတာက အမြည်းစားလိုက်နှင့် လေကန်နေသည်ပေါ့။ ဘီယာ ၂ ဗူးလောက် ကုန်တော့ ပြောစရာ စကားလည်း သိပ်မရှိတော့။

ဇာတ်လမ်းခွေ ကြည့်ရန် သီတာက ပြောသည်။ “နေ့လည်က ငါ ရှာကြည့်သေးတယ်.. ကိုရီးယားကားတွေချည်းပဲ.. ဒါနဲ့ ငါလည်း မကြည့်တော့တာ..” “ဦးအောင် သားကို သပ်သပ် သိမ်းခိုင်းထားတာ.. သီတာ့ ကိုရီးယား ကားတွေနဲ့ ရောမှာ စိုးလို့.. သီတာလည်း သူ့ကားတွေ စိတ်မဝင်စားလို့ ကိုင်တောင် မကြည့်ဘူး.. နေဦး.. သီတာ သွားယူပေးမယ်..” လှုပ်လီလှုပ်လဲ့ နှင့် ဖင်ကို ရမ်းကာ ထွက်သွားသော သီတာ့ကို ကြည့်ပြီး ငါတော့ မြန်မြန် အိပ်မှ ရမယ် ထင်တယ် ဟု တွေးတာ ဘီယာ ၁ ဗူး ထပ်ဖွင့်ကာ မရပ်ဘဲ သောက်ချလိုက်သည်။

ကုန်သွားတော့မှ စားပွဲပေါ်က ဝက်ဆာတေး ၁ ကင်ကို ကောက်ဝါးလိုက်သည်။ ခေါင်းက အူလည်လည်နှင့် ဖြစ်နေသည်။ သီတာ ပြန်ထွက်လာသော လက်ထဲမှာ ခွေ ထည့်သည့် အိတ်ကြီး တစ်အိတ် ပါလာသည်။ ဦးအောင် လက်ထဲကို ထိုးထည့်ကာ အမြည်းကုန်တော့မှ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ အခြောက်အခြမ်း သွားယူပေးမယ် ဆိုပြီး ထွက်သွားလေရဲ့။ အိတ်ရဲ့ ဇစ်ကို ဖွင့်ပြီး ခွေတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အများစုက အပြာ ကားတွေ။ နောင်ရဲလည်း ငါ့သွေးပေမို့ ငါ့လိုပဲ ဒီကိစ္စ ဝါသနာ တော်တော်ကြီးတာပဲဟု ကြံဖန် ဂုဏ်ပြုလိုက်သေးသည်။

အနည်းကျဉ်း ဖြစ်တဲ့ ကားထဲမှာမှ သီတာလည်း ကြည့်လို့ရအောင် မာစတာ ဘင်း ဟာသကားပဲ ရွေးလိုက်သည်။ သီတာ ပြန်ရောက်လာတော့ ခွေ ထိုးပေးပြီး ဖွင့်ခိုင်းလိုက်သည်။ သီတာက အခြောက်အခြမ်းတွေ အပြင် ကြက်ဥကြော်လာပေးသည်။ ရေလည်း ယူလာပေးသောကြောင့် ခြောက်နေသော အာခေါင်ကို စိုစွတ်အောင် ရေ တဂွတ်ဂွတ် နှင့် သောက်ချလိုက်သည်။ မာစတာဘင်း ကား ကြည့်တော့လည်း ရယ်ရလွန်းလို့ အမူးတောင် ပြေမလိုပင် ဖြစ်သည်။ ဒါနဲ့ သောက်လိုက်၊ ပေါက်လိုက်နှင့် မာစတာဘင်း ကားကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ခရီးသွားထားတာကနေ ညောင်းညာလို့ လက်ကလည်း မိမိ ခြေသလုံးကို မိမိ ပြန်နှိပ်ပေးနေမိသည်။ ဒါကို သီတာက မြင်သွားသည်။ “ဦးအောင်.. သီတာ နှိပ်ပေးမယ်လေ.. အဲ့ဒါကြောင့် ပြောတာ.. ညနေတုန်းက အနှိပ်ခံလိုက်ပါဆိုတာကို..” “နေပါအေ.. ညည်းက မပေါ့မပါးကြီးနဲ့ကို..” “လုပ်ပြန်ပြီ.. သားဖြစ်သူကလည်း ဒီမပေါ့မပါးကြီးကိုပဲ ခလုတ်တိုက်ပြီး.. အဲ..” “ဘာဖြစ်လို့လဲ..” “ဟီး.. ဘာမှ မဟုတ်ဘူး.. သီတာက မပေါ့မပါးပေမယ့် လုပ်နိုင် ကိုင်နိုင်ပါတယ်.. ဒါကို ဟိုဟာ မလုပ်နဲ့ ဒီဟာ မလုပ်နဲ့ ဆိုပြီး ပြောနေလို့..”

“သြော်.. ဒါတော့ သူ့ရင်သွေး ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ပေါ့..” “ကဲပါ.. သီတာ နှိပ်ပေးမယ်.. ဦးအောင် ဘာသာ အေးဆေး နေပြီး ခွေကြည့်နေ..” တားလည်း မရမယ့် အတူတူ သီတာ အနှိပ်ကို ခံရတော့မည်။ ဦးအောင် ထိုင်နေသော ၂ ယောက်ထိုင် ဆိုဖာကြီးဆီသို့ သီတာက လာထိုင်သည်။ ဦးအောင်ကို လှဲအိပ်စေလိုက်ကာ သီတာရဲ့ ပေါင်ပေါ်သို့ ဦးအောင်ရဲ့ ခြေသလုံးကို တင်ခိုင်းပြီး သီတာက နှိပ်ပေးပါတော့သည်။ သီတာကတော့ နေ့လည်က တွေ့ခဲ့တဲ့ အိမ်နေရင်း အကျီပါပဲ။ ဒီတခေါက်လည်း အတွင်းခံတွေ မဝတ်လာဘူး ထင်သည်။

ဦးအောင်ကတော့ ညအိပ်လျှင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သည့် ပုဆိုးသာ ဝတ်အိပ်တတ်သည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီကြပ်ကြပ်က လူပျို ဖြစ်ထဲက ဝတ်လေ့ မရှိပေ။ ဘောက်ဆာ သာ ဝတ်လေ့ရှိသည်။ ဦးအောင်ရဲ့ ခြေသလုံးတွေကို နှိပ်ပေးနေသော သီတာ့ကို မကြည့်မိအောင် ထိန်းကာ တီဗွီဘက်ကိုပဲ ခေါင်းလှည့်ပြီး ကြည့်နေသည်။ ကြာတော့လည်း ဇက်ညောင်းလာသောကြောင့် ခေါင်းအတည့်ထားကာ မြင်နေရသည့် သီတာ့ကိုပဲ ကြည့်မိနေတော့သည်။ အနှိပ်သည် အစစ် မဟုတ်သောကြောင့် သီတာ နှိပ်နေသည်မှာ ဦးအောင်အတွက် ဘာမှ ထူးခြားပြီး အညောင်း မပြေပေမယ့် ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် သာယာလာသည်။

ညီတော်မောင်ကလည်း ၃၀% လောက် တောင်လာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရှိနေကျ အရွယ်အစားထက် နည်းနည်း ဖောင်းပွလာသော်လည်း ထောင်မတ်သည့် အဆင့်တော့ မရောက်သေး။ အရက် မူးနေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သီတာက ခြေသလုံးကို နှိပ်နေရာမှ ပေါင်ကို တဆင့်တက်ပြီး နှိပ်ပေးသည်။ ဒီတော့မှ အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားသည်။ ညီတော်မောင်က ထောင်သထက် ထောင်လာသည်။ ဒီပုံအတိုင်းဆို ပုဆိုးကနေ ဖောင်းတက်နေသည့် ညီတော်မောင်ကို သီတာ မြင်မည်မှာ မလွဲ။ ရှက်ရှက်နှင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။

သီတာ့ရယ်သံ ကြားတော့မှ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တီဗွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့လည်း ဘယ်အချိန်ထဲက ပိတ်ထားမှန်းမသိသော တီဗွီစကရင် မဲမဲကြီးသာ မြင်ရသည်။ “ခိခိခိခိ..” “ဘာဖြစ်လို့လဲ.. သီတာ..” “ဒီမှာ.. ကြည့်လေ.. ဦးအောင်ရဲ့ နဂါးကြီး နိုးနေတာကိုး..” “ညည်းက နှိပ်တော့လည်း ဖြစ်မှာပေါ့ဟ..” “ဟင်.. အရင် ဒေါ်စိန်အေး နှိပ်ပေးတာပဲ.. အဲ့လို ဖြစ်လို့လား..” “လူမှ မတူတာ.. သူက ညည်းလို ချောချောလှလှလေးမှ မဟုတ်တာ..” “ခိခိ.. ဦးအောင်ကတော့ ပြောတော့မယ်..” ဒီပုံအတိုင်းဆို ကြိုးချင်းငြိတော့မည်ကို တွေးမိပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပြောင်းလိုက်တော့မှ ပိုဆိုးသွားတော့သည်။

“နောင်ရဲရော ဖုန်းဆက်သေးလား..” “အင်း.. ညနေ ဦးအောင် အိပ်နေတုန်းက ဆက်တယ်.. အိပ်နေရင် မနှိုးပါနဲ့တော့ဆိုလို့..” “ညရော မဆက်ဘူးလား.. ဒီကောင်တော့.. ကိုယ့်မိန်းမကို ပစ်ထားတယ်..” “ခိခိ.. သူ့ကို ဂေလန်း သွားခိုင်းထားတာလေ..””ဘာရယ်..” “ဟီး.. ဟုတ်တယ်.. သီတာ့ကို မပေါ့မပါးကြီးနဲ့ ဆိုပြီး သူက ဟို.. ဟို.. မဆက်ဆံဘူးလေ.. အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ဟိုရောက်ရင် သွားဖြစ်အောင် သွားဆိုပြီး လွှတ်လိုက်တာ..” “သြော်.. ညည်းက မပေါ့မပါးနဲ့ ဆိုတော့ အဲ့ဒီ စိတ်တွေ မရှိတော့ဘူးပေါ့..”

“ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ.. ဦးအောင်ရ..” စကားမှားပြီး လွန်သွားပြီဆိုသည့် ဟန်ဖြင့် သီတာသည် ဆက်မပြောတော့ပဲ ခေါင်းငုပ်ကာ ရှက်နေတော့သည်။ ခေါင်းငုပ်ပြီး ရှက်တာက အကြောင်းမဟုတ်။ သီတာက ပေါင်ကို နှိပ်နေရင်းနဲ့မှ ပေါင်ရင်းကို ရောက်ကာ ညီတော်မောင်ကိုလည်းမထိတထိ အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။ ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်လာတော့မှ ဦးအောင်လည်း မထူးဇာတ် ခင်းရတော့မည်။ ညီတော်မောင်ကို မထိတထိ ဖြစ်နေသော သီတာ့လက်ကို ဆုတ်ကိုင်ပြီး ညီတော်မောင်ဆီ အရောက်ပို့လိုက်သည်။

၂ ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။ ဘာစကားမှ မပြောတော့။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ရမည် ဆိုတာကို အလိုအလျောက် သိသွားတော့သည်။ ပုဆိုးကို ဖြေလျှော့ပေးပြီး တောင်မတ်နေသော ညီတော်မောင်ကို သီတာက ကွင်းတိုက်ပေးတော့သည်။ ပြီးတော့ ဦးအောင်ကို မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းပြီး သီတာရဲ့ ပုလွေအစွမ်း ပြတော့သည်။ အရက်တန်ခိုးကြောင့် ၂ ဆ တိုးပြီး သွေးကြောတွေ ထောင်ထွက်နေသော ညီတော်မောင်ကလည်း တော်ရုံနှင့် မပြီးပေ။ ဒီတခါတော့ ဦးအောင် အလှည့်ပေါ့။ သီတာ့ကို ဆိုဖာခုံမှာ လှဲခိုင်းလိုက်ပြီး ဘာဂျာအစွမ်းပြတော့သည်။

နောင်ရဲက မထိရက် မကိုင်ရက်သော ရင်သား ၂ မွှာ ကိုရော၊ အမွှေးနုနုတွေနှင့် ဖောင်းပွနေသော ညီမလေးကိုရော ကိုင်သည်၊ စုပ်သည်၊ ပြီးတော့ ထင်ရာဆိုင်းပါတော့သည်။ ၂ ယောက်ထဲ ရှိသော အိမ်လေးသည် အသံတွေ ဆူညံနေလို့ပေါ့။ “အဲ့ဒါကြောင့် သီတာ့ကို ပြောတာပေါ့.. ဦးအောင် ဒီမှာ သီတာတို့နဲ့ အတူတူ မနေချင်တဲ့ အကြောင်းရင်း..” “အဲ့ဒါကြောင့် သီတာကလည်း ဦးအောင်ကို ပြောတာပေါ့.. သီတာတို့နဲ့ လာနေစေချင်တဲ့ အကြောင်းရင်း..” “သြော်.. သီတာရယ်..”

(နောင်ရဲရေ.. မင်း ငါ့မိန်းမ နို့ကို စို့ထားတာ.. ငါလည်း မင်းမိန်းမ နို့ကို စို့တာ မင်း အပြစ်မြင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်..) ၂ ရက်လောက် အချိန်ရသဖြင့် ဦးအောင်နှင့် သီတာမှာ ကြင်စဦး ဇနီးမောင်နှံ ပမာ။ နောင်ရဲ ပြန်လာတော့ အရာ အားလုံးက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ထူးခြားသည်မှာက ဦးအောင်သည် သားဖြစ်သူ ချွေးမဖြစ်သူတို့ဆီ အလည်လာတာ များလာကာ၊ နောက်တော့ ဟိုဘက်အိမ်ကို ရောင်းလိုက်ပြီး အတူတူ နေကြတော့လေသည်။ပြီးပါပြီ

ရင်ထဲအသည်းထဲကလှိုက်၍

ဆရာကြီးစိန် ဆိုလျှင် မသိသူမရှိသလောက်ပင်။ ဆရာကြီးစိန် သည်ပျောက်စေဆရာကြီးဖြစ်သည်။ ဆရာကြီး ဟုသာခေါ်နေရသောလည်း အသက်မှာ(၃၄)နှစ်ခန့် သာရှိသေးသည်။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ဗလကောင်းကောင်း၊ အသားညိုညိုဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းမွှေးစစ မဟာနဖူးဖြင့် ခန့်ထည်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ဘိုးတော်ကြီးတစ်ဦး၏နောက်တွင် ဝေယျာဝစ္စလုပ်ရင်း နှစ်နှင့်ချီလိုက်ပါခဲ့ရာမှ ပျောက်စေအတတ်ကို တတ်မြောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်ရင်းမှာ ဂျင်အောင်ဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်သားဖြစ်လေသည်။

သူ၏ဆရာ ဘိုးတော်ကြီးမှာ ဘယ်ရောက်လို့ ဘယ်တောင်တက်သွားသည်မသိ၊ ဂျင်အောင် ကတော့သူ့ဝမ်းသူကျောင်းကာ ဆရာကြီးတစ်ဆူဖြစ်၍ပင်နေတော့သည်။ ယခုလည်း ဆရာကြီးစိန် သည် မြို့ကြီးတစ်မြို့နှင့်မနီးမဝေး ကျေးရွာကြီးတစ်ရွာနှင့် တစ်ခေါ်လောက်ဝေးသော တောင်ကုန်းလေး တွင် ခိုင်ခန့်သောတဲကြီးတစ်လုံး ဆောက်ကာ သတ္တဝါများကို ကယ်မနေလေသည်။ သူ၏ တဲနန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝေဒနာသည်များ တည်းခိုနိူင်ရန် တဲ (၄)(၅) လုံးဆောက်ထားသေးသည်။ ဆရာကြီး .. ဆရာကြီး ရဲ့တပည့်မတစ်ဦး နာမကျန်းဖြစ်နေလို့ပါ ..

သူ၏တဲနန်းတော်ကြီးအတွင်းသို့ ခပ်ရို့ရို့ဝင်လာသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဆရာကြီးစိန် သည် မှိတ်၍ထားသော သူ့မျက်လုံးကိုဖွင့်လိုက်တော့ အသက်(၂၅) နှစ်အရွယ် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပြေပြစ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆရာကြီးစိန် က သူ၏အရှေ့တွင်ရှိသော မိန်းခလေး၏တစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကြုံးပြီးကြည့်နေရာ မိန်းမငယ်သည် ဆရာကြီး၏ စူးရှသောအကြည့်များကို မခံနိူင်သည့်အတွက် သူမ၏ခေါင်းမှာ ငုံ့ကာသွားလေသည်။ လူမမာ က ဘယ်မှာတုန်းကွဲ့ .. ဟိုဖက်က တဲမှာပါ ဆရာကြီး ..

ဒါနဲ့ ကလေးမနံမည် ဘယ်လိုခေါ်တုန်း .. အမြင့် လို့ခေါ်ပါတယ် ဆရာကြီး .. အိမ်း .. ရှေ့ကသွားပေတော့ကွဲ့ .. ဆရာကြီး လိုက်ကြည့်ပေးပါ့မယ် .. အမြင့် သည် ဆရာကြီး၏ရှေ့မှ လူမမာရှိရာတဲဆီသို့ ထွက်သွားတော့ရာ ဆရာကြီးစိန် လည်း အမြင့် ၏နောက်မှကပ်လိုက်သွားရင်း တုံကနဲ တုံကနဲ ဖြစ်နေသည့် အမြင့် ၏တင်သားကြီးများကို မျက်ခြေမပြတ် ကသိုဏ်းရှုကာလိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ကဲ .. ဘယ်လိုဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဆရာကြီး ကိုပြောလိုက်ကြပါဦး .. အမြင့် ဆိုသော မိန်းခလေးကတိုက်တွန်းလိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိပါဘူး ..

ဗိုက်အောင့်တယ်ဆိုပြီး အော်နေလို့ပါ ဆရာကြီး .. ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာကြီး ထိုင်ရန် လူမမာအနားတွင် ဖျာခင်းပေးလိုက်ကြသည်။ လူမမာ မှာ အမြင့် နှင့် အသက်မတိမ်းမယိမ်း ဟုခန့်မှန်းရပြီး တစ်ခါတစ်ခါ အမလေး ဟုအော်ရင်း ရင်ကော့ကာတက်သွားသည်အထိဝေဒနာခံစားနေရပြီး မျက်ရည်များပင်စီးကျလျက်ရှိသည်ကိုတွေရသည်။ ကိုင်း ကိုင်း .. ဆရာကြီး ကိုရေတစ်ခွက်လောက် ပေးကြစမ်း .. ဆရာကြီး သည် ရေတစ်ခွက်တောင်းလိုက်ပြီး လူမမာ ကို အကဲခတ်ရာတွင် လေထိုးသော ဝေဒနာတစ်ရပ် ရှိမည်ဟုခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ကဲ ကဲ .. ဘယ်သူမှ မနှိပ်ကြနဲ့တော့ .. ဒီတောင်ကုန်းက ဥစ္စာစောင့် ကိုလူပျို နှောင့်ယှက်နေတာကိုး ကွဲ့ .. ဘာမှမပူကြပါနဲ့ .. အခုပဲ ပျောက်စေရမယ် .. ဟုပြောလိုက်ပြီး သူ၏ယောဂီရောင်ဆေးလွယ်အိတ်အတွင်းမှ ဆေးလုံး(၃)လုံးကိုထုတ်ကာ မိန်းမတစ်ဦးယူလာသောရေနှင့်ရောကာ တိုက်လိုက်လေသည်။ ဆေးတိုက်ပြီးသည်နှင့် ဆရာကြီးစိန်က ကဲ .. လူမမာ ကို အခန်းထဲသွင်းကြစမ်း .. ဆရာကြီးစိန် ပြောသည့်အတိုင်းပင် လူမမာ မိန်းခလေးအား တဲကြီးအတွင်းရှိ အခန်ထဲသို့ ဆွဲ၍သွင်းလိုက်ပြီး စောင်များ (၃)ထပ်ကာပေးရလေသည်။

ဆရာကြီးစိန် သည် အခန်းပြင်တွင် ဖယောင်းတိုင်များထွန်းလျက် မန်းမှုတ်လျက်ရှိသည်။ အတွင်းခန်းထဲတွင် လူမမာ မှာ တစ်ချက်တစ်ချက် လူးလွန့်၍ သည်းသံများထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် လူမမာ ရှင်များ ယူလာပေးထားသော ရေသုံးခွက်ထဲမှ တစ်ခွက်ကိုယူ၍ ဆေးသေတ္တာ အိတ်တွင်းမှ တစ်ထွာသာသာရှိသော ပုလင်းငယ်ငယ်အတွင်းမှ အရည်အနည်းငယ်ကို ထိုခွက်ထဲသို့လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် ထိုရေခွက်ကို အတန်ကြာအောင်မန်းမှုတ်ပြီးနောက် လူနာ အားတိုက်ရန် ပေးလိုက်လေသည်။

လူမမာ သည် ငြိမ်ကာကျသွားလေ၏။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်လေးသာလျှင် ခပ်မှုန်မှုန်လင်းနေသည်။ ဆရာကြီးစိန် ကားယခုထက်တိုင် လူမမာ ရှိရာအတွင်းခန်းတွင်းသို့ မဝင်သေးပေ။ တဲကြီးအတွင်မှ ပရိသတ်များကည်း ပြန်သူပြန် အိပ်သူက အိပ်ကာသွားခဲ့ပေပြီ။ လူမမာ မိန်းကလေးနှင့် သက်ဆိုင်သော မိန်းမကြီးနှစ်ဦးသာလျှင် စိုးရိမ်မကင်းသည့် အမူအယာနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ကဲ အဒေါ်ကြီးနှစ်ယောက် .. ဒီကိုလာပါဦး .. ဆရာကြီးစိန် က ခပ်ထန်ထန်ပြောလိုက်ရာ အဒေါ်ကြီးနှစ်ယောက်သည် ထိုင်ရာမှထ၍ ဆရာကြီးအနားသို့ရောက်လာခဲ့သည်။

ကဲ .. ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဒီဖယောင်းတိုင်မီးမငြိမ်းအောင်စောင့်ကြည့်နေ၊ ကျုပ်အခန်းထဲကိုဝင်ပြီးမကောင်းဆိုးဝါးကောင်ကို တရားပြလိုက်ဦးမယ် .. အထဲကို ဘယ်သူမှ မဝင်စေနဲ့နော်… သေသေချာချာစောင့်ကြည့်နေကြနော် .. အထဲကဘာသံကြားကြား မစိုးရိမ်နဲ့ ၊ ဝင်မလာနဲ့ .. ဟုတ်ပြီလား .. ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး .. ဟုတ်ကဲ့ပါ .. အိမ်း .. ကျုပ်မှာသလိုမလုပ်ရင်တော့ စည်းပေါက်ပြီး လူမမာ အသက်ကိုတောင်စိုးရိမ်ရတယ် .. သြော် .. ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး .. စိတ်ချပါ .. ဆရာကြီးမှာတဲ့အတိုင်းလုပ်ပါ့မယ် ..

ကျွန်မ သမီးလေးကိုသာကောင်းအောင်ကုသပေးပါ ဆရာကြီး.. အိမ်း .. ဒါကတော့ ဆရာကြီး တာဝန်သာထား .. ပြောပြီးသည်နှင့် ဆရာကြီးစိန် သည် လူမမာ ၏အခန်းအတွင်းသို့ဝင်ခဲ့လေသည်။ အထဲသို့ရောက်သော် လူမမာ မိန်းခလေး ကားပက်လက်အိပ်ပျော်နေသည်။ စောစောက သူတိုက်လိုက်သော ဆေး(၃)လုံးမှာ ပရဆေးဆိုင်များတွင် အလွယ်တကူဝယ်၍ရသော လေကွဲဆေးဖြစ်ပြီး ဒုတိယတိုက်လိုက်သောအရည်မှာ အရက်ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် လက်ဆွဲမှန်အိမ်နှစ်လုံးကြောင့် အတော်ပင်လင်းနေ၏။

အဟမ်း ..ခုချိန်ကစပြီး ငါ့သမီးတော်ကို နှောင့်ယှက်ကြသော ဝေမာတိက အမည်ရသော နတ်မျိုး၊ ဘုမ္မစိုးနှင့် ကုမ္ဘာန်ဘီလူးတို့ .. ဆရာအမိန့်ပေးသည် .. ယခုမကြာခင်ထွက်စေ .. ရှောင်စေ .. သင်တို့တတွေကို ယခုတစ်ကြိမ် နောက်ဆုံးဆရာသတိပေးခြင်းဖြစ်သည် .. ပြီးနောက် သူ၏ဆေးလွယ်အိတ်ကို ချွတ်ကာ ဘေးတွင်ချထားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ပက်လက်အိပ်ပျော်နေသော မိန်းခလေးကို စူးစိုက်ကာ ကြည့်နေလေသည်။ မိန်းခလေး၏ ကိုယ်နေကိုယ်ဟန်မှာတောင့်တင်း ဖွံဖြိုးပြီး ရင်သားများကား ဖြိုးမောက်နေသလို တင်သားများကြတော့ တင်းကားစွင့်အယ်နေသည်။

ဆရာကြီးစိန် သည်သူမ၏ ရင်သားများကို အင်္ကျီပေါ်မှပင် ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်သူမ၏အင်္ကျီကျယ်သီးများကိုဖြုတ်ပြီးနောက် ဘောလီချိတ်များကိုလည်း ဖြုတ်ကာ ဘော်လီကို မိန်းခလေး၏ကိုယ်ပေါ်မှ ခွါလိုက်လေသည်။ သူမ၏ဖြူဖွေးနူအုနေသော နို့လေးနှစ်လုံးမှာ အကာအကွယ်မဲ့စွာထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူမ ၏နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ ပြောင်းဖူးစေ့သာသာခန့်ရှိပြီး ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် လေးရှိနေသည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် တပ်မက်စိတ်များက ဒိုင်းကနဲသူ့ကိုလာဆောင့်သဖြင့် ကုန်းကာနို့ကိုစို့လေတော့သည်။

အင် .. အင့် .. မိန်းခလေး၏ ကိုယ်လုံးကလေးမှာတွန့်သွားပြီး မသဲမကွဲအသံများသည်လည်း နှုတ်မှထွက်လာသည်။ ရမ္မက်စိတ်များ ပြင်းထန်နေသော ဆရာကြီးစိန် သည် သူမ၏ထမီလေးကိုပါ ခါးဆီသို့ ဆွဲလှန်ကာတင်လိုက်လေသည်။ တောင့်တင်းလှသော ပေါင်တံကြီးနှစ်လုံးကား ဖြူဖွေးပြီး စင်းနေ၏။ ပြီးတော့ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှ ပြည့်ပြည့်လေးနှင့် မို့နေသော စောက်ပတ်လေးကလဲ နှုတ်ခမ်းသားလေးနှစ်ခုစေ့ကာ နီကျင်ကျင်အမွှေးလေးများပေါက်နေသည်။ ဆရာကြီးစိန် ၏လက်ကသူမ၏ပေါင်တံနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် စုန်ကာဆန်ကာဖြင့် ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်ပေးနေပြီး အရသာခံယူနေသည်။

ဆရာကြီး၏လက်များသည် ပေါင်ပေါ်မှလက်ကို စောကပတ်နှုတ်ခမ်းသား စေ့စေ့လေးနေရာသို့ဖိကပ်ကာပွတ်ပေးလိုက်သောအခါ မိန်းခလေး၏ကိုယ်လုံးလေးသည် ဆတ် ကနဲတစ်ချက်တုန်သွားလေသည်။ ပြီးတော့ မိန်းခလေး ၏နှုတ်မှ ခပ်တိုးတိုး မပီမသ ရေရွတ်သံများထွက်လာပြီး ပေါင်တံများမှာလည်း မြောက်ကြွကြွလေးဖြစ်လာလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဆရာကြီးစိန် သည် သူ့အင်္ကျီကိုမချွတ်တော့ပဲ ပုဆိုးကိုချွတ်ပြီးနောက် မိန်းခလေး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးကွေးကာထောင်ပေးလိုက်သည်။

ပြီးတော့ မိန်းခလေး၏ပေါင်ကြားသိုဝင်ကာ အစွမ်းကုန်ထောင်မတ်နေသော သူ၏လီးတန်ကြီးကို သူမ၏အကွဲကြောင်းလေးတွင်တေ့ကာ အသာအယာဖိပြီးသွင်းလိုက်သည်။ အမလေး .. အို .. ဆ..ရာ..ကြီး .. ဘယ်လိုလုပ် .. အ.မ.လေး .. အို .. ဟင်း ဟင်း .. မိန်းခလေး သည် မျက်လုံးပွင့်ကာ နိူးလာသဖြင့် တဝက်မျှသာကျန်တော့သော သူ၏လီးတန်ကြီးကို ဆတ်ကနဲထိုးသွင်းလိုက်ရာ မိန်းခလေး၏ကျောပြင်လေးကော့တက်သွားလေတော့သည်။ သူမ၏လက်ကလေးနှစ်ဖက်သည် ဆရာကြီးစိန် ၏ရင်ဘတ်ကို အောက်မှနေကာဆီးတွန်းထားလေသည်။

ဆရာကြီးစိန် ကလည်း ဘာကိုမှ မစိုးရိမ်တော့ဘဲ ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆက်ကာဆောင့်ပေးနေသည်။ ဆရာကြီး အတင့်ရဲ ရသည့်အကြာင်းမှာ သူ့လီးတန်ကို မိန်းခလေး၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းစဉ်ကတည်းကပင် ကျိချွဲချွဲ အရည်ကြည်များနှင့် တွေ့ထိကာသိလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးစိန် ကလည်းမရပ်မနားပဲ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဆောင့်ကာဆောင့်ကာ လိုးနေတော့ရာ မိန်းခလေးခမျာ ငြင်းဆန်သောစကားကိုဆိုရန် ပင်သတိမရတော့ပဲ သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေသည်။

မိန်းမကျမ်းကျေသော ဆရာကြီးစိန် သည် သူ၏ဆောင့်အားများကို တိုးမြှင့်ကာ သူ၏ကိုယ်လုံးကြီးကို မိန်းခလေးကိုယ်ပေါ်မှောက်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏အိထွေးလှသော ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းကြပ်စွာဖက်လိုက်ပြီး ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြင့် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်ကာနေသော သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် စို့ရင်း ဖင်မြှောက်ကာ မြှောက်ကာ ဆောင့်လေတော့သည်။ အောက်မှ မိန်းခလေးသည်လည်း တဟင်းဟင်းဖြစ်လာပြီး သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို ကော့ကာလှန်ကာဖြင့် စည်းချက်ကျကျပြန်လည်တုန့်ပြန်ကာလာနေသည်။

ဆရာကြီး၏ထွားကြိုင်းလှသော လိင်တန်ကြီးသည် သူမ၏အခေါင်းအတွင်းဝယ် ထိထိမိမိကြီး ပွတ်ဆောင့်လျက်ရှိနေရာ သူမ၏အတွင်းနံရံတို့မှ အီဆိမ့်ကာထွက်လာသောအရည်တို့သည် တပွက်ပွက်ဖြင့် တသွင်သွင်ထွက်ကျလေတော့သည်။ မချိတင်ကဲဖြစ်လာသည်ထင့် .. မိန်းခလေး သည် ဒူးထောင်ပေါင်ကားထားသောသူမ၏ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုဆရာကြီး၏သန်မာလှသောပေါင်ကြီးများဆီသို့ ချိတ်ကာတင်လိုက် သည်။ ထိုသို့ချိတ်လိုက်ပြီးသောအခါတွင် ဆရာကြီးသည်မိန်းကလေး၏ကိုယ်ပေါ်မှ ကြွကာ သူမ၏ကိုယ်လုံးဘေးတစ်ဖက်ဆီတွင် လက်ထောက်ပြီး ကြုံးကာကြုံးကာလိုးလေသည်။

အောက်မှ မိန်းခလေးသည်လည်း အင်း ဟင်း .. အင်းဟင်း ဆိုသောအသံလေးနှင့် အတူ သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးသည် တထွန့်ထွန့်လူးပြီး တဆတ်ဆတ်ခါသွားရသောအချိန်မှာပင် ဆရာကြီး၏ခါးကြီးသည်လည်း ဆတ်ကနဲဆတ်ကနဲ တုန်ကာ ဆရာကြီ၏ကိုယ်လုံးကြီးသည် မိန်းခလေးဆီသို့ မှောက်ကာကျသွားလေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး သည် ကာမရေယဉ်ကြောတွင်မျောနေရာမှ လွန့်လူးလာပြီးနောက် .. မိန်းခလေး နံမည်ဘယ်လိုခေါ်သလဲ ကွယ့် .. အတင့် လို့ခေါ်ပါတယ် ဆရာကြီး .. အမြင့် နဲ့ဘာတော်လဲ ကွယ့် .. သူငယ်ချင်းပါ ဆရာကြီး .. နောက်နေ့လည်း ဆရာကြီးဆီလာဦးနော် ..

ဒီတစ်ခါတွင်တော့ မိန်းခလေး သည် စကားဖြင့်ပြန်လည်ကာမပြောတော့ပဲ မှုန်ပြပြအလင်းရောင်အောက်တွင် ဆရာကြီးအား ရွှန်းရွှန်းစားစားကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက်လေး ငြိမ့်ပြလိုက် လေတော့သည်။ ညဉ့်သည်အတော်လေးနက်လာခဲ့ပြီ။ဧည့်ပရိသတ်များလည်း စဲသွားခဲ့ပြီ။ ဆရာကြီးစိန် ၏တဲနန်းတွင်လည်း လူရှင်းသလောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပေပြီ။ ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးစိန် သည်အိပ်ယာဝင်ရန် သူ၏ဓါတ်ခန်းဟုခေါ်သည့် အိပ်ခန်းတံခါးကိုဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။ ဆရာကြီး သူ၏နောက်ဖက် မှောင်ရိပ်ထဲမှ ခပ်တိုးတိုးခေါ်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့်

လန့်သွားသောဆရာကြီးစိန် သည် အိန္ဒြေဆည်ကာ နောက်ဖက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟော .. အမြင့် ပါလား .. ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး .. အခန်းဝတွင်ရပ်ရင်း ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့် အားလှမ်းကာအကဲခတ်လိုက်လေသည်။ အမြင့်သည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ တစ်မျိုးလေးဖြစ်ကာ ခေါင်းလေးငုံ့နေသည်ကိုတွေ့ရသည်။ ပြောလေ အမြင့် .. ဆရာကြီး ကိုဘာများပြောချင်လို့လည်းကွဲ့ .. ဟိုလေ .. ကျွန်မလဲ ဗိုက်ထဲက အောင့်နေလို့ပါ ဆရာကြီး .. အမြင့် ၏အသံသည် စပြောကတည်းက ခပ်အုပ်အုပ်ဖြစ်နေပြီး ဆရာကြီးစိန် သည်လည်း

အမြင့် ကဲ့သို့ပင် ခပ်အုပ်အုပ်ပြန်ပြောနေသည်။ ကဲ .. ဒါဆိုလည်း အထဲကိုဝင်လေ အမြင့် ရဲ့ .. အမြင့် သည်သူမ၏ ခေါင်းလေးကိုမော့ကာ ဘေးဆီသို့ မျက်လုံးလေးတစ်ချက်ဝေ့လိုက်ပြီး ဆရာကြီး၏ဓါတ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အမြင့် အတွင်းသို့ရောက်သွားသည်နှင့် ဆရာကြီးစိန် သည် အခန်းအတွင်းသို့လှမ်းဝင်လိုက်ကာ တံခါးအားပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဂျက်ချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဆရာကြီးစိန် သည် အခန်းအတွင်းတွင် ထွန်းထားသော လက်ဆွဲမီးအိမ်၏မီးစာကိုမြှင့်လိုက်ရာ အခန်းအတွင်းတွင် အတန်အသင့် လင်းသွားလေသည်။

ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါတွင် အမြင့် မှာ ခပ်တွေတွေလေး ရပ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ လက်ဆွဲမီးအိမ်၏ အလင်းအောက်တွင်သာရှိနေသော်လည်း အမြင့် ၏အသားအရည်သည် ဖြူဝင်းကာနေသည်။ ထို့အပြင် အမြင့် ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်သည် သိသိသာသာကိုပင် နီမြန်းနေသည်ကို ဆရာကြီးစိန် မြင်လိုက်ရလေသည်။ ကဲလာ အမြင့် … ဒီမှာထိုင် .. ဆရာကြီးစိန် ၏ဓါတ်ခန်းဟုခေါ်သော အိပ်ခန်းထဲတွင် ကုလားထိုင်မရှိသဖြင့် သူမကို ကုတင်စောင်း၌ထိုင်ခိုင်းလိုက်ရာ အမြင့် သည်မဝံ့မရဲဖြင့်

တောသစ်များဖြင့်ရိုက်ထားသော ကုတင်ပေါ်ရှိ မွှေ့ယာစောင်းတွင် ခြေတွဲလောင်းချကာထိုက်လိုက်လေသည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် သူအမြဲတမ်းလိုလို လွယ်ထားသော ဆေးလွယ်အိတ်ကို ခေါင်းရင်းဖက်ရှိ စင်ပေါ်သွားကာတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမြင့် ထိုင်နေသော ကုတင်ဆီသို့ပြန်လျောက်လာကာ ကဲ အမြင့် .. အိပ်ယာပေါ်ကို လှဲလိုက် .. ဆရာကြီးစိန် ၏စကားအတိုင်းပင် အမြင့် သည် အိပ်ယာပေါ်လက်တစ်ဖက်ထောက်ရင်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။ ဆရာကြီးစိန် သည်

အမြင့်၏အနားသို့တိုးကပ်သွားပြီးနောက် ပက်လက်လှဲကာနေသော အမြင့် ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကိုသိမ်းကြုံးကာအာသာငမ်းငမ်းဖြင့် ကြည့်လိုက် လေသည်။ အတော်လှတဲ့ ကောင်မလေးပဲ ဟု စိတ်ထဲမှကျိတ်ကာ မှတ်ချက်ချလိုက်သေးသည်။ အမြင့် ၏ ရင်သားများ နှင့် တင်သားများသည် အတင့် ထက်ပင် ပိုမို မို့မောက်ကာကားစွင့်နေကြသည်ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သေးသည်။ ကဲ .. ဘယ်နေရာက အောင့်တာလဲကွယ့် .. အမြင့် သည် သူမ၏လက်လေးတစ်ဖက်ဖြင့် ဆီးခုံအထက်နားဆီသို့ မဝံ့မရဲထောက်ကာ ဒီ..ဒီနားကပါ ဆရာကြီး ..

အေးဟုတ်ပြီ .. ဆရာကြီးစိန် နဲ့ တွေ့ရင်ပျောက်ရစေမပေါ့ကွယ် .. ပြောပြီးသည်နှင့် ဆရာကြီးစိန် သည် အိပ်ယာဘေးနားရှိ ရေတကောင်းထဲမှ ရေအနည်းငယ်ကို ဖန်ခွက်ထဲသို့ထည့်ကာ သူ၏ဆေးလွယ်အိတ်ရှိသော နေရာသို့ထသွားလေသည်။ ထို့နောက် ဆေးလွယ်အိတ်ထဲရှိ ပုလင်းပြားထဲမှ အရည်လက်တစ်လုံးခန့်ကို အခုနကဖန်ခွက်ထဲသို့ဖြည့်ကာ အမြင့် ဆီသို့ယူလာခဲ့သည်။ ကဲ .. ထလိုက်ဦး အမြင့် .. ဆေးသောက်ရအောင် .. အမြင့် သည်လူးလဲ၍ထလိုက်ရာ ဆရာကြီးစိန် သည် သူ၏လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်ရဲရဲပင် အမြင့် ၏ပခုံးလေးကိုလှမ်းဖက်လျက် ထူပေးလိုက်သည်။

အမြင့် သည် ဖန်ခွက်ထဲရှိစပ်ထားသောဆေးကို တဖြည်းဖြည်းကုန်အောင် သောက်ပြီးသောအခါ ပြန်လှဲနေလိုက်ဦး ကွဲ့ .. ဟုဆိုကာ ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့် ၏ကိုယ်ကလေးကို အသာဖက်လျက် အိပ်ယာပေါ်ကူကာ လှဲပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဖန်ခွက်အား အနီးရှိစားပွဲပေါ်ပြန်တင်လျက် အမြင့် ၏ အနီးသို့ ပိုမိုတိုးကပ်အောင် သွားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဆရာကြီးစိန် သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို အမြင့်၏ဝမ်းဗိုက်ရှပ်ရှပ် လေးပေါ် တင်လိုက်သောအခါ အမြင့် မှာ တွန့်ကနဲတစ်ချက်ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက်တွင်မတော့ အမြင့် သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကိုမှတ်လိုက်လေသည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့် ၏ဝမ်းပျဉ်းသားကို ဘယ်မှညာသို့၎င်း ၊ အထက်မှအောက်သို့၎င်း ဖြေးညှင်းစွာ ပွတ်သပ်၍တစ်မျိုး၊ ခပ်ဖွဖွဆုပ်နယ်ကာတစ်ဖုံဖြင့် သူ၏ဆေးကုသခြင်းအမှုကိုပြုလေသည်။ အမြင့် ၏မျက်လုံးအစုံသည်ကား မှိတ်လျက်၊ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးသည်ကား မသိမသာ တုန်ယင်လျက်။ ထို့နောက် ဆရာကြီးစိန် သည် သူ၏လက်အစုံကို ဖြည်းညင်းစွာပင် အောက်ဖက်ဆီသို့ လျောချကာ ဆီးခုံလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သောအခါတွင် အမြင့် သည် ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်းထရင်း တစ်ကိုယ်လုံးပူနွေးကာ ရှိန်း၍ ဖိန်း၍ လာနေပြီဖြစ်သည်။

အမြင့် ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ အတင့် သည် သူမနှင့် ဆရာကြီးတို့ ဆေးကုသပုံအကြောင်းကို ထိုညနေကပင် ခရေစေ့တွင်းကျ အမြင့် ထံသို့ပြန်လည်ဖေါက်သည်ချပြီးဖြစ်သည်။ အမြင့် ရော အတင့် ပါ အသက်(၂၂) နှစ်ကျော်သာရှိသေးပြီး သွေးသားဆူဖြိုးသည့် အရွယ်ကောင်းများဖြစ်ကြလေသည်။ ညနေကတည်းက အတင့် ၏ကိုယ်တွေ့ဖြစ်အင်များကို နားထောင်ပြီးသောအခါ အမြင့် ၏စိတ်ထဲတွင် သွေးသားတောင့်တလျက် ရမ္မက်ဆန္ဒ များ ချိုးနှိမ်၍မရလောက်အောင် ပေါ်လာရလေသည်။

ထို့ကြောင့် လူခြေတိတ်ချိန်တွင် အရဲစွန့်ကာ ဆရာကြီးစိန် ထံသို့ အရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အွန်း .. အို အမေ့ …ဟူသော အသံတို့နှင့် အမြင့် ၏အတွေးတို့ ပြတ်သွားရလျက် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး သိသိသာသာပင်တုန်ခါကာသွားလေသည်။ ဆရာကြီးစိန် ရယ်လေ၊ သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို အမြင့်၏ပေါင်ရင်းနှစ်ခုကြားသို့ ထည့်ကာ သူမ၏စောက်ဖုတ်ကို ဖွဖွလေးပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်ပေးနေပြီကော။ အမြင့် ၏ အို အမေ့ ဟူသောစကားအဆုံးတွင် ဆရာကြီးစိန် သည် ထိုင်နေရာမှ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ကုတင်ပေါ်တက်ကာ အမြင့် ၏ကိုယ်လုံးလေးကိုကြုံးကာဖက်လိုက်လေသည်။

ပြီးသည်နှင့် ဆရာကြီးစိန် ၏လက်တစ်ဖက်သည် ထမီစလေးကိုဆွဲကာချွတ်ချလိုက်သည်။ တို့နောက် ဆရာကြီးစိန်၏မျက်နှာသည် အမြင့်၏မျက်နှာဆီသို့တိုးကပ်သွားကာ သူမ၏နီတျာရဲ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ငုံခဲကာနမ်းလိုက်သည်။ ဆရာကြီးစိန် ၏လက်ကား ဝက်မြီးကဲ့သို့ပင် အငြိမ်မနေပါ၊ပြည့်ဖြိုးဝင်းဝါနေသော အမြင့် ၏ပေါင်တံကြီးများကို လျောတိုက်ပွတ်ပေးရင်း ပေါင်သားကြီးမျးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆုပ်နယ်ကာပေးနေသည်။ အမြင့် ခမျာမတော့ မောမောပန်းပန်းလေးဖြစ်ကာ ရင်ထဲတွင်လှိုက်ဖိုလျက် ဆရာကြီးစိန် ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို လှမ်း၍ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ဆရာကြီးစိန် သည် သူစုပ်နမ်းနေသော အမြင့် ၏ နှုတ်ခမ်းများအား မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ထကာထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အမြင့် ၏အင်္ကျီ ကျယ်သီးများအား တစ်လုံးချင်းဖြုတ်ကာနေသည်။ ကျယ်သီးများအကုန်စုံအောင်ဖြုတ်ပြီးသောအခါတွင် ဆရာကြီးစိန် သည် အင်္ကျီအား အမြင့် ၏ကိုယ်ပေါ်မှခွါလိုက်လေသည်။ အမြင့် ၏ ရင်အစုံသည် စည်းနှောင်ထားသော ဘော်လီအင်္ကျီကို ဖေါက်ထွက်တော့မည့်အလား နိမ့်တုံမြင့်တုံ ရှိနေလေသည်။

အမြင့် ၏ အသက်ရှုသံတို့သည် တိုတောင်းကာ မြန် နေပြီဖြစ်သောကြောင့် နိမ့်တုံမြင့်တုံ ဖြစ်နေသော ရင်အစုံသည် ဆရာကြီးစိန် ၏စိတ် အစုံကို အစွန်းသို့ တွန်းပို့နေပေပြီ။ ရမ္မက်ဇောကပ်နေပြီဖြစ်သော ဆရာကြီးစိန် သည် သူမြင်ချင်လှပြီဖြစ်သော အမြင့် ၏ရင်သားနှစ်မွှာ အား ဘော်လီတည်းဟူသော အတားအဆီးကြောင့် အပြည့်အဝ မမြင်ရသဖြင့် တုန်ယင်နေသော သူ၏လက်အစုံဖြင့် အမြင့် ၏ဘော်လီ အား အငမ်းမရ ဆွဲကာချွတ်လေတော့သည်။သူမ၏နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ ပန်းဆီရောင်သန်းလျက် စိတ်ထနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ရင်အုံပေါ်မှ စူကာထွက်နေလေသည်။

ဆရာကြီးစိန် သည် ဘယ်လိုမှစိတ်ထိန်းခြင်းငှာ မတတ်နိူင်တော့သဖြင့် အမြင့် ၏ နို့အုံတစ်အုံလုံးကို ပါးစပ်ဖြင့်ငုံကာ နို့အုံ၏အရင်းသားများအား သူ၏သွားများဖြင့် မနာကျင်စေရအောင် တဇိဇိဖြင့်ကိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင် စူထွက်နေသော အမြင့် ၏သန္တာရောင်နို့သီးခေါင်းတစ်ဖက်အား ပါးစပ်တွင်းသို့ငုံကာ အတွင်းမှနေ၍ လျှာဖြင့် နို့သီးခေါင်းထိပ်အား ဖိချပေးလိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်းပင် သူ၏လျှာကိုတောင့်လျက် နို့သီးခေါင်းအား ဘယ်ပြန်ညာပြန်ယက်လေတော့သည်

ထို့အပြင် နှုတ်ကလည်း အို .. ဟင်း ဟင်း ဟင်း .. ဟင်း ဟင်း ဟင်း … ဖြင့် ငှက်ဖျားတက်သော သူကဲသို့ အဆက်မပြတ်သည်းညူကာနေလေသည်။ အမြင့် လက်တို့သည် ဆရာကြီးစိန် ၏ဂုတ်ပိုးကို သူမ၏လက်များဖြင့်သိုင်းဖက်လျက် နို့အုံများကိုကော့ကာကော့ကာဖြင့် ဆရာကြီးစိန် ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ စိတ်တိုင်းကျပွဲတော် တည်နိူင်ရန်ထိုးထည့်ပေးနေလေသည်။ ထိုခဏမှာပင် ဆရာကြီးစိန် ၏လက်သည် သူမ၏စောက်ဖုတ်အုံလေးကို အုပ်ကာကိုင်လိုက်သောအခါတွင် အမြင့် ၏ဗိုက်ကြောကလေးများသည့် ရှုံ့ကာသွားပြီး သူမ၏သွယ်ပျောင်းကာ စင်းနေသော ပေါင်တံနှစ်ချောင်းသည် ထောင်တက်သွားလေသည်။

အဟင့်ဟင့် ဟင့် … ဆရာကြီး ရယ် .. ဟွန်း .. အမြင့် သည် အောက်မှနေကာ နှာတွန်နေသောမသံဖြင့် ဆရာကြီးစိန် အား တက်လုပ်ရန် အချက်ပေးနေပြီဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် ပျောက်စေအတတ်ကို တတ်ကျွမ်းသလို ကာမမှုတွင်လည်း တစ်ဖက်ကမ်းခတ်သူဖြစ်ရကား အလျင်မလိုချေ။ သူ၏ လက်များကို အမြင့်၏အခေါင်းအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလျက် အမြင့် ၏ ရသာဖူး ခေါ် စောက်စေ့ လေးအားရှာဖွေလျက်ရှိသည်။ သိပ်မကြာပါချေ ရွေးစေ့ခန့်ရှိသော စူတူတူ အငုတ်လေးအား စမ်းမိလေသည်။

ဆရာကြီးစိန် သည် ထိုအငုတ်လေးအား သူ၏လက်ခလယ်ဖြင့် မထိတထိကလိလေတော့သည်။ အမြင့် အဖို့မှာကား တိမ်ပေါ်တွင် လေဟုန်စီးနေရသလို စိတ်များသည် တလွင့်လွင့်ဖြစ်လျက် ကာမစိတ်များ သည် ဒီရေကဲ့သို့ တရိပ်ရိပ် တိုးကာလာနေရပေပြီ။ ဆရာကြီးစိန် သည်ကား အမြင့် ၏ နို့များကို စို့လိုက် စုပ်လိုက်ဖြင့်၎င်း၊ လက်ခလယ်ဖြင့် ရသာဖူး အားကလိ၍၎င်း၊ သူ၏လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းအား အမြင့် အခေါင်းအတွင်းသို့ ထုတ်ချည်သွင်းချည်ပြုပြီး စောက်ရည်ချူခြင်းဖြင့်၎င်း၊ ကာမခလုတ်များကို တစ်ဆင့်ခြင်းဖွင့်နေလေသည်။

ဆရာကြီး ရယ် .. အမြင့် မှာ အရမ်းကိုဖြစ်နေရပါပြီ .. လုပ်တတ်လိုက်တာနော် .. ဟု အမြင့် ကအောက်မှနေညုသံလေးဖြင့် ထပ်မံကာ အချက်ပေးလာပြန်ပြီ။ ထိုအခါ ဆရာကြီးစိန် သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို အမြင့် ၏နို့များဆီမှခွါကာ လျှာကိုချွှန်အောင်ပြုလျက် အမြင့် ၏ချက်ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်းဆွဲကာနှိမ့်သွားလေသည်။ အမြင့် အဖို့မှာကား အရသာထူးလှသဖြင့် မိန်းမောမတတ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရင်ခုန်သံများသည် တဒိန်းဒိန်းမြည်လျက် အမြှောက်များဖေါက်နေသည်နှယ်။ ..

အသံများသည်လည်း နှုတ်ဖျားမှပင်မထွက်နိူင်တော့၊ လည်ချောင်းထဲမှာပင် တအစ်အစ်ဖြင့် ပျောက်ဆုံးသွားလေသည်။ ဆရာကြီးစိန် သည်သူ၏လျှာချွှန်ဖြင့် အမြင့် ၏ နှုတ်ခမ်းစောင်းလေးများအား ထိုးလေသောအခါ အမြင့်၏ဖင်သားကြီးများသည် မွှေ့ယာပေါ်တွင် မနေနိူင်တော့ဘဲ လေထဲသို့မြောက်ကာတက်လာလေသည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် နံစောင်းမှ သည် အမြင့် ၏ပေါင်ရင်းဆီသို့ စက်ဝိုင်းဝိုင်းသကဲ့သို့ သူ၏လျှာဖြင့် ယက်ပေးကာနေပြန်သည်။ အို .. အဟင့်ဟင့် ဟင့် .. ဆရာကြီးစိန် ရယ်လေ …

သူမရဲ့စောက်ဖုတ်ကို သူ့ပါးစပ်ထဲကလေတွေနဲ့ မှုတ်ပေးနေလေရဲ့ … ပူနွေးဖေါင်းကြွနေသော စောက်ပတ်ကြီးကို အေးသောလေအဟုန် က လာဟပ်သောအခါတွင် အမြင့် တစ်ခါမှမကြုံဖူးသည့် အရသာထူးကို ခံစားလိုက်ရသည့်အတွက် ရုးမတတ်ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟော လုပ်ပြန်ပြီ၊ ဆရာကြီးစိန် ၏ပူနွေးနေသော လျှာသည် အပြားလိုက်ကြီး အမြင့်၏အကွဲကြောင်းတစ်လျှောက် အထက်မှအောက်သို့ယက်ပေးပြန်ပြီ၊ ထိုမှတဖန် အမြင့် ၏အဖုတ်ကို အသာဖြဲလျက် အတွင်းနှုတ်ခမ်းသားများအား သူ၏ပါးစပ်တွင်းသို့တရှုးရှုးဖြင့် စုပ်ယူကာနေလေသည်။

အမြင့် သည်မည်သို့ဖြစ်လာသည် မသိ၊ ဆရာကြီး၏ခေါင်းအား သူမ၏ပေါင်များဖြင့်ညှပ်လေတော့သည်။ ဆရာကြီးစိန် ကား လားလားမျှမလျှော့သည့်အပြင် အမြင့် ၏ ရသာဖူး အားလျှာချွှန်ဖြင့်ထိုးကာ အခုအခါတွင် ပဲကြီးစေ့အရွယ်ခန့်အထိ ကြီးလာပြီဖြစ်သော အမြင့် ၏ ရသာဖူး အား တရှုးရှုးဖြင့် စုပ်လေတော့သည်။ အမြင့် ၏စွင့်ကားကာ တင်းနေသော ဖင်သားကြီးများသည် ကော့ကာတက်လာသည်၊ အမြင့် ပေါင်များဖြင့်ညှပ်ခံထားရသည့်အတွက် ဆရာကြီး၏ခေါင်းမှာကား အမြင့်၏အဖုတ်နှင့် တစ်သားတည်းကပ်လျက် ပို၍ပင်အလုပ်ဖြစ်နေသေးသည်။

ဆရာကြီး … တော်ပါတော့နော် .. အမြင့် အူတွေအသည်းတွေ ဂျွမ်းပစ်လိုက်သလိုဖြစ်နေပြီ .. အမြင့် သည် တုန်ယင်လှိုက်လှဲသောအသံလေးဖြင့် တတိယမြောက်ပြောလာသောအခါတွင် ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့် ပေါ်မှဆတ်ကနဲခွါလိုက်ပြီး သူ၏အဝတ်အစားများကိုချွတ်နေတော့သည်။ ထိုအခါတွင် အမြင့် သည် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးအား တစ်ဖက်သို့စောင်းပြီး လှဲနေလိုက်သည်။ အဝတ်အစားများ ကုန်အောင်ချွတ်ပြီးသွားသောအခါတွင် ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့် ၏ဘေးတွင်ဝင်လှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို နောက်မှဖက်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် အမြင့် ၏အပေါ်ပေါင်လုံးကိုမကာ သူ၏ပေါင်တစ်လုံးကို ဟသွားသော အမြင့် ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်တွင် အမြင့် ၏အပေါ်ပေါင်ကို ကွေးစေ၍ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တွန်းတင်လိုက်တော့သည်။ ပုံစံကားပုဇွန်တုပ်ကွေးဖြစ်သွားပြီမို့ အမြင့် ၏စောက်ပတ် သည် ဆရာကြီးစိန် ရှိရာဖက်သို့ ခပ်ပြူပြူလေးထွက်လာသည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် သူ၏လီးတန်ကြီးကို လက်မနှင့်လက်ညှိုးကြားတွင်ကိုင်ပြီး အမြင့် ၏စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားများဆီသို့ တေ့ကာထောက်လိုက်ပြီး အမြင့် ၏စောက်ပတ်အတွင်းသို့ ဆောင့်၍သွင်းလိုက်လေသည်။

ပြွတ် .. စလွိ .. ဖွတ် .. ရှုး .. အရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသောကြောင့် ဆရာကြီးစိန် ၏လီးတန်သည် အနည်းငယ်လျောလျောရှုရှုဖြင့် အမြင့် ၏စောက်ဖုတ် အတွင်းသို့ တစ်ဝက်ခန့် ဝင်သွားလေသည်။ဆရာကြီးစိန် သည် လီးတန်ထိပ်ဖျားမှ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ဆိမ့်ကာတက်သွားသော အရသာ ကိုခံစားလိုက်ရလေသည်။ ဆရာကြီး၏တောက်လောင်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် ကာမမီးကို ဓါတ်ဆီ နှင့်ဖျန်းပေးသကဲ့သို့ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဆရာကြီးစိန် သည် စအိုကြောကိုရှုံ့လျက် အသက်ကိုအောင့်ကာ အပြင်းထန်ဆုံးသော ဆောင့်ချက်များဖြင့် အမြင့် အားလိုးဆော်လေတော့သည်။

ဆောင့်ချက်အရှိန်များကား ပြင်းထန်လွန်းလှသည့်အတွက် အမြင့် သည် ကုတင်တစ်ဖက်စွန်းသို့ တဖြည်းဖြည်းရွေ့သွားလေသည်။ ထို့ကြောင့် အမြင့် သည် ဆရာကြီးစိန် ၏ပေါင်ကို လက်ပြန်ကိုင်လျက် သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို ကော့၍၎င်း၊ ခါးလေးကို နွဲ့ကာယိမ်းကာတွန်းကာဖြင့်၎င်း ဆရာကြီးစိန် နှင့်အတူ ကာမသမုဒ္ဒရာကိုတက်ညီလက်ညီဖြင့် ကူးခတ်လေတော့သည်။ စွိ .. ဗြွိ ဗြွိ .. ဖေါင်း .. ဒုတ် .. အို .. အို .. ဒုန်း ဒုန်း .. ဘလွတ် … စွပ်စွပ် .. ကျွိကျွိ .. အင်း ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် … ဖေါင်း .. အို .. ဗျွတ် ဘွိ ဘွိ .. ဘလွတ် .. ဘလွတ် .. ဘလူ ဆ..ဆ..ရာကြီး .. အသံတွေ.. အရမ်း..ထ ထ ထွက်နေတယ် …

ထိုသို့ အမြင့် က အရှက်သည်းစွာဖြင့်ပြောလာသောအခါတွင် ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ရှေ့ဖက်သို့ အနည်းငယ်မှောက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့် ၏ ခါးလေးကို တဖြည်းဖြည်းဆွဲလျက် ထလိုက်တော့ရာ အမြင့် ကလည်းအလိုက်သင့်လေးလိုက်ပါပေးသဖြင့် လေးဖက်ထောက်အနေအထားသို့ရောက်သွားလေသည်။ ဆရာကြီးစိန် ကတော့ အမြင့် ၏နောက်တွင် ဒူးထောက်လျက် အကျအနနေရာယူလိုက်သည်။ အမြင့် ၏စောက်ပတ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းထားသော လီးတန်ကြီးမှာ လုံးဝကျွတ်သွားသေးသည်မဟုတ်ဘဲ

ဒစ်ကြီးနားထိကျွတ်ထွက်ကာ အမြင့် ၏ စောက်ပတ်ကြီးအား ကန့်လန့်ကြီးထိုးသလို ဖြစ်နေလေသည်။ ဆရာကြီးစိန် သည် ပြူတစ်ကာဝိုင်းစက်နေသော အမြင့် ၏ဖင်သားဖြူဖြူတင်းတင်းကြီးများကို အားပါးတရဆုပ်နယ်လျက် အတွေ့အရသာကို မြိန်ယှက်စွာခံစားနေလေသည်။ အတန်ကြာသည် အထိ လီးတန်ကို ထုတ်ချည်သွင်းချည်မလုပ်ပဲ ဒီအတိုင်းပဲစိမ်ထားသဖြင့် အားမလိုအားမရဖြစ်လာသော အမြင့် သည် သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို လှုပ်ရမ်း၍၎င်း ၊ ရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်၍၎င်း ၊ နှုတ်မှလည်း ဟင့် .. ဆရာကြီး .. မြင့် လေ မြင့် .. အဟင့်ဟင့်ဟင့် …

မနေတတ်တော့ဖူး ..အမယ်လေ လေး … ဟင့် . ကြည့်ပါလားလို့ .. ဘာဖြစ်လို့ အချိန်တွေဆွဲနေရတာလည်း ဆရာကြီးရယ် .. ဟုဆိုကာ လိုးပေးခြင်းအမှုကိုပြုရန် တစာစာတောင်းနေလေသည်။ အမြင့် ၏စကားအဆုံးတွင် ဆရာကြီးစိန် သည် သူမ၏ခါးလေးကို လက်ဖြင့်ဆွဲကာ စောက်ပတ်ဝတွင်တန်းလန်းကြီးဖြစ်နေသော သူ၏လီးတန်ကြီးကို မြေထိုးပင့်ကော် နည်းဖြင့်ကော့ကာ ဆောင့်၍ သွင်းလိုက်သောအခါတွင် အမြင့်၏ခေါင်းလေးသည် နောက်သို့လန်သွာပြီး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ဆရာကြီးစိန် ၏ဆီးစပ်က လာထိမိသောကြောင့်

ဖင်သားကြီးများမှာလည်း တုန်တုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ ထို့နောက်တွင်မတော့ ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့်၏ခါးသေးသေးလေးကို လက်ဖြင့်အားပါးတရ ဆုပ်ကိုင်လျက် ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ လိုးနေတော့ရာ အမြင့် ၏ဖင်ကိုကော့ကာ အောက်သို့စိုက်ထားသော ကိုယ်လုံးလေးသည် သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲ ရှေ့သို့တိုးသွားလေသည်။ ရှီး .. ကောင်းလိုက်တာ ဆရာကြီး ရယ်.. အဲဒီ့လို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးဆောင့်ပေးပါ .. ထိလိုက်တာနော် .. အားဟာ .. အိုး ဟို .. ပြင်းပြင်းလေးထပ်ဆောင့်ပေးပါဦး .. ထိုသို့ပါးစပ်ကလည်းပြော

သူမ၏ဖင်သားဖြူဖြူတစ်တစ်ကြီးများကိုလည်း နောက်သို့ကော့ကာကော့ကာ ပေးရင်း အမြင့် သည်အားပါးတရအလိုးခံနေသည်။ နောက်ဖက်သို့ လက်တစ်လုံးသာသာခန့် စူကာထွက်နေသော သူမ၏စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားကြီး သည်လည်း ဆရာကြီးစိန် ၏လီးတန်ကြီးက ဆောင့်ကာအသွင်းလိုက်တွင် အထဲသို့ခွက်ကာဝင်သွားရသလို လီးတန်ကြီးပြန်ထုတ်လိုက်သောအခါတွင်လည်း စောက်ပတ်နှတ်ခမ်းသားနှစ်ခုသည်လည်း လိပ်ကာလိပ်ကာဖြင့်ကျပ်သည်း ကာပါလာလေသည်။

ဆရာကြီးစိန် ၏အသက်ရှုသံများကား တရှုးတရှဲရှဲဖြင့်ဖြစ်လာပြီး ဆောင့်ချက်များကားအလွန်တရာမှပင် မြန်ကာလာနေပြန်ပြီ။ အမြင့် သည်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင်လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်ယှက်ကာထားလျက် ထိုယှက်ထားသောလက်ပေါ်တွင် သူမ၏မျက်နှာကိုအပ်လျက် မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ကာ မှိန်းခံနေလေသည်။ မကြာပါချေ၊ ဆရာကြီးစိန် သည် အမြင့် ၏ခါးကိုအသားကုန်ဖက်လျက် သူ၏ခါးကိုကော့ကာ ကော့ကာ တဆတ်ဆတ်တုန်လျက်ဖြင့် သူ၏သုတ်ရည်များကိုပန်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

အမြင့် သည်လည်း သူမ၏ဖင်ကြီးများကို အစွမ်းကုန်ကော့ကာ ဆရာကြီးစိန် ၏ဆီးစပ်ဆီသို့ သူမ၏ဖင်သားကြီးများအား အတင်းဖိကပ်ရင်း ခါးများကို ဘယ်ညာဝေ့ကာဝိုက်ကာဖြင့် ပေါင်များသည်လည်း တဆတ်ဆတ်တုန်လျက်ကာမ၏အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ပြိုင်တူလိုပင် ရောက်သွားလေတော့သတည်း။ .ပြီးပါပြီ

ရင်ခုန်ဘက်သို့တမ်းချင်း

ဖြန်း …. ဖြန်း … ဖြန်း …”ဒီနေ့ … ခင်မေလွင် ကံမကောင်းပါ ။ ဆရာမ အတန်တန်မှာလိုက်သည့် အိမ်စာ ယူမလာ၍ ကောင်းကောင်း ဆော်ပလော်တီး ခံလိုက်ရသည်။ဆရာမ ဒေါ်အိစန္ဒာက သူ့ကိုကြည့်မရဟု ခင်မေလွင် ထင်မိပါသည်။ အကြောင်းကတော့ တကသိုလ် တခုလုံးမှာ ဒေါ်အိစန္ဒာက အတောင့်ဆုံး ၊ အဖြောင့်ဆုံးလေ ။ သိတယ်မဟုတ်လား ။ အထူးသဖြင့် သူ့တင်ပါးကြီးတွေက အယ်ပြီးကားထွက်နေတာ ။ အသားညိုပေမယ့် ရုပ်လဲလှ ၊ ဖင်တုံးကြီးကလဲ အိအိလေး ၊ ခါးလေးကလည်း သိမ်သိမ်လေးဆိုတော့ သူ့ကိုယ်သူ အလှနတ်သမီးလေး မှတ်နေတာ ။

ခငျမလှေငျက ဆရာမနဲ့ ပွိုငျဖကျဖွစျမှနျးမသိ ဖွစျသှားတော့တာကိုး .. ။ ခငျမလှေငျက ဆရာမထကျ အမြားကွီးငယျတယျ ။ ၁၈ နှစျပေါ့ … ။ လုံးကွီးပေါကျလှ အစားထဲက … ဘာမှတျလဲ ။ ဖွူဖွူခြောခြော ၊ တောငျ့တောငျ့ဖွောငျ့ဖွောငျ့ ၊ ရငျထှားပွီး တငျကား ၊ တရုပျစပျလေ ။ ဆရာမနဲ့ ခငျမလှေငျ ယှဉျလျိုကျပါက … တခွားပစ်စညျးတှကေ သူမသာကိုယျမသာ.. ဆိုတော့ … အသကျအရှယျအားဖွငျ့ဆိုလငြျ ခငျမလှေငျက နိုငျသှားပွီလေ ။ ခငျမလှေငျ့ အိုးကွီးက ဆရာမနဲ့ နငျလားငါလား … ။

ဒါ့ကြောင့်ပင် … ဆရာမက ခင်မေလွင်ကို အညှိုးနဲ့ တွယ်ထဲ့လိုက်တာ နေမှာပေါ့ ။ နောက်တစ်နေ့ …. ။ ခင်မေလွင် ဆရာမကို စိတ်ထဲမကျေနပ်သဖြင့် ဒီနေ့ကျောင်းမတက်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်မိ၏ ။ “ သမီးရေ .. အမေဈေးသွားမယ်ဟေ့ … ဘာစားချင်လဲ … ” “ အာ … အမေကလဲ … အမေကြိုက်တာဝယ်ခဲ့ပေါ့ … ” အမေ ဈေးထွက်သွားသွားချင်း .. ခင်မေလွင်တယောက် အိမ်တွင်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ကာ … လွတ်လပ်သွားသလို ခံစားမိလေ၏ ။ သို့ရာတွင် … သူ့တင်ပါးမှ အရှိူးများ အတွက်တော့ ဆေးတခုခု လိမ်းဦးမှဖြစ်မည် ။

“ အမလေး .. ခုမှ ပိုနာလာသလိုပဲ … ကျွတ် … ကျွတ် … ” လိမ်းဆေးကို အလွယ်တကူပင် ဧည့်ခန်းက အံဆွဲထဲတွင် ရှာတွေ့သည် ။ သို့ဖြင့် .. ခင်မေလွင်က .. ဧည့်ခန်းတွင်ပင် ဆေးဘူးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး .. ဒူးထောက်ကာ ထမိန်ကို ပင့်တင်၍ … တင်ပါးရှိ အရှိုူးရာများကို စိန်ပြေနပြေပင် ဆေးလူးလေတော့သည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီတော့ ဝတ်မထားပါ ။“ အား .. ပါး .. ပါး .. နာလိုက်တာ … တော်တော်ဆိုးတဲ့ ဆရာမ … အား … ကျွတ် … ကျွတ် .. ကျွတ် … ” ခင်မေလွင်သည် သူမ၏ ဖင်တုံးလေးပေါ်က အရှိူးတွေကို ဆေးလူးရင်း .. ဆရာမကိုလည်း မေတ္တာပို့လျှက် … ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် တွေးတောလျက်ရှိသည်။

“ ဆရာမက ငါ့ကို မုန်းမှာပေါ့ … ငါ့ဖင်တုံးကြီးက သူ့ထက်ပိုကြီးပြီး ပိုတင်းတာကိုး … ။ ဟိုကောင် စိုးမင်းတို့မျိုးကျော်တို့၊ ကောင်တွေကလည်း ငါကျောင်းဆင်းအိမ်ပြန်တိုင်း ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး သွားရည်တမြှားမြှားနဲ့ … ငါ့ဖင်တုံးကြီးကို … လိုက်ချောင်းနေကြတာ မသိဘူးမှတ်နေလား … ။ ” “ ငါပြောပြမယ် … နင်တို့တော့ .. ငါ့အိုးကြီးကို လိုးရမှာ မဟုတ်ဖူး ။ ” “ အင်း … ဒါဖြင့် နေပါဦး .. ငါ့ရဲ့ ဖင်တုံးတောင့်တောင့်ကြီးနဲ့ .. အဖုတ်လေးကို .. ဘယ်ကိုကိုကများ လိုးပေးမှာလဲဟင် … ” ခင်မေလွင်တယောက် .. သို့ဂလို တွေးတောနေမိပြီးသကာလ …

စောက်ပတ်ကလေးများပင် တောင်လာလေသည်။ သူ၏ လက်တဖက်က ထမိန်ကို လှန်ထားပြီး ၊ အခြားလက်တဖက်က တင်ပါးကို နောက်ပြန် .. ဆေးလူးနေရာမှ .. ထိုလက်ကလေးမှာ သူ၏ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးပေါ်သို့ ရောက်မှန်းမသိ ရောက်သွားလေသည်။ ဒူးထောက်ကာ ထားသဖြင့် သူ၏ စောက်ဖုတ်ကလေးမှာ နောက်ဖက်သို့ ပြူထွက်လျက်ရှိသည်။ မို့ဖောင်းပြီး .. မာတောင့်လို့လည်းနေပေပြီ။ သူမသည် စောက်ဖုတ်အပေါ်ပိုင်းတွင် ပေါက်စပြုနေပြီဖြစ်သော အမွှေးနုနုကလေးများကို လက်ဖြင့် အသာအယာပွတ်လိုက်ကာ …

တစ်မျိုးတမည်လေး ကောင်းသော အရသာကို ခံစားမိလေသည် ။ သူမ၏လက်ကလေးက စောက်ဖုတ် မို့မို့လေး၏ အကွဲကြောင်းလေး တလျှောက်ကို တဖြေးဖြေး မသိမသာ ရောက်လာကာ ပွတ်မိနေရင်း .. အရသာတွေ့နေတော့သည် ။ ထို့နောက်မှ တဖန် စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းလေးကို လက်ညှိုးု လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းဖြင့် သာသာလေး ဖြဲဟလိုက်ပြီး … ကျန်လက်မှ လက်ခလယ်ဖြင့် အပေါက်လေးထဲကို သာသာလေး ထိုးထည့်ကြည့်လိုက်ရာ … လူတကိုယ်လုံး ဆတ်ကနဲဖြစ်သွားပြီး .. အရမ်းကို ကောင်းနေပြန်ပါသည် ။

သိပ်မကြာပါ ။ ခင်မေလွင်တယောက် သူ၏လက်ချောင်းလေးကို သူ့စောက်ပတ်ကလေးထဲ ခပ်သွက်သွက်ပင် နှိုက်လိုက် ၊ ဆွထုဲတ်လိုက် ‘တဗြွတ်ဗြွတ်’ နှင့် … လီးတစ်ချောင်းက လိုးပေးနေသည့်အလား ခံရခက်ကာ … “ အ …. အ …. အား …. ကောင်းလိုက်တာ … ကောင်းလိုက်တာ … အ … အ …. ” ဟု အော်မြည်လျှက် … အလိုးခံချင်စိက်များ ဒလဟော ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏ ။ သူမ၏ စောက်ဖုတ်ကလေးမှလည်း .. အရည်လေးများ ထွက်လို့လာပါသည် ။ “ အား … အား .. အဟင့် … အဟင့် … အီး … အီး … ရှီး … ကောင်းလိုက်တာ …

ကောင်းလိုက်တာ .. အ … အ … အား …လိုး … လိုး … ” ဟုလည်း မပြတ်အော်မြည်လျှက် ရှိနေတော့လေသည် ။ ထိုစဉ် …. “ ဒေါက် ……. ” “ အမလေး … ” ခင်မေလွင်တယောက် .. မည်မျှ … ကိုယ့်ဘာကိုယ် စောက်ဖုတ်ကလေးကို နှိုက်ကောင်းကောင်းနှင့် နှိုက်နေသည်မသိ ။ သူ့နောက်ဆီမှ အသံကြားရသဖြင့် … အလန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ …. အိမ်ကိုနွားနို့ပို့နေကြ … မာမွတ်ဆိုသော ကုလားလေး ဖြစ်နေသည်။ မာမွတ်ကို … ခင်မေလွင် ကောင်းကောင်းသိသည် ။သူက မွတ်စလင်လူမျိုး ၊ အသက် ၁၇ နုစ်ခန့် ရှိမည်။

အသားက ခပ်မည်းမည်း ၊ နေ့စဉ်နွားနို့ ညှစ်ရသဖြင့် တောင့်တင်းသန်မာသော ကိုယ်ခန္ဒာ ။ မျက်ခုံးမွှေး ထူထူနှင့် နှာတံ ခပ်ကောက်ကောက် ။ ရုပ်ကတော့ .. ခင်မေလွင်ကြည့်ဖူးသော ကုလားကားထဲက မင်းသားတယောက်ယောက်နှင့် တူသလိုလို ။ မာမွတ်က နေ့တိုင်းလိုလို ခင်မေလွင်တို့အိမ်ကို နွားနို့ပို့နေကျ ။ မာမွတ်တယောက် … မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာပြီး ခင်မေလွင်ကို ကြည့်နေသည်မသိ ။ ခင်မေလွင် ကိုယ့်ဖာကိုယ် စောက်ဖုတ်လေးကို ဖြဲပြီး .. လက်ဖြင့်နှိုက်ကာ ရေရေလည်လည် ဖီးလ်တက်နေသည်ကို … သူ .. တွေ့ပေလိမ့်မည် ။

ကြည့်လိုက်ပါ … ။ သူ့ပုဆိုးထဲက လီးကြီးက ထောင်မတ် ထိုးတွက်နေသည်ကိုက သက်သေမဟုတ်လား … ။ မာမွတ်က … ခင်မေလွင်တယောက် သူ့စောက်ဖုတ်လေးကို သူ့ဖာသူ အသားကုန် နှိုက်နေသည်ကို … အစအဆုံး မြင်တွေ့ရသည်ဖြစ်ရာ … သူ၏လီးကြီးမှာ တောင်တက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည် ။ သူက ခင်မေလွင် ရှက်သွားမည်စိုးသဖြင့် လှည့်ပြန်သွားရင် ကောင်းမလားဟု စဉ်းစားနေမိသော်လည်း … ခင်မေလွင်က ပါးစပ်မှ “ အိ .. အိ .. အ .. အ .. လိုး …. လိုး … ” ဟူသော အသံတွေပါ ထွက်နေသောအခါတွင်တော့ …

သူ့ကိုပင် ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် စိတ်မထိန်းနိုတော့ပဲ ခင်မေလွင့်ကို ချက်ချင်းပင် တက်ခွ၍ လိုးပေးပစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကာ … သူမအနား ချဉ်းကပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေတော့၏ ။ “ ဟယ် … မာမွတ် ….. ! ” ခင်မေလွင် တယောက် မထင်မှတ်ပဲ မာမွတ်ကိုတွေ့လိုက်သည်နှင့် … ရှက်လဲရှက် … ။ ရုတ်တရက်မို့ ဘာလုပ်လို့ ဘာပြောရမှန်းမသိ။ လူမိသွားပေပြီ ။ ထမိန်ကြီးကို လှန်လို့ ၊ ကောင်းလှပါတယ်ဆိုတဲ့ သူ့အိုးကြီးက မာမွတ်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ .. ။ ဖြဲထားတဲ့ သူ့စောက်ဖုတ်ကလေးကလဲ ..

မာမွတ်ကိုပဲ ‘ လိုးပစ်လိုက်ပေတော့’ ဟု တမင်ဖြဲပေးထားသလိုလို … ။ ခင်မေလွင်တစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် … မာမွတ်ကို ကြည့်၍နေပေသည် ။ မာမွတ်ကတော့ … ခင်မေလွင်၏ ပြူထွက်နေသော စောက်ဖုတ်လေးနှင့် ဖြူဖွေးဝင်းလက်နေသော ဖင်တုံးကြီးများကို တဏှာမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လျက် … ။ သူ၏ ပုထိုးကြားထဲမှ ထောင်ထွက်နေသောလီးကြီးက နဲနဲနောနောမဟုတ် …. ။ “ အဲဒီလီးကြီးနဲ့များ … ငါ့စောက်ဖုတ်လေးထဲကို … လိုးထည့်လိုက်လို့ကတော့ … ငါတော့သေပါပြီ … ” ဟုပင် ခင်မေလွင် တွေးမိလေသည် ။

ခင်မေလွင်တစ်ယောက် … ခြင်္သေ့မင်းရှေ့ အစားခံရန် ရောက်ရှိလာသော .. သမငယ်မလေးကဲ့သို့ .. ခိုကိုးရာမဲ့ ..။ မာမွတ်က ခင်မေလွင်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို သန်မာသော လက်များဖြင့် ရုတ်တရက် သိမ်းကြုံးကာ ဖက်ပစ်လိုက်သည်ဖြစ်ရာ … သူ၏ တောင့်တင်းမာထန်နေသော လီးတန်ကြီးမှာလည်း … ခင်မေလွင်၏ ဖင်တုံးအကြွဲကီးထဲကို အလျားလိုက်ကြီး ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ပင် ရောက်ရှိထောက်မိ သွားလေတော့၏ ။ ခင်မေလွင့်ခမျာ … သူမ၏ အိုးကြီးပေါ်ကို လီးတန်ပူပူနွေးနွေးကြီးဖြင့် ဖိကပ်ခံလိုက်ရ၍ သူမ့တကိုယ်လုံး ဆတ်ကနဲ တုန်သွားရာမှ ..

သူမ၏ ဖင်တုံးများကြီးများကို လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်ဖြင့် မာမွတ်၏ လီးတန်ကြီးမှ ရှောင်ဖယ်ရန် ကြောက်လန့်တကြား အတင်းရုန်းလေတော့၏ ။ “အား … အား …. ဟဲ့ မာမွတ် … နင်ဘာလုပ်တာလဲ … … အား … ” ခင်မေလွင်၏ ထမိန်နှင့် သူ၏လုံခြည်တို့ကို ဆတ်ကနဲ ဆြွဲခွတ်လိုက်ပြန်လေသည် ။ မာမွတ်ကား မုန်ယိုနေပေပြီ … ။ ခင်မေလွင်တယောက် မာမွတ်၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ ရုန်းမရ ၊ ပြုမရ … ။ စောစောတုန်းကတော့ လိုးချင် ၊ ခံချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း … တကယ့်တကယ် အလိုးခံရတော့မည်ဆိုတော့ …

ရင်တွေပန်းတွေတုန်ကာ ကြောက်လန့်ပြီး ကယောင်ကတန်း အော်ဟစ်လတော့သည် ။ ခင်မေလွင့် ဖင်တုံးကြီးထဲ နစ်မြုတ်နေသော သူ့လီးကြီးကလည်း .. တောင့်ဖြောင့်စွင့်ကားလှသော ခင်မေလွင့် အိုးကြီးကို နောက်ကနေထောက်ကာ တွန်းထိုးလျက် … နှစ်ယောက်သား အသားကုန် ရုန်းရင်းကန်ရင်းဖြင့် အခန်းအတွင်းသို့ ရောက်မှန်းမသိ လုံးထွေးကာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည် ။ မာမွတ်လည်း ခင်မေလွင့် ညဝတ်အင်္ကျီလေးကို ဆွဲချွှတ်လိုက်ပြန်ပါသည် ။ ဖွံ့ထွားပြီး ဖြူဖွေးနုရွလှသော ခင်မေလွင်၏ နို့အုံဝိုင်းဝိုင်းကလေးများက လပြည့်ဝန်းလေး ထွက်ပေါ် လာသည့်အလား …

ညဝတ်အင်္ကျီလေးထဲမှ ဖိတ်ရှံထွက်ကျလို့ လာပါတော့သည် ။ မာမွတ်တစ်ယောက် .. ပါးစပ်ဖျားမှ … ‘အလာရေ .. နင် .. အရမ်းလှလိုက်တာ .. ခင်မေလွင်ရယ် ..’ ဟုပင် တမ်းတမိလေတော့ကာ .. ခင်မေလွင်၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး နို့အုံးလေးများကို သူ၏လက်ကြမ်းကြီးဖြင့် ဖိအုပ်ပွတ်ချေကာ .. ပန်းရောင် နို့သီးခေါင်းများအားလည်း အထက်အောက် လျှာကြမ်းကြီးဖြင့် ပွတ်ဆွဲပါလေတော့သည် ။ မာမွတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကလည်း ခင်မေလွင့် အပေါ်သို့ တဖြေးဖြေး အုပ်မိုးခွစီးလာလေသည်။ သူ၏ လီးပူပူကြီးက ခင်မေလွင်၏ အဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေး အပေါ်ကို အလျားလိုက် ဖိပြီးကပ်ထားမိလေရာ …

ခင်မေလွင် လူးလွန့်လိုက်တိုင်း လီးနှင့် စောက်ဖုတ်ကလေးတို့ ပွတ်ကာပွတ်ကာ ရှိနေလေတော့ ခင်မေလွင် ရင်ဖိုစွာ မောပန်းလို့လာပါတော့သည် ။ အခန်းထဲမှာ … နှစ်ယောက်သား၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းပျပျလေးများ … တုန်ရီလှိုူက်မောနေသော ရင်ခုန်ုသံများသည်သာ … ထွက်ပေါ်လျက် ရှိနေပါတော့သည် … … ။ – ခင်မေလွင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ မျက်စေ့အစုံကို ဇွတ်မှိတ်ထားမိသော်လည်း .. အသိစိတ်များကမူ မာမွတ် ဘယ်နားကိုကိုင်သည် ဘာလုပ်နေသည်ကို သိနေသည်။ မာမွတ်ထံမှ ပူနွေးသော ၊

အသက်ရှူရှိုက်သောလေကို သူမ .. မျက်နှာပြင်၌ ထိတွေ့ခံစားရ၏။ နွားနို့နံ့သင်းသော ယောက်ျားရနံ့ တစ်မျိုးကိုလဲ ခင်မေလွင်ရနေ၏။ မာမွတ်က ခင်မေလွင်၏ ပါးပြင်မို့မို့ကလေးကို .. တရှိုက်မက်မက် အားရပါးရ နမ်းရှုတ်လိုက်ပြီး … “ ခင်မေလွင်လေးရယ် .. နင့်ကို .. ငါ .. အရမ်း .. လိုးပေးချင်တယ်ကာွ ..” ဟု တုံရင်စွာ .. ပြောဆိုလိုက်လေသည် ။ ခင်မေလွင် … ခုန်လိုက်တာ.. ရင်တွေ … ။ တလှပ်လှပ်ကို မောနေသည်။ မာမွတ် စကားတွေ ပြောနေသည်ဟုတော့ ခင်မေလွင်ထင်၏။ စကားလုံးများက တုန်ခါနေသလို .. တိုးလွန်း ၊

ညင်သာလွန်းပြီး … ကြိပ်၍ပြောသော စကားများဖြစ်၍ မသဲမကွဲ လေသံမျှလောက်သာ တီးတိုးပြောနေခြင်း ဖြစ်၏။ မာမွတ်၏ စကားလုံးများက ခင်မေလွင့်ရင်ကို ပူနွေးလှိုက်ဖိုစေရုံမျှမက မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ထူပူသွားစေပါသည်။ “အို.. ကျွတ်..” မာမွတ်က ခင်မေလွင့် နို့နှစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး နယ်ပေးနေပြန်တယ်။ “ဟာ.. အား.. ကျွတ် .. ကျွတ်..” ကောင်းတော့ ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှက်တာလဲ လွန်ရောပဲ။ မာမွတ်အဲဒီလိုလုပ်လေ ခင်မေလွင်က မျက်စေ့တွေကို တင်းတင်း ပိတ်ထားမိလေပဲ။ နွေးနွေးပူပူ သူ့အာခံတွင်းမှာ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို စို့ပေးနေပြန်တော့ ..

ခင်မေလွင့် စောက်ဖုတ်လေးဆီက ‘ဖြင်း’ ကနဲ ရွစိရွစိဖြစ်ကုန်ပြီး … ဖင်ကြီးကို အပေါ်ကို ကော့ထောင်လိုက်မိလိုက်ပြန်တော့ … မာမွတ်ရဲ့ လီးကြီးနဲ့ သူ့စောက်ဖုတ်ကလေး ခပ်ကြမ်းကြမ်းကလေး ပွတ်ဆွမိဲပြန်ပါတယ် ။ “အား .. သေပါပြီ .. ဟင့် .. ဟင့်” ခင်မေလွင့် နို့နှစ်လုံးက စိမ်းစားဥလေးတွေလို ဖွေးဥနေတာ .. ။ အခွံနွှာထားတဲ့ စိမ်းစားဥမျိုးပေါ့။ ခုံးလုံးပြီး ကျစ်မာနေတာ။ မာမွတ်ကလည်း သိတဲ့အတိုင်း .. ထန်နေပြီဆိုတော့ .. ဖြစ်နိုင်ရင် ခင်မေလွင်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို .. ကိုက်စားဝါးမြိုပြစ်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေတာ။

မာမွတ်က ခင်မေလွင်၏ အကြာစိမ်းကလေးများ ထောင်ထွက်နေသော ဗိုက်သားဝင်းဝင်းလေးကိုလည်း တစ်ချက်နမ်းပြီးမှ စောက်ဖုတ်လေးကို လက်ဝါးကြီးဖြင့် အုပ်ကာ .. ပွတ်ခါပွတ်ခါ .. ဆွပေးရာ .. ခင်မေလွင်၏ ပန်းနုရောင် စောက်ဖုတ်လေးနှစ်ခြမ်းသည် ပွင့်အာလို့သွားလေသည်။ မာမွတ်က ခင်မေလွင်၏ ဘေးတစ်ဘက်ဆီသို့ ကားထွက်သွားသော ပေါင်တံဖြူဖြူလေးနှစ်ဖက်ကို ကွေးကာ မြောက်တင်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဖေါင်းကားခုံးထနေသော ခင်မေလွင်၏ စောက်ပတ်ကလေးမှာ အလိုးခံရန် အသင့်အနေအထားသို့ ရောက်သွားလေသည်။

ပေါင်နှစ်ဖက်က ဗိုက်သားများနှင့် ပြန်ကပ်နေ၏။ ခင်မေလွင့် ဒူးနှစ်ဖက်ကို မာမွတ်က သူ့ပုခုံးဆီရောက်အောင် အောင်ပင့တ်င်လိုက်ရာ … ခင်မေလွင့် စောက်ဖုတ် ဖြူဖြူဖောင်းဖောင်းလေးက.. လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ကြီး ပြူးထွက်လို့လာ၏။ ခင်မေလွင်၏ တောင့်တင်းပြီး ဖြူဖွေးနုထွတ်နေသော ပေါင်တံလေးတွေပေါ်ကလည်း အတွင်းက အကြောစိမ်းကလေးများကိုပင် မြင်နေရသည် ။ မာမွတ်က ခင်မေလွင်၏ နှင်းဆီရောင် စောက်စိထိပ်ကလေးကို .. လီးထိပ်ဖြင့် ဖိပွတ်ထိုးဆွပြီး … အကွဲကြောင်း အတိုင်း အောက်ဖက်သို့ လီးထိပ်ကြီးကို ဆွဲယူသည်။

တဖြင်းဖြင်း တသိမ့်သိမ့် အရသာသည် ခင်မေလွင့် ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံပစ်လိုက်ခြင်းခံရ၏။ မာမွတ်၏ လီးထိပ်ကြီး သူ့စောက်ဖုတ်ကလေး အဝကို ရောက်တော့မယ် .. ရောက်တော့မယ်ဟု မျက်စိမှိတ်ခံစားရင်း … ၊ ပူနွေးနူးညံ့သော လီးထိပ်မှ အထိအတွေ့ကို … ရင်တခုန်ခုန်နှင့်ခံစားရင်း … သူ့စောက်ဖုတ်လေးထဲ လိုးဝင်သွားမည့် အချိန်ကို ခင်မေလွင်တယောက် ရင်ခုန်စွာ စောင့်နေမိသည် …ခင်မေလွင်တယောက် ရင်ခုန်စွာ စောင့်နေမိသည် … ။ …… မာမွတ် အချိန်ဖြုန်းမနေနိုင်ပါ ။

သူ၏ တောင့်တင်းတုတ်ခိုင်ကာ တုန်ခါနေသော လီးမဲမဲကြီးကို … ခင်မေလွင်၏ စောက်ဖုတ် ဖောင်းဖောင်း နီနီလေးထဲသို့ ဖိ၍ထိုးသွင်းလိုက်လေရာ … ကျွံဝင်သွားသော လီးထိပ်ကြီးနှင့် ခင်မေလွင့် စောက်ပတ်နှစ်ခြမ်းကြားမှ အသံ အစ်အစ်ကလေး ထွက်လာသည်။ “ ဗြစ်.. ပြွတ် …” “ အ .. အီး … အဟင့်ဟင့်.. မာမွတ် … အ …” ခင်မေလွင် အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကိုက်ထားရင်း တင်းခံထားသော အသက်ကလေးကို အောင့်ထားလိုက်သည်။ ဝင်နေသည့် မာမွတ်၏ လီးတန်ကြီးက .. တရွေ့ရွေ့ သူမ၏ စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။

ခင်မေလွင့် စောက်ပတ်ကလေး ပထမဦးဆုံးအကြိမ် အလိုးခံရချေပြီ … … … ။ “ ပြွတ် … ဘွတ် …” လီးကို တင်းတင်းစီးစီးလေး ဖိအသွင်း၌ စောက်ပတ်အတွင်းမှ လေများ “ဘွတ်” ခနဲ အန်ထွက်လာသည်။ “ဟင့် .. မာမွတ် .. နင်ငါ့ကို အဲလိုကြီး မလုပ်နဲ့ဟာ… ” ခင်မေလွင်က ရှက်လဲရှက် ၊ ကြောက်လဲကြောက်သည်မို့ … စိုးရိမ်သံလေးနှင့် ရင်ခုန်စွာပြောမိ၏။ “ ပြွတ်ဘွတ် … ပြွတ်ဘွတ် … ပြွတ်ဘွတ် …” “ ငါလေ .. နင့်ကို .. ချစ်လို့ပါဟယ် .. နင်ကလဲ.. ” တီးတိုးအသံလေးများ နူးညံ့စွာ ထွက်ပေါ်နေစဉ်မှာပင် ..

မာမွတ်ဖင်ကြီးက တသိမ့်သိမ့် လှုပ်ခါယမ်းကာ တဖြေးဖြေး အဆောင့်ကြမ်းလာလေရာ .. ခင်မေလွင့် စောက်ပတ်လေးနှင့် မာမွတ်ဆီးခုံကြီး ဖေါင်းကနဲ .. ဖေါင်းကနဲ မြည်အောင်ပင် ရိုက်ခပ်မိသွားပြီး .. စောက်ပတ်တစ်ခုလုံး ထူပူသွားလေသည်။ “ မာမွတ်.. နင်ရက်စက်တယ် .. အ .. အ .. အ ..” “ ပြွတ် … ပြွတ် …ဘွတ် … ဘွတ် .. ပြွတ် … ဘွတ် … ” ခင်မေလွင်သည် အရူးမီးဝိုင်းသလို ခေါင်းကို ဘယ်ညာတအားခါယမ်းမိ၏။ သူ့စောက်ဖုတ်လေး အတွင်းသို့ သံချောင်းကြီး တစ်ချောင်းအလား စူးကနဲ ၊ နင့်ကနဲ ထိုးထွင်းဝင်လာသော မာမွတ်၏ လီးကြီးက

အဆုံးအထိပင် လိုးဝင်ကာ .. “ထုတ် ” ကနဲ “ထုတ်” ကနဲ ဆောင့်မိသွားသည်မှာ … ဆီးစပ်တစ်ခုလုံး ကျင်သွားကာ … ရှိန်းကနဲ လျှပ်စစ်ဓါတ်တွေ စီးဝင်သွားသလို တုန်တုန်ခါခါလေး ခံစားလိုက်ရသဖြင့် …. ။ “ ဆောင့် …. ဆောင့် … အ … အ … လိုး … လိုး … မာမွတ် … အိုး … အိုး …” ခင်မေလွင်တယောက် … ကိုယ့်ဖင်ကြီးကို မရှက်နိုင်တော့ပဲ ဆွဲကာဆွဲကာ ဖိချရင်း … ခါးလေးကို ကော့ကာကော့ကာ ပေးလိုက်လေသည်။ မာမွတ်၏ လီးတန်ကြီးကလည်း အဆုံးအထိပင် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နှင့် စောက်ပတ်အတွင်းရှိ အသားမျှင်များကို

ထိုးပွတ်ကာ ဆောင့်ကာဆောင့်ကာ လိုးမိသွားလေသည်။ ခင်မေလွင့် ဖင်တုံးလေးတွေပေါ်က အစောတုန်းက နာလှပါသည်ဆိုသော အရှိုးများကပင် ခုတော့ … မာမွတ်၏ တစ်တစ်ခွခွ လိုးခြင်းအောက်၌ … တဒင်္ဂအားဖြင့် မေ့ပျောက်သွားခဲ့ရလေပြီ …. ။ “ ကောင်းတယ် .. အ .. အလိုးခံလို့ အရမ်းကောင်း တယ်မာမွတ်ရယ် … နာနာလေးဆောင့်စမ်းပါ … အ .. အ .. အား … လိုး …. လိုး …. ” ခင်မေလွင် နှုတ်ခမ်းလေးများ တဆတ်ဆတ်တုန်နေကာ .. လက်ချောင်းလေးများ ကုတ်ကွေးကာ မာမွတ်၏ ဖင်များကို အဝတ်စ တစ်ခုနှယ် ဆုတ်ကိုင်ကုတ်ဖဲ့လိုက်မိလေ၏။

စူးကနဲလကျသညျးမြား နစျဝငျသှားသညျဟု ခံစားလိုကျရသော မာမှတျလညျး … ကြားသစျတစျကောငျနှယျ … “ အီး ..” ကနဲ “ အီး .. ” ကနဲ အသံမွညျအောငျပငျ ခငျမလှေငျ့ စောကျပတျလေးထဲသို့ သူ၏ ကွီးမား တုတျခိုငျလှသောလီးမဲကွီးကို အားမနာတနျး … အားရပါးရကွီး ဆောင့လျိုးလိုကျလတေော့သညျ .. ။ “ ပွှတျ … ဘှတျ …ပွှတျဘှတျ … ပွှတျဘှတျ ” ” အား … အား … ရှီး … ရှီး … လိုး … လိုး … ” ခငျမလှေငျဆိုသော ကောငျမလေးတယောကျ အရူးအမူးဖွစျခါ လီးအရသာကိုတှေ့နခေိုကျ .. သူမ၏ စောကျပတျနှစျခွမျးက ကွီးမားသော

မာမွတ်၏ လီးမဲမဲကြီးအဝင်အထွက်၌ ဘေးသို့ ပြန့်ကားလိုက် စုလိုက်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ မာမွတ်၏် ဂွေးစိကြီးများကမူ ခင်မေလွင့် စောက်ဖုတ်အောက်ခြေ ဖင်နှစ်ခြမ်းကြားကို ဖတ်ခနဲ .. ဖတ်ခနဲ မှန်မှန်ရိုက်ပေးနေသည်။ မိုးပေါ်သို့ ဖဝါးလှန်ကာ မြောက်ထားသော ခင်မေလွင့် ခြေချောင်းလေးများ ကုတ်ကွေးနေရှာသည်။ “ ကောင်းလိုက်တာ .. မာမွတ်ရယ် .. အ .. အ .. အ ..”“ ခင်မေလွင်ရယ် .. ငါ … နင့်ကို အရမ်း … ချစ်လိုက်တာဟယ် …” ” ချစ်.. ချစ် .. အားရအောင် ချစ်စမ်းပါ .. မာမွတ်ရယ်.. လိုးထား …

လိုးပေးထား … အ .. အ .. အား ” ခင်မေလွင်က တစ်ဖက်က ကောင်းကောင်းကြီး ကော့ကာကော့ကာ အလိုးခံရင်း … မာမွတ်၏လည်ပင်းကို ဆွဲယူလျက် … ပါးပြင်ကိုနမ်းကာ .. ကျေကျေနပ်နပ်လေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ မာမွတ်ကလည်း ခင်မေလွင်၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို .. ဖက်စုပ်ယူရင်း … သူ့ဖင်ကြီးကို ဆတ်ကနဲ .. ဆတ်ကနဲ .. ဆောင့်လိုက်ရာ သူရော ခင်မေလွင်ရော နှစ်ဦးစလုံး တွန့်တွန့်လူးသွားကြရလေသည်။ မာမွတ်က ခင်မေလွင့်ဖင်တုံး ဖြူဖြူတောင့်တောင့်တင်းတင်းကြီးကို ဆွဲမြောက်လိုက်၏။

လုံးပတ် ငါးလက်မနီးပါး ကြီးမားကာ စောက်ရေများနှင့် ပြောင်လက်နေသော မာမွတ်၏ လီးကြီးက ခင်မေလွင့်စောက်ဖုတ်လေးထဲမှ ကျွတ်လုနီးပါးထွက်လာသည်။ ခင်မေလွင့် စောက်ပတ် အကွဲကြောင်းလေး အောက်ခြေ၌ ဖြူလွလွ ပူစီဗောင်းလေးများ အစီအရီ စုပြုံတွဲခိုနေကြသည်။ တင်းတင်းလေး စေ့သွားသော အကွဲကြောင်းကြားမှ မာမွတ်၏ လီးဒစ်ကြီးကား အပြင်သို့ ‘ဖွတ်’ ကနဲ ဆွဲထွက်လာသည် ။ ခင်မေလွင့် စောက်ပတ်အတွင်းသား ရဲရဲလေးများ လန်ထွက်လာ၏။ “ ရှူး .. အား .. ကျွတ်ကျွတ် .. မာမွတ်ရယ် … ။

နင့်ဟာကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာ ငါ့ရင်ထဲကို ဟာတာတာကြီး ဖြစ်ပြီး ကျန်ရစ်တာပဲ .. တစ်မျိုးကြီးနော် .. ” “ အင်းဟင်း .. ဒါဖြင့် အမြဲတတ်ထားပေးမယ်လေ … ”“ ဟင့် .. သွား .. ကောင်စုတ်နော် .. ဒီက အကောင်းပြောတာ … ” “ ဆောင့်မယ်နော် … နင့်စောက်ပတ်ကို လက်နဲ့ဖြဲထားပေး …” ခင်မေလွင်တယောက် မောမောဟိုက်ဟိုက်အသံနှင့် မာမွတ်အမိန့်ပေးသလိုပင် လက်ချောင်းဖွေးဖွေးလေးနှစ်ဖက်က သူ့စောက်ပတ်လေးကို ဆွဲ၍ဖဲပေး၏။ အစိလေးကပြူးပြီး ထောင်နေသည်။ ထိုစောက်စိ အောက်ခြေအတွင်းပိုင်း အသားနုလေးများ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ပေါ်ထွက်လာသည်။

စောက်ပတ်အတွင်းမှ ကြထွက်နေသော စောက်ခေါင်းဝ အသားစိုင်များက ရဲရဲနီကာ လီးထိပ်ကြီး မဝင်မီ ခေတ္တမျှ ပိတ်ဆို့ နေကြ၏။ “ဘွတ် ”ခနဲ အသံနှင့်အတူ မာမွတ်၏ လီးကြီးက ခင်မေလွင့် စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ စိုက်နစ်တိုးဝင်သွားရာ … ။ “ အီး .. ဟီး … ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ” ခင်မေလွင် .. မချိမဆံ့ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည် ။ မာမွတ်၏ လီးကြီးက … ခင်မေလွင့် စောက်ပတ်လေးအတွင်းသို့ ပယ်ပယ်နယ်နယ်ကြီး လိုးဝင်နေသည်မှာ ပက်ပက်စက်စက်ပင် ။ ဝင်နေဆဲ ကာလမှာပင် မာမွတ်၏ ဖင်ကြီးက တဖြေးဖြေး နိမ့်ဆင်းနေသည်။

“ အအား .. အအား .. အအား .. ဟား.. ကျွတ် .. ကျွတ် ..” “ ထဲ့ .. ထဲ့ … အင့် … အင့် … နာနာလေး .. ထဲ့ .. မာမွတ်ရယ် ” မာမွတ်က ခင်မေလွင်၏ စောက်ပတ်နှင့် ဖင်အကွဲကြောင်းစပ်ကြား .. အသားနုနေရာလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ရစ်ဝိုကိကာ ပွတ်သပ်ပေးပြန်သည်။ လီးကြီးက အဆုံးဝင် ထားသဖြင့် တနင့်တပိုးခံစားထားရသော ခင်မေလွင့်ခမျာ … သူ ဖ့င်ကြားထဲကို လက်ညှိုးနှင့် အမွှေခံရပြန်သောအခါ .. ကတုန်ကရီလေးဖြစ်လာကာ … စောက်ပတ်နှစ်ခြမ်းက မာမွတ်၏ လီးတန်ကြီးကို ခါးသိမ်သွားမတတ် ယောင်၍ညှစ်ပြစ်လိုက်ရှာသည်။

“ ကွာ .. မာမွတ် … အဲလို မလုပ်နဲ့ .. ဟင့် .. ဟင့် … မလုပ်ပါနဲ့ဆို … ” “ ခံလို့မကောင်းလို့လား ဟင် … ”“ ယားတယ် .. ဖင်ထဲက တစ်မျိုးကြီးပဲ … ” မာမွတ် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ … ခင်မေလွင့် ဖင်ကြားကိုမွှေနေသော လက်ချောင်းက လီးတန် နှင့်အတူ စောက်ပတ်ထဲသို့ ညင်ညင်သာသာ ယှဉ်တွဲ ထိုးသွင်းလိုက်ပြန်သည်။ “ အား … ကြည့်ပါလား .. မာမွတ် … ။ နင်နော် … လက်ကောလီးရော နှစ်ခုသွင်း ပြန်ပြီ .. နင်ကြံကြံဖန်ဖန် သိပ်လုပ်တာပဲ .. မာမွတ်ရယ် .. နာတယ် သိလား ။” မာမွတ်က လီးဘေးမှ လက်ညှိုးကို ပြန်နှုတ်လိုက်ပြန်ပြီး …

သူ့ဖင်ကြီးကို မြောက်ခါ မြောက်ခါ ခင်မေလွင့် စောက်ဖုတ်လေးကို ခပ်သွက်သွက်လေး ဆောင့်လေတော့၏။“ ဘွတ်စွတ် … ဘွတ်စွတ် … ကွိ ပိ … ဘွတ်စွပ် ”“ အင့် … အင့် … အင့် … အင့် … အား … အား ….” “ ထွက် .. ထွက်ကုန်ပြီ .. ခင်မေလွင် .. အ .. အ .. အား ..” မာမွတ်က ခင်မေလွင့်အပေါ်သို့ ကမန်းကတမ်း မှောက်ချလိုက်ခါ … ဖင်ကို ဆက်ခါဆက်ခါ မြောက်၍ ဆောင့်လိုးလိုက်၏။ လီးတစ်ချောင်းလုံး တဖြင်းဖြင်း မာတင်းသွားသည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် တင်းကနဲ .. တင်းကနဲဖြစ်ခါ … လရေများကို ပန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

ခင်မေလွင်လည်း မျက်ဝန်းထဲ၌ မီးပွင့်များ ဖြာထွက်ကုန်ပလား ထင်မှတ်ရအောင်ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည် … ။ စောက်ခေါင်းအတွင်း ကျင်ကနဲ… ကျင်ကနဲဖြစ်ခါ ထိန်းမရတော့ပဲ .. အရည်ဖြူဖြူလေးများကို လွှတ်ထုတ်မိလိုက်လေသည်။ ယခုတော့ .. နှစ်ယောက်သားငြိမ်သွားပေပြီ … ။ မာမွတ်၏ ဖင်ကြီးက ဆတ်ခနဲ .. ဆတ်ခနဲ တုန်ခါနေတုန်းဖြစ်သည်။ ခင်မေလွင်က .. မာမွတ်၏ ဖင်ကြီးကို … သူ လ့က်ဖြူဖြူလေး နှစ်ဖက်ဖြင့် .. တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲကာဆွဲကာဆောင့်ရင်း .. တဟင်းဟင်း တအင်းအင်းနှင့် … တွန့်လိမ်နေရှာလေတော့သည် … … ။

မာမွတ်ကလည်း ခင်မေလွင်၏ ကြီးမားတောင့်တင်းလှသော ဖင်တုံးဖွေးဖွေးဥဥကလေးကို အတင်းပင်ဆွဲဆောင့်၍့ လီးတစ်ဆုံးလိုးကာ .. ထည့်ထားရင်း … သူ့လီးမဲမဲကြီးက ခင်မေလွင့် စောက်ပတ်လေးအတွင်း၌ .. အရင်းအထိ စိုက်ဝင်နေကာ … အတွင်း၌ တုံခါနေလျက် ရှိနေပေတော့သည် … ။ အခန်းအတွင်း၌ကား .. ခင်မေလွင်နှင့် မာမွတ်တို့ နှစ်ယောက်၏ တုန်ရင်လှိုက်မောနေကြသော ရင်ခုန်သံကလေးများကသာ လွှမ်းခြုံလျက် …. ။ပြီးပါပြီ

ရင်ထဲကမမ

ကဲ …ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ …လူတွေကြည့်နေတယ်နော် မလိုက်နဲ့တော့ ဈေးထဲကထွက်လာထဲက တကောက်ကောက်လိုက်လာတဲ့ သက်အောင်ဆိုတဲ့ကောင်လေးကြောင့် အိမွန် အနည်းငယ် စိတ်အနောက်အယှက်ဖြစ်ရတာတော့အမှန်ပင် တခြားနေ့မျိုးဆို သိပ်ကိစ္စမရှိပေမဲ့ သူ့ယောက်ျား ကျော်မင်း မနေ့ညက အိမ်ပြန်ရောက်နေတာမို့ အိမ်နဲ့လဲနီးလာတာနဲ့ တွေ့သွားမှာစိုးတာကြောင့် ပြောနေတာကို ကောင်လေးကပေကပ်ကပ်လုပ်နေတာ တရပ်ကွက်ထဲလဲဖြစ် တိုက်ခြင်းကလဲ ကပ်လျှက် ဒီထက်ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင်

အိမွန် အိပ်တဲ့အိပ်ခန်းနဲ့ သူ အိပ်တဲ့အခန်းက ဘေးချင်ယှဉ်လျှက် အုတ်တံတိုင်းသာခြားထားတဲ့ တိုက်နှစ်တိုက်က ခြောက်ပေလောက်သာကွာတယ် အခန်းပြတင်းပေါက်တွေ ခန်းဆီးတွေသာဖွင့်ထားလို့ကတော့ တစ်ရောက်အခန်းထဲကိုတစ်ရောက်ကအရှင်းသားမြင်နေရတယ် ရည်းစားဦးလဲဖြစ့် သူ့ထက်လဲ ၅နှစ်လောက်ကြီးတဲ့ကျော်မင်းနဲ့အိမ်ထောင်ကျပြီးထဲက သီးသန့်နေရအောင် ဒီတိုက်ကိုရွှေ့လာတာ ယောက်ျားဖြစ်သူကျော်မင်းက အစိုးရဝန်ထမ်းဖြစ်လေတော့ အိမ်ကပ်ရတယ်ကိုမရှိ သူ့ကိစ္စနဲ့သူခရီးတွေထွက်နေရတာကများများ ခွဲနေရပြီး

အိမ်ပြန်ရောက်လို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ဆုံရတဲ့အချိန်မျိုးမှာဆို အိမွန် ထဘီတောင်ကပ်ရတယ်မရှိ ငတ်ပြတ်လာသမျှ ကျော်မင်းက အတိုးအရင်းပေါင်းပြီး အိမ်ထဲကအိမ်ပြင်မထွက် စောက်ဖုတ်ကအမြှပ်မထွက်မချင်းမလျော့ အိမွန် မျက်ဖြူဆိုက်အောင်တွယ်လိုက်ရမှ ကျေနပ်တဲ့ယောက်ျား မျိုး ။ ဒီကောင်လေး သက်အောင်ကိုတော့ အိမွန်တို့ဒီတိုက်ကိုပြောင်းခါစကမတွေ့ရသေးဘူး သူကိုတွေ့ရတာ တစ်လလောက်ပဲရှိသေးတာ အိမ်ခြင်းကလဲကပ်ရက် ဈေးသွားဈေးပြန်သွားတဲ့ အခါမျိုးဆိုနေ့တိုင်းလိုလိုမြင်နေတွေ့နေရတော့

မျက်မှန်းတန်းမိရုံသိကြရုံကနေ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပတ်လောက်ကမှ ဒိုင်းမွန်းပလာဇာမှာ ဆုံမိရာက အအေးလိုက်တိုက်ချင်တယ်ပြောတာနဲ့ မကောင်းတတ်လို့အတူတူဆိုင်ထိုင်ခဲ့ဖူးရာကနေ နောက်ပိုင်းပိုရင်းနှီးသွားတာ သက်အောင်က ရန်ကုန်ကပါ ဦးလေးအိမ်ကနေ မန်းလေးမှာကျောင်းလာတတ်တာတဲ့ ဒါတွေကလဲ သူပြောပြလို့အိမွန် သိရတာ ဒါပေမဲ့ သူ သက်အောင်မသိသေးတာက အိမွန်မှာ ယောက်ျားရှိတယ်ဆိုတာကိုပဲ မသိလို့သိအောင် အိမွန်က ယောက်ျားရှိတယ်ပြောပြတော့လဲ ဒင်းကမယုံဘူးလေ…

နောက်နေတယ်ပဲထင်နေတာ ပြောမရတဲ့အဆုံးနေပစေတော့ဆိုပြီး ယောက်ျားရှိတဲ့အကြောင်းဆက်မပြောဖြစ်တော့ပဲနေလာရာက မနေ့ညကမှ ကိုကျော်မင်းရောက်လာလို့ အိမွန် သက်အောင်ကို သိပ်အကပ်မခံချင်တော့တာ ကိုကျော်မင်းခရီးထွက်နေတဲ့အချိန်မျိုးတွေဆို အိမွန်ရယ် ကျော်မင်းတို့ဆွေမျိုးမကင်းထဲကခေါထားတဲ့ ဝင်းမာဆိုတဲ့ အိမ်ဖော်ကောင်မလေး တစ်ရောက်ရယ်ပဲကျန်ခဲ့တာ ကိုကျော်မငိးကသူနဲ့အတူလိုက်ဖို့ခေါပေမဲ့ အိမွန်ကိုက ဟိုပြောင်းလိုက်ဒီပြောင်းလိုက်သွားနေရတာကိုမကြိုက်တာနဲ့ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့တာ

ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာလဲ ကိုကျော်မင်းတို့ အမျိုးတွေလဲရှိနေတာနဲ့ ကျော်မင်းကလည်းစိတ်ချထားခဲတာလဲပါတာပေါ့ သက်အောင်အကြောင်းကိုတော့ အိမွန် အများကြီးစဉ်းစားနေစရာမလိုပါဘူး သူ အိမွန်ကိုကြိုက်နေတာအသိသာကြီးပဲ … ညညဆိုတော်တော်နဲ့ မအိပ်ပဲ အိမွန်အခန်းဆီကိုကြည့်ကြည့်နေတတ်တာလဲ အိမွန်သိတယ် ယောက်ျားရှိတယ် ဘယ်လိုပြောပြောမယုံဘူးလေ သူပြန်ပြောတာက ဒီစတိုင်က ယောက်ျားရှိတဲ့ပုံလားဆို့ပီး အိမွန်ကိုတစ်ကိုယ်လုံး စားမတတ်ဝါးမတတ်သိမ်းကြုံးကြည့်ပြီးပြောတတ်သေးတာ ။

အိမှနျကိုယျတိုငျကိုကဘယျလိုဖွစျပွီးလိုလိုခငြျခငြျပေးမိတယျမသိတော့ပါဘူး ဖုံးနံပါတျလေးပေးမိပါတယျ တစျခြိနျလုံး မမှနျကိုကွိုကျတယျဗြာဆိုတဲ့ စာတိုလေးတှကေ တတီတီ တတောငျတောငျနဲ့ တစျနာရီခွားတစျခါလောကျကို ဝငျနတော အိမှနျကတော့ ဘာမှပွနျမပွောခဲ့ပါဘူး … ဒီနေ့မနကျဈေးလာတော့ လူကအိပျရေးကသိပျမဝခငြျဘူး ညကကိုကြောျမငျးနှိပျစကျထားလေ လူကပွိုးငျးခငြျနပွေီ ဆောငျိ့လိုကျတာမြားဆိုခါးတောငျနညျးနညျးနာခငြျနတော ခုထိအရှိနျကကနြျနတေုနျး ဈေးအလှနျလဖကျရညျဆိုငျထဲက လူတှကေလဲ အိမှနျရဲ့ခန်ဓာကိုယျအောကျပိုငျးက

ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်အတွန့်အကြေမရှိ စင့်နေအောင်ဝတ်ထားတဲ့ထဘီ ခါးအောက်ပိုင်းက တင်သားတင်းတင်းပြောင်ပြောင်ကြီးတွေဆီပဲ မသိမသာတစ်မျိုး သိသိသားသာတဖုံလှမ်းရှိုးနေကြတာကိုလဲအိမွန်မသိချင်ယောင်နေရတာကနေ့စဉ်လိုလိုပင် သက်အောင်ပါလာတဲ့နေ့မျိုးဆို ပိုဆိုး တာပေါ့ ယောက်ျားဖက်ကအသိတွေမြင်သွားမှာလဲစိုးရတယ်လေ အခုလဲအိမ်နားနီးလာလို့ ကပ်မလိုက်ဖို့ပြောနေတာကို ဇွတ်လိုက်လာတာ။ ကြည့်တော့မြင်ပေါ့ မမွန်ရာ ဘာဖြစ်လဲ ခါတိုင်းလဲ လိုက်နေကြပဲကို အိမွန် သက်အောင်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တယ် မရတော့ဘူး

ဘယ်လိုပြောပြောရမှာမဟုတ်ဖူး နင်ငါယောက်ျားရှိတာကိုမယုံသေးဘူးလား… သက်အောင် ယုံဘူးဗျာ …ယုံစရာလား …ကျနော် ဦးလေးအိမ်ရောက်လာထဲက မမွန်ကို တစ်ရောက်ထဲပဲတွေ့တာကို ဟိုကောင်မလေးနဲ့မှ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လား တိုက်ထဲတွေ့ဖူးတာ အိမွန် နည်းနည်းတင်းသွားတယ် ဒီလောက်ပြောနေတာတောင်မယုံတာ ညကျရင်ငါ့အခန်းကိုကြည့်လိုက်ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားမယ်လို့ပြောလိုက်ရင်ကောင်းမလား အထိကိုတွေးလိုက်မိသေးတာ သံသယဖြစ်စရာမလိုပါဘူး

ဒီညလဲ ကိုကြောျမငျးက လိူးအုံးမှာပဲ ဘာရယျမဟုတျပဲတှေးမိတာလေးနဲ့ စိတျထဲလိုခငြျစိတျကလေး ခံခငြျစိတျကလေးတောငျဖွစျလာတယျ အျိမျနဲ့နီးသထကျနီးလာတာကွောငျ့ အိမှနျဘာမှဆကျမပွောတော့ပဲ ပွေးထှကျသှားတယျ ကောငျလေးဘယျလိုကနြျခဲ့လဲတောငျလှညျ့မကွညျ့ဖွစျလိုကျ အိမျထဲရောကျတော့ ဈေးခွငျးတောငျးကို ဝငျးမာကိုပေးပွီး သူတို့အိပျခနျးဆီပွတေကျသှားလိုကျတယျ အခနျးထဲမှာတော့ ကြောျမငျးကကိုယျ တုံးလုံးကွီး ညကအတိုငျးပဲ ရှိတုနျး လူသာမနိုးသေးတာ လီးကနိုးနပွေီ ထောငျနတောမှတနျးနတောပဲ

အိမွန်သူ့ယောက်ျားလီးကိုကြည့်ရင် ထဘီလေးအသာမကာ ကုတင်ပေါတက် ကျော်မင်းခါးပေါ်ဆောင့်ကြောင့်ခွထိုင်ကာ အဖုတ်ဝနဲ့ လီးတေ့ပြီး ထိုင်ချလိုက်တယ် လီးတစ်ဆုံးစောက်ဖုတ်ထဲဝင်သွားမှ ကျော်မင်းနိုးလာပြီး အိမွန်ကို အချစ်တောင်နိုးနေပြီပဲ နိုးလို့ ဈေးကတောင်ပြန်ခဲ့ပြီ …ကိုကိုသာမနိုးသေးတာ ပြောရင်း အိမွန်က သူ့ခါးလေးကိုလှုပ်ရမ်းပြီး သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ လီးကိုဆောင့်ထည့်နေတယ် ကိုကိုမနိုးသေးသေမဲ့ အချစ်ကတော့လိုးနေပြီမဟုတ်လား သွားပါ …အချစ်မလိုးလဲ ကိုကိုနိုးလာရင် အချစ်ကိုလိုးမှာပဲမဟုတ်လား မသိတာကျလို့

ဒါကတော့ မိန်းမရယ် ကိုကိုပြန်လာတယ်ဆိုတာ မိန်းမကိုကြွေးဖို့ပြန်လာတာပဲလေ… ပြောစမ်းငတ်နေတယ် မဟုတ်လား…. အိမွန် ကျော်မင်းကိုပြုံးပြလိုက်ပြီး ခုဏကထက်အရှိန်တင်ကာ သူ့ဖင်ကြီးကိုဆောင့်ဆောင့်ချပြလိုက်ပြီးအလုပ်နဲ့သက်သေပြလိုက်တယ် တကယ်လဲ သူငတ်နေတာလေ စောက်ပတ်ကယွလာတဲ့အချိန်မျိုးဆို သက်အောင် အနားမှာရှိနေရင် သူ့ပေါင်ကြားကိုမကြည့်မိအောင်သတိထားနေရတာကလဲ တစ်ဒုက္ခ ယောက်ျားနဲ့တစ်လနေလို့တစ်ခါတောင်တွေ့ဖို့မသေချာတော့ တွေ့တုန်းလေ အိမွန် ဝအောင်ခံလိုက်မယ်စိတ်ကူးထားတယ်

အောက်ကကျော်မင်းကတော့ ခါးကိုင်ထိန်းပေးရုံ ပြန် ညှောင့်ပေးရုံလောက်သားလုပ်ပေးနေပြီး ဒီမနက်မတွက်တော့ အိမွန်ကပဲ ဦးဆောင်းသွားလိုက်တယ် ကိစ္စဝိစ္စတွေပြီးတော့ မျက်နာသစ် မနက်စာစားပြီး ကျော်မင်းအပြင်ထွက်သွားပြီး ညမိုးချုပ်မှအိမ်ပြန်ရောက်လာတယ် အိမ်ဖော်ကောင်မလေးတောင်အိပ်ပျော်နေပြီ အရင်ကပြန်လာရင်ဘယ်မှမထွက်တဲ့ လူကအခုမှထွက်တော့ အိမွန်နည်းနည်းတောင်အံသြနေတယ် ပြန်ရောက်လာတော့လဲ အရက်ကမူးနေသေးတယ် အခန်းထဲရောက်သွားတယ်ဆိုရင်ပဲ ကျော်မင်းက အိမွန်ကိုကုတင်ပေါ်ဆွဲလှဲပြီး တက်ခွလိုက်တယ်

ကိုကို …မူးနေရင်လဲရေအရင်ချိုးလိုက်လေ မမူးပါဘူးအချစ်ရယ် ကိုယ့်သူငယ်ချင်းအိမ်မှာချိုးခဲ့ပြီရေက ကျော်မင်း အိမွန်ကို လက်ကနေပြန်ဆွဲထူလိုက်ပြီး ဖင်ကုန်းလိုက်ကွာ …အချစ် အဲ့လိုအရင်လိုးမယ် အိမွန် ချက်ချင်းပဲ ထလာပြီးလေးဖက်ထောက်ကာ ထဘီလှန်ကုန်းပေးလိုက်ပြီး အင်္ကျီပါတစ်ခါထဲချွတ်ပေးလိုက်တယ် အိမွန်လဲ ယောက်ျားရှိတုန်း ဝဝလင်လင်ခံစားသွားချင်တယ်လေ ဒီလောက်လိုးထားတာကို ငါ့မိန်းမက မပျက်စီးသေးဘူးပဲ ဆုတောင်းကောင်းခဲ့တာပေါ့နော် … အား အိမွန် ဆက်မပြောနိုင်တော့

ကျော်မင်းလီးက သူ့စောက်ဖုတ်ထဲအရှိန်နဲ့ဝင်သွားလို့ မျော်လင့်နေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ လီးနဲ့တွေ့တော့လဲ အိမွန် ကြိုက်ရပြန်ပြီ စောက်ခေါင်းထဲလီးရောက်သွားထဲက ဆက်တိုက်ဆောင့်နေတဲ့ ကျော်မင်းကြောင့် ဒီဂရီတွေတက်လာကာ ခဏနဲ့ ပီးချင်သလိုဖြစ်လာတုန်း အခန်းပြတင်းပေါက်ကို သတိရလို့ခေါင်းလေးစောင်းကာကြည့်လိုက်တော့ ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်တစ်ချပ်က ပွင့်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ် သူဖွင့်ထားတာလား ကျော်မင်းဖွင့်လိုက်တာလားတောင်မသိတော့ ပြတင်းပေါက်ပွင့်နေပါလားဆိုတဲ့အသိက

အိမွန်ကိုယ်လေးကိုမသိမသာတွန့်သွားစေတယ် မနက်ကတောင် သက်အောင်ကို ယောက်ျားရှိတာမယုံရင် ညကျရင်ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားမယ် လာကြည့်လှည့်လို့ ပြောလိုက်ရမလားလို့တောင်သူခပ်ရွတ်ရွတ်တွေးခဲ့မိတယ်မဟုတ်လား နောက်ကိုလှည့်ကြည့်တော့ ကျော်မင်းက သူ့ဖင်ကြီးကိုပဲငုံကြည့်ကာလိုးကောင်းနေတုန်း အဲ့ဒီအချိန် အိမွန်မျက်လုံးထောင့်စွန်းကနေ တစ်ဖက်တိုက်ကသက်အောင်နေတဲ့အခန်းပြတင်ပေါက် လက်တစ်အုပ်စာလောက်ဟသွားပြီး ခန်းဆီးလေးလှုပ်ရှားသွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ အိမွန် ရင်ထဲဒိတ်ခနဲ့ဖြစ်သွားတယ်

ငါများအမြင်မှားတာလား အထင်နဲ့ ကျော်မင်းမရိပ်မိအောင် သတိထားပြီး ဟနေတဲ့သက်အောင်အခန်းကိုပြန်ကြည့်လိုက်တော့… လားလား… သက်အောင်လေ သူ့တို့ကို ကြည့်နေတာကို အတိုင်းသားမြင်လိုက်ရတယ် အိမွန်အခန်းထဲကမီးရောင်ကြောင့်ရော သူ့အခန်းကအလင်းရောင်ကြောင့်ပါ သက်အောင် သူ့ကိုတွေတွေကြီးစိုက်ကြည့်နေတာကမှားစရာမရှိ ကိုယ်အလိုးခံနေတာကို အခုလိုနောက်တစ်ရောက်ကကြည့်နေတာကိုခံရတော့ အိမွန်စိတ်ထဲ အမျိုးအမည်မသိခံစားချက်တစ်ခုကဖြစ်လာပြန်တယ် ပြတင်းပေါက်ကိုပြန်ပိတ်လိုက်ရမလားစဉ်းစားမိသေးပေမဲ့

သက်အောင်ကို စချင် နောက်ချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်ရော ယောကျ်းားရှိတာယုံပြီလားဆိုတဲ့သဘော နဲ့ အိမွန် တံခါးကိုပြန်မပိတ်မိ အနောက်ကကျော်မင်းကဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း အရှေ့ကိုယိုင်သွားလိုက် လှုပ်ခါသွားလိုက်နဲ့ဖြစ်နေတဲ့ကြားက အိမွန် သက်အောင်ကို တစ်ချက် တစ်ချက်ပြန်ကြည့်မိတယ် တစ်ခေါက်မှာတော့ သက်အောင် ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တံခါးက တော်တော်လေးပွင့်လာပြီး သက်အောင်ကိုယ်အထက်ပိုင်းတစ်ခုလုူံးကိုပါ မြင်နေရတယ် အတင့်ရဲတဲ့ကောင်လေး အိမွန်ကလဲ သူ့ကိုအကြည့်

သူကလဲအိမွန်ကိုအကြည့် အကြည့်ချင်းဆုံတော့ အိမွန် လျှာလေးထုတ်ပြကာပြောင်ပြလိုက်တယ် မယုံချင်အုံလေ ဒီထက်ယုံအောင်တော့ မလုပ်ပြတတ်တော့ဘူး နောက်တော့ ကျော်မင်းဆီက ကိုယ်ပီးတော့မယ် အချစ်ဆိုတဲ့အသံကြားမှ အိမွန်လဲ အမှီလိုက်လိုက်ရတယ် မကြာလိုက်ပါဘူး လရည်တွေစောက်ခေါင်းထဲပန်းထည့်တာခံလိုက်ရပြီး အိမွန်လဲပြိုလဲသွားသလို ကျော်မင်းလဲပက်လက်ကြီးကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်တယ် စောက်ပတ်ကစီးကျလာတဲ့လရည်တွေကို လက်နဲ့ပွတ်သပ်ဆော့ကစားနေရင် အိမွန်မျက်လုံးတွေက

သက်အောင်အခန်းဆီရောက်သွားပြန်တော့ ပြတင်ပေါက်ကပိတ်ထားပီးပြီး ကောင်းပါတယ် မဟုတ်ရင် ကိုကျော်မင်းသတိထားမိသွားနိုင်တယ်လေ မှေးခနဲဖြစ်သွားတဲ့မျက်လုံးတွေက စားပွဲပေါမှာတင်ထားတဲ့ဖုံးဆီက မက်ဆေ့ ဝင်လာတဲ့အသံကြားမှ အိမွန် ကုတင်ပေါကဆင်း စားပွဲဆီသွားပြီးဖုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သက်အောင်ဆီကစာဝင်နေတာ အိမွန် သူ့ယောက်ျားကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သေးတယ် နောက်ကိုယောက်ျားရှိနေရင်ဖုံးကိုသတိထားကိုင်မှလို့တွေးလိုက်ပြီး စာအိတ်လေးကိုဖွင့်ကြည့်တော့ လက်တွေ့သက်သေပြလိုက်တာလား…

မရယ် တော်တော်မှကောင်းရဲ့လား …ဘယ်လိုအရသာရှိလဲတဲ့ လေ… သက်အောင်ပို့လိုက်တာ တခြားလူတစ်ရောက်ရောက်ကဒီလိုမေးလာရင် အိမွန် နင်နဲ့ဘာဆိုင်လဲ စောက် ကောင် ဆဲတောင်ဆဲပစ်နိုင်ပေမဲ့ သက်အောင်ကိုတော့ အိမွန် အဲ့လိုစိတ်မဆိုးမိ စချင်နေတာပဲသိတယ် အိမွန့်မြန်မြန်ပဲပြန်စာပို့လိုက်တယ် သူ့ရဲ့အရသာကလေ ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတော့ … ခစ်ခစ် တစ်ဖက်ကချက်ခြင်းပဲစာပြန်ဝင်တယ် မ …ယောက်ျားကအားနည်းနေတယ်ထင်တယ် ဆောင့်ချက်တွေကပျော့တယ်ထင်တယ် သူကမပျော့ပါဘူး…

ဒို့ကလျှော့ခိုင်းထားတာ နောက်ရက်အတွက်ချန်ထားရအုံးမယ်လေ … ဆိုတဲ့စာနောက်မှာ လျှာထုပ်ပြောင်ပြနေတဲ့ရုပ်ပြောင်လေးပါ အိမွန်ပို့ပေးလိုက်တယ် သက်အောင်ဘာဆက်ပို့မလဲ စောင့်နေတုန်း သူ့ယောက်ျားဖုံးက ဖုံးဝင်လာလို့ သွားကိုင်လိုက်တော့ ဖုူံးကချက်ချင်းပြန်ကျသွားတယ် ကွန်တက်မှတ်မထားတဲ့နံပါတ်တစ်ခု သက်အောင်ဆီကလဲ စာပြန်မလာသေးတာနဲ့ အိမွန် ဘာရယ်မဟုတ် ကျော်မင်းဖုံးထဲက ဗွီဒီယိုဖိုင်တွေကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ် ဖူးကားတွေတော့အပြည့်ပဲ အသစ်ဖိုင် ဆိုတဲ့မဖွင့်ရသေးတဲ့အကွက်လေးကိုလက်ထောက်လိုက်တော့

ဟိုတယ်ခန်းထဲမှာ ကိုယ်လုံးတီးအတွဲတစ်တွဲက တစ်ရောက်ပေါင်ကြားတစ်ရောက်ခေါင်းရောက်နေကြတယ် ကိုယ်တိုင်ရိုက်ထားကြတာ လိုရင်းရောက်အောင်ကျော်နေတုန်း ယောက်ျားမျက်နာပေါ်လာတော့ အိမွန် မှင်သက်သွားတယ် ရပ်တဲ့ဟာ နှိပ်ပြီးသေချာပြန်ကြည့်လိုက်တယ် မမှားပါဘူး သူ့ယောက်ျား ကျော်မင်းမှကျော်မင်းအစစ်ပါပဲ။ တခူးခူးတခေါခေါဟောက်နေတဲ့ သူ့ယောက်ျားကို အိမွန် လှုပ်နိုးကြည့်တယ် ကိုကျော်မင်း …ထစမ်း …ထစမ်း ဟင်… အင်း ကျော်မင်းဆီက အင်း အင်း အဲ အဲ အသံထွက်လာပေမဲ့

မျက်လုံးကတော့ပွင့်မလာ အရက်အရှိန်နဲ့နိုးလို့ရမည့်ပုံလဲမပေါ်တော့ အိမွန်ဒေါသထွက်လာကာ ခံစားရလဲခက်နေတယ် ကိုယ့်မှာတော့ ယောက်ျားရှိပါတယ်လေအသိနဲ့ ကပ်လာတဲ့ယောက်ျားတိုင်းကိုရှောင်လိုက်ရတာ သူကတော့ ကိုယ့်မိန်းမမဟုတ်တဲ့ မိန်းမကိုတက်တောင်လိုးနေပြီ ဘယ်လိုလိုနိုးနိုး နိုးမဲ့ပုံမပေါ်တာနဲ့အိမွန် အိပ်ယာပေါ်အသာဝင်အိပ်လိုက်တယ် ခေါင်းထဲမှာလဲ အတွေးတွေများစွားနဲ့ ထူးဆန်းတာက အိမွန်အတွေးထဲသက်အောင်ပါ ပါလာတာကိုပဲ ကျော်မင်းကိစ္စပေါ်လာတာနဲ့အိမွန် သက်အောင်နဲ့စာပို့နေတာတောင်ခဏမေ့သွားသည်

လူကဒေါသထွက်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်း အိပ်ယာပေါ်ဝင်လှဲလိုက်တော့လဲ အိပ်ပျော်သွားပါတယ် အခုလိုဆက်ဆံပြီးရင် မဆက်ဆံတဲ့ညတွေထက် ပိုပြီးအချိန်ခဏလေးနဲ့နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်တတ်တယ် ။ မနက်မိုးလင်းတော့လဲ လူကလန်းလန်းဆန်းဆန်းပါပဲ မျက်လုံးနှစ်လုံးနှစ်လုူံးပွင့်ပြီဆိုတာနဲ့ အိမွန် သူ့ယောက်ျားကျော်မင်းကိုအရင်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ မတွေ့ရ အောက်များဆင်းသွားတာလားတွေးနေတုန်း ကျွီ ဆိုတဲ့အသံကြားလို့ ဟိုဖက်တိုက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သက်အောင်ကသူ့အခန်းပြတင်းပေါက်ဖွင့်နေပြီး

သူ့ကိုမှုံကုပ်ကုပ်နဲ့ကြည့်နေတာကိုတွေ့လိုက်တယ် ဒီလိုဆိုတော့လဲ အိမွန် ရီချင်မိသား ညကအိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ စာတောင်ဆက်မပို့ဖြစ်ခဲ့ဘူး သက်အောင်ကိုမြင်တော့ အိမွန် စိတ်ထဲသူ့ယောက်ျားကျော်မင်းဘယ်ကဟာမနဲ့လိုးနေမှန်းမသိတဲ့ ဗွီဒီယိုဖိုင်နဲ့ယှဉ်တွေးမိပြီး အတွေးတစ်ခုကဝင်လာပြန်သည်။ အချစ် …နိုးနေ့ပီလား ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာတဲ့ ကျော်မင်းအသံကြားမှ အိမွန် သက်အောင်ဆီကနေအမြန်အကြည့်လွှဲကာ အလိုက်သင့်ပဲပြန်ဖြေလိုက်တယ် အင်း …နိုးနေပြီ ခုလေးတင်ပဲ ညကဒေါသထွက်ခဲ့တာတွေလဲဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိ

အိမှနျ သူ့ကျိုယျသူတောငျနားမလညျဖွစျနတေယျ ကို …ဒီနေ့ပဲပွနျသှားရမယျ အောျ… အိမှနျ ဘာမှဆကျမမေးမိ အရငျအခါတှလောတုနျးကဆိုရငျအနညျးဆုံးသုံးရကျလောကျနတေဲ့ လူကဒီတစျခေါကျမှဘာတှအေရေးတကွီးလုပျစရာမြားရှိနတောလဲ အိမှနျမမေးပမေဲ့ ကြောျမငျးက သူ့ဘာသာ ဆကျရှငျးပွနတေယျ အလုပျကိစ်စအရေးပေါျလာလို့ အခစြျရဲ့ ဘာအလုပျကိစ်စလဲ ဖုံးထဲကကောငျမလေးနဲ့ခြိနျးထားလို့လား စိတျထဲကပဲအိမှနျပွောလိုကျတာပါ ဒီလိုနဲ့ မနကျစာအတူစားပွီးနောကျ ကြောျမငျး သူတာဝနျကတြဲ့ဆီကိုပွနျသှားတော့တယျ

ကျော်မင်း မရှိတော့မှ အိမွန် သူ့ဖုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ် သက်အောင်ဆီကပြန်စာရောက်နေမလားကြည့်လိုက်မိပေမဲ့ ရောက်မလာပါဘူး ဒါနဲ့ အလုပ်လဲမရှိအားနေတဲ့သူဆိုတော့ တစ်နေကုန်အခန်းထဲတီဗွီကြည့်လိုက်ဖေ့ဘုတ်သုံးလိုက်လုပ်နေတုန်း မမမွန်… အောက်မှာ မမမွန် မောင်ရောက်နေတယ် အောက်ထပ်က ဝင်းမာ အသံကြောင့် အိမွန် ဖုံးလေးရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပြီး စဉ်းစားလိုက်တယ် မမမွန်မောင်တဲ့ ဘယ်သူများလဲ ဝမ်းကွဲမောင်တွေရှိပေမဲ့ အိမ်ကိုလာလေ့လာထတော့မရှိကြ အပေါ်ကိုလွှတ်လိုက် ဝင်းမာ ဆင်းပျင်းတာနဲ့ အပေါ်ကိုပဲ အိမွန် ခေါ်လိုက်တယ်

အိပ်ခန်းထဲက ထွက်ပြီး အပြင်ထွက်စောင့်နေတုန်း လှေကားကနေ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့တက်လာတဲ့ လူတစ်ရောက်ကိုမြင်မှ အိမွန်မျက်လုံပြူးရတော့တယ် ဟင် … နင်သက်အောင် သက်အောင်က သူ့အနားကပ်လာပြီး မမမွန် နိုးနေပြီလား လာသာလာရတယ် …ကျနော်က မမမွန်အိပ်တုန်းထင်နေတာ ညကလဲအိပ်ရေးပျက်ထားတာဆိုတော့ နင်ဘာလာလုပ်တာလဲ သက်အောင်… ငါ့ယောက်ျားတွေ့သွားရင် ဒုက္ခရောက်မှာနော် သက်အောက်အိမ်အထိရောက်လာမယ်လို့တော့ အိမွန်ထင်မထားမိ တာအမှန်ပါ သက်အောက်ကသူသိတယ်ဆိုတဲ့အထာမျိုးနဲ့ အိမွန်ကို ကျနော်မြင်ပါတယ်

မမရယ် မမ ယောက်ျား အထုပ်အပိုးတွေနဲ့ပြန်ထွက်သွားတာကိုလေ နေ့ပြည်တော် ပြန်သွားပြီမဟုတ်လား နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ သူနေပြည်တော် သွားတယ်ဆိုတာ ယောက်ျားရှိကြောင်းပြောဖူးပေမဲ့ ဘယ်မှာနေတယ် တာဝန်ကျတယ်ဆိုတာကိုတော့ အိမွန် သက်အောင်ကိုတခါမှမပြောဖူးလို့ စိတ်ထဲထူးဆန်းနေသည်။ အဲ့ဒါပြောချင်လို့ ကျနော် မမအိမ်အထိရောက်လာတာပေါ့ဗျာ ညကအဝေးကပဲမြင်နေရတော့ မမယောက်ျားမျက်နာကိုမမြင်ရဘူးလေ သိပ်မသဲကွဲဘူး ဒီမနက်မှသေချာတွေ့လိုက်ရတာ…

အဟက် ဟက် ဘယ်သူများလဲလို့ ဘိုးကျော်မင်းကြီးဖြစ်နေတာကိုး နင်ဘာပြောချင်တာလဲ သိချင်စိတ်တွေများနေပြီး့ အိမွန် သက်အောင်အဖြေကိုပဲစောင့်ဆိုင်းနေသည် သက်အောင်ကဆက်ပြီး ကျနော်ကရန်ကုန်သားပေမဲ့ နေပြည်တော်မှာလဲနေဖူးတယ် မမွန်ရဲ့ သွားလိုက်လာလိုက်ပေါ့ အခုနေနေတဲ့အိမ်ကဦးလေးကအဲ့မှာလဲအိမ်ရှိတယ်လေ အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ … ဘာဖြစ်လဲသိလား… ကောင်လေးအထာကိုင်နေပြီဆိုတာ အိမွန်နားလည်လိုက်ပြီ မရစ်စမ်းပါနဲ့ သက်အောင်ရာ… ရစ်တာမဟုတ်ပါဘူး မမွန်ကလဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့စကားကိုလွယ်လွယ်မပြောချင်လို့ပါ

ခဏနေကျနော်ဖုံးဆက်လိုက်မယ် …ကျနော်ပြောတဲ့ဆီမမွန်လာခဲ့ အေးအေးဆေးဆေးပြောကြတာပေါ့ ကျနော်သွားတော့မယ် လှည့်ထွက်ခါနီးသက်အောင်က အိမွန်ကိုတစ်ခါပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မမွန်တောင့်တယ်ဗျာ… ညကဆိုသိမ့်သိမ့်တုန်နေတာပဲ အိမွန်ချက်ချင်းပဲမျက်နာကိုတစ်ဖက်လွှဲပစ်တယ် ညကကိုကအရင်စထားတာမှန်ပေမဲ့ ခုလိုလူချင်းနှစ်ယောက်ထဲတွေ့ရတော့လဲ မျက်နာမထားတတ် သက်အောင်လှေကားအတိုင်းပြေးဆင်းသွားပြီးတော့မှ အိမွန် သူချိန်းတဲ့ဆီကိုသွားသင့်မသွားသင့်စဉ်းစားရတော့တယ်

ကျော်မင်းကိုမိန်းမတစ်ရောက်နဲ့နှစ်ပါးသွားကနေတာကိုကိုယ်တိုင်ဖုံးထဲမြင်ထားပေမဲ့ သက်အောင်ဆီကဘာတွေထပ်သိရမလဲသိချင်စိတ်နဲ့ သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ် ။ ရေချိုးပြီးနောက်မှာတော့ ကိစ္စဝိစ္စတွေအားလုံးက တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲပြီးသွားခဲ့သည်။ဒူးလောက်ပဲရှိတဲ့ နက်ပြာရောင်စကတ်လေးကလဲ စကတ်ကပဲကျုံ့သွားတာလား ကိုယ့်ဖင်ကပဲကြီးလာလို့လာမသိ နည်းနည်းတောင်ကြပ်လာသလို အိမွန် ခံစားနေရတယ် ကိုယ်လုံးလေးကိုမှန်ရှေ့လှည့်ပတ်ကြည့်နေတုန်း ဖုူံးဝင်လာလို့ အိမွန် ကုတင်ပေါ်ကဖုံးကိုကောက်ကိုင်လိုက်တယ်

ထင်ထားတဲ့အတိုင်းသက်အောင်ဆီကပါပဲ သူပြောတဲ့နေရာကိုသေချာမှတ်ထားပြီး ကားသော့ယူပြီးအောက်ထပ်ဆင်းခဲ့လိုက်တယ် ဝင်းမာကိုအိမ်တံခါးသေချာပိတ်ခိုင်းထားပြီး ကားကိုတောင်ခြေဖက်ကိုမောင်းခဲ့လိုက်တယ် မိနှစ်ဆယ်လောက် မောင်းခဲ့ပြီးတော့ —- ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်လေးနဲ့ မြှားပြထားတဲ့လမ်းကြားလေးထဲ ကွေ့ဝင်ခဲ့လိုက်တယ် သိပ်မဝင်ခဲ့လိုက်ရပါဘူး လမ်းရှေ့ထွက်စောင့်နေတဲ့သက်အောင်အနားမှာကားကိုထိုးရပ်လိုက်ပြီး အိမွန် ဆိုင်ထဲကိုအကဲခတ်လိုက်တယ် ဆိုင်ဆိုပေမဲ့ ဘန်ဂလိုတွေပါပဲ ခြံကျယ်ကြီးထဲမှာ ဆောက်ထားတာ

သက်အောင်ဦးဆောင်ခေါ်သွားတဲ့နောက်ကို အိမွန် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ပဲလိုက်သွားခဲ့လိုက်တယ် ကောင်လေးတစ်ရောက်က အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ပေးပြီး ဘယ်နှစ်နာရီယူမှာလဲအကိုလို့မေးတော့ သက်အောင် ဘယ်လိုပြန်ပြောလိုက်တယ်မသိ အိမွန်ရှက်တာနဲ့ ခေါင်းလေးငုံပြီးပဲနေနေတယ် ဒီလိုနေရာတွေဆိုတာ အတွဲတွေပဲလာကြတာကို သိတာပေါ့ ဂျိမ်းဆိုတဲ့တံခါးပိတ်သံကြီးကလဲ အိမွန်ရင်ထဲကိုဒိန်းကနဲ့ဖြစ်သွားစေသည် လူကအခန်းထဲတောင်ရောက်နေပြီပဲ လူလေးရောက်လောက်ထိုင်လို့ရတဲ့ဆိုဖာပေါ်မှာ အိမွန်နဲ့ သက်အောင် ယှဉ်လျှက်ထိုင်လိုက်ကြတယ်

မမွန် …ဘာစားမလဲဘာသောက်မလဲ အိမွန် သက်အောင်မျက်နာကိုမကြည့်ပဲ ရပါတယ်… မစားတော့ဘူး သောက်စရာတစ်ခုခုပဲမှာလိုက်လေ အိုကေ … သက်အောင်အခန်းပြင်ပြန်ထွက်သွားပြီး ပြန်ရောက်လာတော့ လက်ထဲမှာ ကုတ်ဘူးနှစ်ဗူးပါလာသည်။ဖောက်ပေးပြီး သူ့ရှေ့မှာလာချပေးတဲ့ အအေးဗူးကိုတစ်ကြိုက်မော့သောက်လိုက်ပြီး ပြောတော့လေ… ဒို့ယောက်ျားအကြောင်း သက်အောင် အိမွန်ကို အကဲခတ်သလိုကြည့်လိုက်ပြီူးမှ မမွန်ယောက်ျား ကိုကျော်မင်းက ဟိုမှာနေပြည်တော်မှာပေါ့ ကောင်မလေးတစ်ရောက်နဲ့တွဲနေတယ်

မမွန် မယုံမရှိနဲ့ သူတို့ သွားနေကြဟိုတည်နာမည်တောင်ကျနော်သိတယ် ဘာတဲ့ —– တဲ့ ကောင်မလေးက သူ့ထက်တော်တော်ငယ်မယ် အော်… အိမွန် အော် တစ်ခွန်သာပြောနိုင်တော့တယ် ဘယ်လောက်တောင်များကမြင်းနေကြလဲမသိ ရန်ကုန်ကတစ်ခါတလေအလည်သွားတဲ့လူတောင်သိနေပြီ ညကကိုကျော်မင်းဖက်က မှောင်လဲမှောင် နောက့်ပီးကျနော်ကလဲမမွန်ကိုပဲကြည့်နေတော့ မမွန်ယောက်ျားကိုသတိမထားဘူးဖြစ်သွားတာ ကိုယ့်မျက်လုံးနွေက မမွန်ကိုယ်ပေါ်ပဲရောက်နေတာကို ဟာ …နင်နော် ဘာတွေလာပြောနေတာလဲလို့ အိမွန် မျက်နာလေးရဲသွားသည်။

တကယ်လဲအိမွန်ရှက်သွားတာပါ။ မမွန်ကလဲဗျာ ညတုန်ူးကတော့မမွန်ပဲကျနော့်ကို ပြောင်ပြပီးတော့ တော်ပီကွယ် မပြောနဲ့တော့သက်အောင်ရယ် ပြောချင်သေးတယ်ဗျာ မမွန်သိလား ညတုန်းကကိုကျော်မင်းနေရာမှာ ကျနော်သာဖြစ်လိုက်ချင်စိတ်တွေတဖွားဖွားဖြစ်နေတာဗျ သိလား အိမွန် သက်အောင်ကို မရဲတရဲလေးပြန်ကြည့်ကာ နင်က ငါ့ကိုဘယ်လိုသဘောထားလို့လဲ သိရဲ့သားနဲ့ မမွန်ရယ်… ချစ်နေတာလေ မမွန်ကောင်းကောင်းသိပါတယ်ဗျာ ဒါ… ဒါပေမဲ့ ဒို့မှာကယောက်ျားရှိတယ်လေ အိုဗျာ သူတောင်မှနောက်တစ်ရောက်နဲ့ဖြစ်နေသေးတာပဲ

မမွန်သာသူနဲ့ကွဲလိုက် ကျနော်မမွန်ကိုယူမယ် အိမွန် ဒီတစ်ခါတော့ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ပြောနေတဲ့သက်အောင်ကို မရီချင်မိ သနားသလိုပင်ဖြစ်လာပြီး ကျေနပ်နေသလိုလဲခံစားနေရတယ် ရုတ်တရက် ကြောင်ငေးကြည့်နေတုန်း သူ့အနားကိုသက်အောင်ရောက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကိုင်လာမှ လှုပ်ရှားလာသည်။ ဘာလုပ်မလို့လဲ သက်အောင် သက်အောင် စကားမပြောနိုင်တော့ အိမွန်ကို ပခုံကနေ ဖက်လိုက်ပြီး အနောက်ကိုအသာလှန်ချလိုက်တယ် အိမွန်ရဲ့ ကတုန်ကယင်လေးဖြစ်နေတဲ့နခမ်းလေးကိုပါ နမ်းစုပ်လိုက်ရင်း

ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက အနောက်သို့ထပ်လျှက်ကျသွားတော့သည်။ အိမွန်မှာလည်း မငြင်းဆန်မိ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူ့ယောက်ျားကျော်မင်းနဲ့အမည်မသိမိန်းမတစ်ရောက်လုပ်နေတာကို သာပြန့်မြင်ယောင်မိနေသည်။ညကကျောင်မင်းနဲ့လိုးခဲ့ကြတဲ့အဖြစ် သက်အောင်ချောင်းကြည့်နေတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ဆက်တွေးမိပြန်တော့ စောက်ရည်ကစိမ့်ချင်လာနေတယ် သူ့လက်တွေကလဲ သက်အောင်ရဲ့လည်ဂုတ်ကိုဖတ်တွယ်ထားပြီး ရမ္မက်ပြင်းပြင်းအနမ်းတို့ဖြင့်တုန့်ပြန်နေမိပြီ သက်အောင် ရဲ့လက်တွေကလဲ ခါးသိမ်သိမ်လေးအောက်က

တင်းပါးတောင့်တောင့်ကြီးတွေပေါ်မှာ အချိန်ကြာကြာပွတ်သပ်ပေးနေပြီးမှ စကတ်ကိုဆွဲချွတ်ကြည့်တယ်ကြပ်နေလို့တော်တော်နဲ့ချွတ်မရဖြစ်နေတုန်း အိမွန် ကသူ့လက်လေးတစ်ဖက်နဲ့ ချိတ်လေးကိုဖြုတ်ပေးပြီ တဆက်ထဲ သူ့ဖင်ကြီးကိုပါကြွပေးထားရှာတယ် စကတ်ကျွတ်သွားမှ ဆင်စွယ်နှစ်ချောင်လို ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ပေါင်းနှစ်ချောင်းကို ဘေးကိုခွဲလိုက်တော့ အတွင်းခံဝတ်မလာတဲ့အတွက် သက်အောင်အတွက်အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည် အမွှေးအမြင်မရှိပြောင်လက်နေတဲ့စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးကို သက်အောင် သူ့ပါးစပ်နဲ့ အငမ်းမရဆွဲစုပ်လိုက်တော့

ထူအမ်းအမ်း အိမွန်ရဲ့စောက်ဖုတ်နခမ်းသားတစ်ဖတ်က ပါးစပ်ထဲပါလာပြီး ပါးစပ်ထဲက ပြန်လွှတ်လိုက်ချိန် ဖတ်ခနဲ့ပင်မြည်သွားသည်။ အို့… အား… ဘယ်လိုတွေလုပ်နေတာလဲသက်အောင်ရယ် သက်အောင်ကတော့ အိမွန်စကားအလေးမထားသလိုပင် စောက်ပတ်နခမ်းသားတွေကိုနခမ်းနှစ်ခုကြားထည့် ကာဆွဲစုပ်လိုက်ပြန်လွှတ်လိုက် လုပ်နေသလို သူ့လျှာကြီးကိုလဲ စောက်ခေါင်းထဲရသလောက် ထိုးထိုးထည့်နေသည်။ အိမွန် မှာလဲ သက်အောင်ရဲ့လျှာအစွမ်း့ပြမှု့ကြောင့် ထွန့်ထွန့်လူးနေကာ ငြီးသံလေးတွေပင်ထွက်လာပြီး

အားမလိုအားမရဖြစ်ကာ သက်အောင်ဆံပင်တွေကိုပင်ဆွဲဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့စောက်ပတ်နဲ့ သက်အောင်မျာက်နာကိုအတင်းဖိကပ်ထားနေသည်။ ဆွဲဆွဲငင်ငင်ညည်းငြူနေတဲ့ မမလှလှရဲ့နှာသံလေးကြောင့် သက်အောင်ရဲ့လီးကြီးမှာလဲ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ်တင်းမာလာတာကြောင့် စောက်ဖုတ်ဆီမှမျက်နာခွာလိုက်ပြီး အိမွန်ပေါင်ကြားဒူးထောက်ဝင်လိုက်ပြီး အဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးကိုတစ်ချက်နှစ်ချက်ပွတ်ဆွဲပေးပြီးမှ ဒစ်မြှပ်ရုံထည့်လိုက်ပြီး အိမွန်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။အိမွန်မှာ ခေါင်းလေးစောင်းကာနေနေလို့ သက်အောင်သူ့ဖက်ကိုဆွဲလိုက်တယ်

သူနဲ့မျက်နာချင်းဆိုင်ဖြစ်သွားပေမဲ့ အိမွန်က နခမ်းလေးတင်းတင်းစိကာ မျက်လုူံးတွေပေါ်သူ့လက်နှစ်ဖက်ကိုတင်ထားသည်။ အခုနေပစေအုံး နောက်များမှာ သူ့စောက်ဖုတ်ထဲငါ့လီးဝင်နေတာကြည့်ခိုင်းရမယ်တေးထားပြီး စိမ်လိုးနေသည်။လပေါင်းများစွာမှန်းခဲ့ရတဲ့ မမလှလှကိုလိုးနေရပါလား အသိကြောင့် သက်အောင်မှာ သူ့လီး အိမွန်အဖုတ်ထဲတအိအိတိုးဝင်နေတာကိုကြည့်နေရတာနဲ့ပင်ပြီးချင်လာသည်။ အိမွန်ခမျာမှာလဲ သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ သက်အောင်လီးကြီးစေးစေးပိုင်ပိုက်တိုးဝင်လာတာကို စောက်ခေါင်းထဲနင့်နေအောင်ခံစားနေရပြီး အဖုတ်ထဲက လီးကျွတ်သွားတဲ့အချိန်မျိုးဆို ရင်ထဲဟာခနဲဖြစ်သွားရပြန်သည်။

သက်အောင်က သူ့ပေါင်နှစ်ချောင်းပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး အားနဲ့ဆောင့်ထည့်တဲ့အချိန်မှာတော့ စောက်ပတ်အတွင်းသားနံရံတွေက သက်အောင်ရဲ့ဒစ်ခေါင်းကြီးရဲ့ပွတ်သပ်တိုးဝင်မှု့ကြောင့် တဏှာဆိပ်တွေတဖြန်ဖြန်းထလာပြီး သူ့ဖင်ကြီးကိုပါ ကြွကြွကော့ပေးနေမိသည်။သက်အောင်ကလူငယ်ပီပီ အကုန်သုံးကာ ဖန်းခနဲ ဖန်းခနဲ့ ပစ်ပစ်ဆောင့်လိုက်တိုင်း အိမွန်မှာ လည်ချောင်းထဲကထွက်လာတဲ့အသံအမျိုးနဲ့ အင့်ခနဲ အင့်ခနဲ့နေအောင်ခံစားနေရပြီး ဆိုဖာထိုင်ခုံကို လက်သဲလေးတွေနဲ့ ကုပ်ခြစ်ကာ သက်အောင်ရဲ့အလိုးအဆောင့်ကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေသည်

သက်အောင်က ဒစ်ပေါ်ခါနီးအထိဆွဲထုတ်လိုက် ဖင်ကာ့ကာ ဆောင့်ဖိလိုးချလိုက် နဲ့လုပ်နေသလို အိမွန်ကလဲ သူ့ပေါင်နှစ်ချာင်းနဲ့ သက်အော်ခါးကိုညှပ်ကာ ခြေကျင်းဝတ်နှစ်ဖက်နဲ့ သက်အောင်ဖင်အနောက်ကိုချိတ်ပြီး သူ့စောက်ဖုတ်ထဲ သက်အောင်လီးကြီးအဆုံးထိဝင်နိုင်အောင်ဆွူဲယူနေတော့တယ် ဆက်တိုက်မနားတမ်းဆောင့် လိုးနေတဲ့ အတွက်… ဗျစ်… ဗျစ် ဇွပ် ဇွပ် …အသံတွေထွက်လာပြီး သက်အောင်လဲပြီးချင်လာလို အိမွန်လဲရင်လေးကော့လာသည်။ဗြိ ဗြိ … ဇွိ …ဇွပ်… ဖတ် အား …အား …အင့် … အာ့ အိမွန်ကိုယ်လုံးလေး ကော့တက်တုန်ခါလာပြီး

သက်အောင်ကိုယ်ကိုတင်းတင်းကြီးဖက်ထားသလို စောက်ပတ်အတွင်းအသားတွေကလဲ သက်အောင်လီးကြီးကို ဖျစ်ညှစ်ပေးနေရာ သက်အောင်လဲမဟန်နိုင်တဲ့အဆုံး လရည်တွေတွေအိမွန်စောက်ခေါင်းထဲပန်းထည့်ပစ်တော့သည်။ အိမွန်ကတော့အခုချိန်ထိမျက်စိပြန်မဖွင့်သေး သက်အောင် အိမွန်ရဲ့ နခမ်းအစုံကိုဆွဲယူငုံ့စုပ်လိုက်တေ့ အိမွန်ကလဲပြင်ပြင်းပြရမ္မက်အနမ်း များနဲ့တုန့်ပြန်တော့သည်။

ဟန်ဆောင်ကာမူပို

ကျနော့်နာမည် မျိုးကိုပါ ဆောက်လုပ်ရေးကုမဏီ တစ်ခုမှာ ဖြူကျော့ဝေ၊ ကိုဇော်ဝင်းတို့နဲ့အတူ အလုပ် လုပ်ကိုင်ပါတယ် ကျနော့မှာ မိန်းမရှိပါတယ် ခုသူ့မှာ ကျနော့ရင်သွေးလေး ရှိနေပါသည်။ ဖြူကျော့ဝေဆိုတာက တော့ ကိုဇော်ဝင်းရည်းစားမဖြူရဲ့ ညီမပါ ကိုဇော်ဝင်းနဲ့မဖြူကသုံးဆယ်နီးပါးတွေပါ။ သူမအသက်က၂၅ကျော်ပြီမို့ သုံးနှစ်ပဲငယ်ပါသည်။ သူ့အမက အရမ်းအလိုလိုက်တော့ နေပုံက ခလေးဆန်ပါတယ် ကျနော် သားလေးမွေးရင်သူမယ်ဆိုပြီး ကျနော့ကို လည်း ယောက်ခမလို့ ခေါ်တတ်ပါသေးတယ်။

အသားဖြူဖြူ ပုပုတောင့်တောင့် ဘောဒီ အချိုးအစားက ရှယ်လန်း ရှယ်လန်းပါပဲ တစ်ရုံးထဲ တူတူလုပ်နေတော့ ခင်မင်ရင်းနှီးပြီး အွန်လိုင်းမှာတွေ့ရင် အာလာပ သလာပ ပြောဖြစ်ကြသည် စနောက်ဖြစ်ကြပါတယ်။အကြောင်းဖန်လာတော့ ကျနော့သူချင်း ကိုဇော်ဝင်းက သူနဲ့မဖြူ စက်စဲ ဘက် အပျော်ခရီးထွက်မှာ လိုက်ခဲ့ပါဟုခေါ်သည် ကျနော်က မိန်းမ မပေါ့မပါးနဲ့မို မလိုက်ချင်ဟုငြင်းသည် ကိုဇော်ဝင်းက မဖြူညီမ ဖြူကျော့ဝေ ပါမှာ အတွဲညီသွားအောင် မင်းလိုက်ခဲ့ပါလို့ အထှာလေးနဲ့ အတင်းခေါ်တော့ စိတ်က တဖန်ပြန်ပါလာပြီး လိုက်မည်ဟုပြောလိုက်သည်။

ကိုဇော်ဝင်းကလည်း သူတို့အတွဲ ကြားဝင်ရှုပ်မှာဆိုးလို့ ကျနော်ကို ဖြူကျော့ကိုထိန်းဖို့ အတင်းကပ်ခေါ်နတာပါ ကျနော် သဘောပေါက်ပါတယ် ကျနော်ကလည်းထိန်းချင်နေတာဆိုတော့ အတော်ပဲပေါ့ အိမ်က မိန်းမကိုတော့ အလုပ်ကိစ ရုံးကလွတ်လို့ နယ်ဘက် သွားရမည်ဟု ဖောခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ လေးယောက် ခရီးစတင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ထင်သည့်အတိုင်းပါပဲ သူမက သူတို့အတွဲ ကြားဝင်ဝင်ရှုပ်ချင်လို့လမ်းမှာသူ့ကို ချော့ရသည်။ ဟိုရောက်ရင် ကြိုက်တာဝယ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ပြောမှမရှုပ်တော့ဘူးလို့ကတိပေးသည်။

လမ်းမှာကားစီးရင်းငိုက်လာတော့ သူ့ပေါ်မှီပြီးအိပ်သည်။ အရှေ့ကအတွဲကတော့ လှည့်ကိုမကြည့်။တချိန်လုံးပူးကပ်နေသည်။သူလဲကြာတော့လက်ကညောင်းလာလို့ နည်းနည်းပြင်တော့ဖြူကျော့ဝေက ရတယ် တင်ချင်တင်လို့ပြောသည်။ သူလဲဂွင်ပဲမို့ လက်ကိုဖြူကျော့ဝေပုခုံးပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။လမ်းက ခုန်သည်မို့လက်က ဟိုထိဒီထိတော့ထိမိသည်။ ဟိုရောက်တော့ဟိုတယ်တွင် ဟိုအတွဲကနှစ်ယောက်ခန်းတစ်ခန်း သူတို့က တစ်ယောက်ခန်းနှစ်ခန်းယူသည်။သူတို့နှစ်ယောက်က ကပ်လျက်ပင်။

ဟိုအတွဲက အပေါ်ထပ်မှာ။ဖြူကျော့ဝေက စိတ်ကောက်နေလို့ လိုက်ချော့ရသေးသည်။ မဖြူကိုကောက်တာမို့ မဖြူက မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ချော့သည်။သူက မဖြူကိုမျက်ရိပ်ပြကာ အသာနေ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုပြီး သူပဲစိတ်ကောက်ပြေအောင်လုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့ကိုကပ်ပြီးပြောသည်။ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်ဆိုလို့ သူရီရသေးသည်။တစ်ယောက်ခန်းဆိုပေမယ့်ကျယ်ပါငည်။ရေချိုးခန်းအိမ်သာပါပြီးအခန်းထဲမှာ တီဗီရေခဲသေတ္တာ အစုံပါသည်မို့မဆိုလှပေ။ အခန်းထဲရောက်တော့နားနားနေနေ မေလိုက်သည်။

ဖြူကျော့ဝေက သူ့ဆီဖုန်းဆက်ပြီးလျှောက်သွာချင်တယ်ပြောတော့ သူလဲဟိုဒီသွားကာ သူလိုချင်တာလေးတွေဝယ်ပေး စားချင်တာကျွေးပြီးပြန်လာသည်။ ဟိုအတွဲကတော့ ထွက်ကိုမလာ။အချိန်ရှိခိုက်လုံ့လစိုက်နေကြသည်ထင်ပါ့။ ဖုန်းဆက်ရာမကိုင်လို့အခန်းတံခါးသွားခေါက်မယ်လုပ်နေလို့မနည်းတားရသည်။ဝဋ်လည်လိမ့်မယ်ဆိုပြီး။ သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးသည်။ပြီးအခန်းထဲမှာ ခဏအိပ်လိုက်သည်။ညနေကျ ကမ်းခြေဆင်းကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ဟို နှစ်ယောက်က တစ်တွဲ သူတို့သွားချင်တဲ့ဖက်သွားသည်။

သူလဲဘောကွင်းငှါးကာ ဖြူကျော့ဝေကို ပေးသည်။ဖြူကျော့ဝေက အသားကပ်ဘောင်းဘီအနက်ရောင်ဒူးနားလောက်ကိုဝတ်ကာ အင်္ကျီလည်ဟိုက်အနက်ရောင် တင်ပါးကျော်ကိုဝတ်ထားသည်။သူ့ကိုဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းပြီးပို့စ်မျိုးစုံပေးနေသည်။ ပြီးတော့ရေထဲဆင်းဆော့ကြရာ ရေမကူးတက်လို့ကြောက်နေသည်။ သူလဲ အတင်းဆွဲခေါ်လာပြီးရေနဲ့ပက်ကာစနေသည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ရဲလာကာ သူ့ကိုရေနဲ့ပြန်ပက်လိုက်ဘောကွင်းစွပ်ကာရေကူးလိုက်လုပ်နေသည်။ လှိုင်းတစ်လုံးဝင်သောင့်လိုက်ရာ သူမကြောက်လန့်ပြီး သူ့ဆီအတင်းဖက်ထားသည်။

သူလပြန်ဖက်ကာ အားပေးလိုက်သည်။ပြီးတော့သူမရှက်သွားသည်။သူလဲမသိချင်ယောင်ဆောင်ကာဆက်ဆော့နေသည်။ တစ်နာရီကျော်ကျော်ရေထဲဆင်းပြီးတော့ပြန်တက်လာကာ အခန်းထဲတွင်ရေချိုပြန်ချိုးလိုက်ကြသည်။အဝတ်အစားလပြီးတော့ ညနေစာထွက်စားကြသည်။ ကိုဇော်ဝင်းက သူရှင်းပေးပြီး ညကျတို့လေးယောက်မီးပုံပွဲ လုပ်မယ်မိန်းကလေးတွေသောက်ချင်တာစားချင်တာပြောလိုဆိုတော့ ဖြူကျော့ဝေက ဂမ်းသာအားရလက်ခုပ်ထတီးလို့ ရီလိုက်ကြသည်။ ဟိုတယ် စားသောက်ဆိုင်က အကုန်စီစဉ်ပေးသည်ပြောလို့ သူတို့မှာချင်တာမှာပြီး သူက ဂစ်တာရမလားမေးတော့ ရပါသည်တဲ့။

ညဖကျကြ သူတို့ယောကျကြားလေးနှစျယောကျက ဝီစကီ မိနျးကလတှေကေ စပိုငျဝိုငျသောကျကာ အမွညျးစားကွရငျးစကားပွောလိုကျ စလိုကျနဲ့ပြောျစရာ။သူက ဂစျတာတီးပွီးသီခငြျးဆိုပွတော့ အားလုံးလိုကျဆိုကွသညျ။ပွီးတော့ ကကွသညျ။ ညကိုးနာရီကြောျဆယျနာရီလောကျကြ မိနျးကလေးတှကေမူးလာပွီ။ ဒါကွောငျ့သူတို့လု လတျစသတျကာ အခနျးကိုပွနျကွသညျ။အခနျးထဲရောကျလို့ အဝတျလဲကာ တီဗီ ကွညျ့နတေုနျး ဖုနျးသံကွာတော့ ဖွူကြော့ဝေ မအိပျခငြျသေးဘူး ပငြျးလို့လို့ပွောပွီး ကမျးေုခလမျးလြှောကျခငြျတယျဟုဂြီကလြို့မှောငျနပွေီနောကျရကျမှပွောတော့ မရဘူး မအိပျခငြျသေးလို့ လိုကျပို့ဟုပွောသညျ။

သူလဲထွက်လာရာ သူ့အခန်းဝတွင်ရပ်ကာဖုန်းဆက်နေတဲ့ ဖြူကျော့ဝေကိုတွေ့လိုက်သည်။မျက်နှာက ပြုံးစေ့စေ့။ ညအိပ်ဝတ်စုံ ပန်းရောင်အင်္ကျီနဲ့ဆင်တူ ဘောင်းဘီဝတ်ထားသည်။သူလဲ ဖြူကျော့ဝေကိုခေါ်ကာ ဟိုနားဒီနားလမ်းလျှောက်ရင်းစကားပြောကြသည်။ ပြီးတော့ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ယှဉ်ထိုင်ပြီးစကားပြောနေကြသည်။သူ့ရည်းစားအကြောင်းကိုမေးတော့ သူ့ကိုရင်ဖွင့်သည်။ သူမကိုဘယ်လိုနိုင်ကြောင်း စကားနားမထောင်ကြောင်း ခုလဲကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့တွဲနေတယ်လို့သူ့သူငယ်ချင်းများကပြောလို့မေးတော့

အလုပ်အတူတူလုပ်နေတာမို့တွဲသွားတွဲလာသွားဖြစ်ပြီး သူ့ကိုမယုံကြည်ရကောင်းလားဆိုပြီးနောက်ပိုင်းဖုန်းမဆက်တော့ကြောင်း လိုင်းပေါ်တွင်ဟိုသွား ဒီသွားပုံတွေကိုတင်နေကြောင်းပြောပြသည်။ ညနက်လာတော့ လေကလဲတိုက်သည်မို့ အေးလာလို့ ဖြူကျော့ဝေက လက်ကလေးပိုက်ပြီးချမ်းနေသည်။ သူကလဲအရက်ရှိန်နဲ့ရီဝေဝေဖြစ်နေကာ စိတ်ကလဲ ကြွနေသည်မို့ ဖြူကျော့ဝေပုခုံးကိုဖက်ကာ သူ့ရင်ခွငငထဲထည့်လိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေကလဲအလိုက်သင့်ပါလာပြီးငြိမ်နေသည်။သူမခုနက မဖြူတို့အခန်းသွားတော့

သူတို့တွေသောင်းကျန်းနေတာ အပြင်ကတောင်ကြားရတယ်လို့ပြောသည်။ သူလဲ တို့လဲအဲ့လိုသောင်းကျန်းရအောင်လေ လို့ပြောတော့ သူ့ကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဟင်းနော်လို့ပြောရာ သူလဲ ဖြူကျော့ဝေမေးစေ့ကိုမကာ နုတ်ခမ်းကိုနမ်းလိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေမျက်လုံးများမှိတ်သွားပြီး သု့ကို ဖက်လိုက်သည်။ လျှာကိုပါးစပ်ထဲထည့်ကာ လျှာချင်းကလိလိုက်တော့ အသက်ရှူသံပြင်းလာသည်။အနမ်းရှည်တစ်ခုပေးပြီးတော့ အခန်းထဲသွားရအောင်ပြောပြီး ဖြူကျော့ဝေအခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်။ သူလဲအခန်းထဲရောက်တော့

ဖြူကျော့ဝေကိုနမးရင်းဖင်တွေကိုနယ်ကာ ကူတင်ပေါ်သို့ကန့်လန့်ဖြတ်လှဲချလိုက်ပြီးညဝတ်အင်္ကျီကိုချွတ်လိုက်ကာ ဘော်လီကိုချွတ်ပြီးနို့တွေကိုစို့လိုက်သည်။နို့လေးတွေက မထွားပေ။ အကြမ်းပန်ကန်လုံးသာသာပင်။သူလဲအားနဲ့နို့တစ်ခုလုံးကိုအားနဲ့စုပ်ပြီးနို့သီးခေါင်းကိုလျှာနဲ့ ကစားလိုက်ပြီးပေါက်တွေကိုညှစ်လိုက်ရာ ဖြူကျော့ဝေ ညည်းသံတစ်ခုထွက်လာပြီးခန္ဓာကိုယ့်မော့တက်သွားကာ သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားသည်။ သူလဲ လက်တစ်ဖက်က ညဝတ်ဘောင်းဘီကိုချွတ်လိုက်ရာ ဖြူကျော့ဝေကလဲ ကာချွတ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးအဝတ်မရှိတော့ပေ။ အစေ့တွေကို ကလိလိုက် အဖုတ်ထဲကိုကလိလိုက်လုပ်နေရင်းနဲ့ သူမ တစ်ချီပြီးသွားသည်ထင်သည်။အရမ်းကိုဟော့ပြီးငြိမ်သွားသည်။သူခဏနားပြီးဆက်ကလိပြန်ရာ ပြန်ပြီးစိတ်ထလာသည်။ အဖုတ်ထဲကအရည်တွေကလဲ ရွှဲနေသည်။ဒါကြောင့်သူလဲ ညဝတ်အင်္ကျီနဲ့ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ အနားရှိထမိန်တထည်ယူပြီး ဖြူကျော့ဝေဖင်အောက်ကိုခင်းကာ ခြေထောက်တွေကိုမြှောက်ပြီးပေါင်ကိုကားလိုက်ရာ အဖုတ်ကဟတတလေးဖြစ်သွားသည်။အဖုတ်ဝမှာအရည်တွေနဲ့စိုနေသည်သူလဲလက်မနဲ့အစေ့ကိုချေလိုက်တော့

တှနျ့သှားကာ ပေါငျကိုပိုပွီးကားသှားသညျ။ သူလဲလကျမနဲ့လကျညှိုးနဲ့အဖုတျနှုတျခမျးသားကိုဖွဲလိုကျရာအတှငျးသားပနျးရောငျလေးကလုပျခငြျစရာ။လီးကို အဖုတျဝမှာတေ့ပွီး ဖိထညျ့လိုကျရာ အရညျတှရွှှေနလေို့ တငျးတငျးကပြျကပြျနဲ့ပငျ တစျဝကျလောကျဝငျသှားသညျ။ဖွူကြော့ဝေ သူ့ရငျဘတျကိုတှနျးထားကာ “အာ့ နာတယျ ယောကျခမရယျ ဖွေးဖွေးအရမျးနာတယျ ဟငျ့ဟငျ” သူလဲဖွေးဖွေးခငြျးပွနျထုတျကာ နို့တှကေိုခြပေေးလိုကျ အစေ့ကို ကလိလိုကျလုပျပေးလိုကျပွီးပွနျထညျ့လိုကျသညျ။

ဖြေးဖြေးချင်းလုပ်နေရင်းနဲ့အရည်တွေထပ်ထွက်လာလို့ ထပ်ထပ်ထည့်ရင်း အဆုံးထိဝင်သွားသည်။သူမလဲ အတွေ့အကြုံရှိသူမို့ထင်သည်။အောက်ကနေအလိုက်သင့်နေပေးသည်။ လီးကို သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ထုတ်ကာထည့်လိုက်ထုတ်လိုက်ဆောင့်ရင်းခပ်သွက်သွက်ဆောင့်လိုက်ရာ ခံနိုင်လာသည်မို့ သူလဲတစ်ဝငးက်ကျော်ကျော်ထုတ်ကာ ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။ “အ့အ အ အင့်အင့်” “ဇွပ် ဇွပ် ဖတ်ဖတ် ဗြွတ်ဗြွတ်” “နာသေးလား ဖြူကျော့” “မနာတော့ဘူး ဆောင့်ဆောင့်” သူလဲ အားရပါးရဆောင့်နေလိုက်သည်။

ဆောင့်ချက်တွေကြာလာတော့ဖြူကျော့ အဖုတ်ထဲမှ တင်းခနဲ တင်းခနဲ့ဖြစ်ကာ သူ့လီးကို ညှစ်ညှစ်လာသည်။ သူလဲ ကျင်ခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားကာ မီးကုန်ယမ်းကုန်ဆောင့်လိုးလိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေ အားခနဲ့ အားခနဲအော်ဟစ်ပြီး သူ့လီးကိုဆက်တိုက်ညှစ်ကာ သူ့ကို အတင်းဖက်ထားပြီး ပြီးသွားသလို သူလဲ လီးတစ်ခုလုံး ပူခနဖြစ်သွားကာ သုတ်တွေက မထိန်းနိုင်ပဲ ပြီးသွားသည်။မိန်းမနဲ့ဝေးနေတာနဲ့ သုတ်တွေကမနည်းလှပေ။နှစ်ယောက်သားဆန့်ငင်ဆန့်ငင့နဲ့ ထပ်လျှက်သား အမောဖြေနေကြသည်။

တအောင့်ကြာတော့ သူစာပွဲပေါ်က တစ်ရှူးယူကာ ဖြူကျော့ဝေကိုပေးပြီး သူလဲ ယူကာ အဖုတ်ထဲက လီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဗွက်ခနဲ သုတ်ရည်တွေက အဖုတ်ကတဆင့်ဖင်ကြားထဲသိုစီးကျသွားသဖြင့် ဖြူကျော့လဲ ကမန်းကတန်းတစ်ရှူးနဲ့သုတ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည်။သူလဲ လီးကိုပြောင်နေအောင်သုတ်ပြီး အမှိုက်ခြင်းထဲထည့်ကာ အဝတ်ကိုဝတ်ပြီးကုတင်ပေါ်လှဲနေလိုက်သည်။ ဖြူကျော့ဝေထွက်လာတော့ သူလဲ ဝင်ကာသေးပေါက်ပြီးလီးနဲ့လက်တွေကို ရေဆေးဆပ်ပြာတိုက်ကာသန့်ရှငးပြီးထွက်လာတော့ ဖြူကျော့ဝေအဝတ်တွေ ဝတ်ပြီးပြီ။

သူလဲ အနားသွားကာ ဖြူကျော့ကို ဖက်လိုက်တော့ လူဆိုးကြီး သူ့သားနဲ့ပေးစားမယ်ပြောပြီး သူကအရင်စားတယ်ဟုပြောတော့ သူလဲ ရီနေလိုက်သည်။ရေခဲသေတ္တဖွင့်ကြည့်ရာ ဘီယာဘူးတွေတွေ့တာနဲ့ သောက်မလားမေးတော့ အင်းဆိုနဲ့ နှစ်ယောက်သား ဘီယာသောက်ပြီး ရေခဲသေတ္တထဲက ချိစ်ဗူးယူကာမြည်းကြသည်။ သူက ရည်းစားနဲ့ ဘယ်နှစ်ခါဖြစ်ဖူးလဲမေးရာ မူးနေလို့လားမသိ သုံးလေးငါးခါတော့ရှိမယ်လို့ပြောသည်။ သူ့ကိုလဲ မိန်းမတွေဘယ်လောက်လုပ်ဖူးလဲမေးတော့ မိန်းမ မရခင်က ရည်းစားတွေနဲ့လုပ်ဖူးကြောင်း

မိန်းမရပြီးတော့ မလုပ်တော့ကြောင်းပြောရာ မယုံပါဘူးလို့ပြောလို့ သူကဘာနဲ့သက်သေပြရမလဲမေးရာ ရီနေသည်။ ဘီယာတစ်ဗူးကုန်တော့ သူမကတစ်ဝက်လောက်သာသောက်နိုင်သည်။နည်းနည်းတင်သလိုဖြစ်တာမို့ သူလဲ စိတ်ပြန်ထလာကာ ဖြူကျော့ကို ဖက်ပြီးနမ်းလိုက်သည်။ဖြူကျော့လဲ သူ့လို့ပင်နေမည်။ပြန်ဖက်ကာ နမ်းသည်။ သူ့လီးကို ကိုင်ကာ ဂွင်းထုပေးသည်။သူ့စိတ်က ပိုထန်လာပြီး ဖြူကျော့အဝတ်တွေချွတ်ရာ ဖြူကျော့ကလဲ သူ့အဝတ်တွေကိုပြန်ချွတ်ပေးသည်။ သူမကို လီးစုပ်ပေးလို့ပြောတော့ စုပ်ပေးသည်။

သူမအဖုတ်က အရည်တွေနဲ့စိုနေပြန်သည်။သူလဲ ထန်ထန်နဲ့ အဖုတ်ကို ကလိုင်းပေးလိုက်သည်။နှစ်ယောက်သား ရမက်တွေတအားထန်လာကာ သူဖြူကျော့ကို ကုတင်စွန်းမှာလက်ထောက်ခိုင်ပြီး ကုန်းခိုင်းကာ နောက်ကနေ ဖင်ကိုဖြဲ အဖုတ်ထဲ ထည့်ကာ ဆောင့်ပေးလိုက်သည်။မူးကလဲ မူးတော့ ရမက်တွေလဲ ကြူးနေကြသည်။ ဆောင့်လိုးသံ တအင်းအင်းအော်ညည်းသံ အဖတ်ဖတ်ရိုက်သံတွေနဲ့အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေသည်။သူလိုးတာနာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ဆောင့်ချက်တွေက စက်သေနတ်ပစ်သလို မြန်လာပြီးသူပြီးသွားသည်။

ဖြူကျော့ကတော့ နှစ်ချီဆက်တိုက်ပြီးရသည်လို့ပြောသည်။နှစ်ယောက်သား ဖလက်ပြကာ ရေပင်မဆေးနိုင်တော့ တစ်ရှူးနဲ့သာသုတ်ပြီး အဝတ်လဲမဝတ်နိုင်တော့ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ မနက်လေးနာရီကျော်တော့ အေးလာတာနဲ့သူနိုးလာပြီးကြည့်တော့ ဖြူကျော့ကသူ့ဘေးနားမှာကွေးကွေးလေးအိပ်ပျော်နေသည်။သူလဲ အဝတ်ဝတ်ကာ ဖြူကျော့ကိုစောင်ခြုံပေးပြီး အခန်းကိုအထဲမှလော့ချခဲ့ကာ သူလဲသူ့အခန်းထပြန်ကာအိပ်လိုက်သည်။မနက် ရှစ်နာရီထိုးတော့ဖုန်းလာမှနိုးသည်။ ကိုဇော်ဝင်း မနက်စာမစားဖူးလားလို့မေးတော့ သူလဲလာမယ်ဟုပြောပြီးရေအမြန်ချိုးကာ အဝတ်လဲပြီးထွက်လာခဲ့သည်။

ဖြူကျော့ဝေကတော့မျက်နှာစူပုပ်နေကာ သူ့ကိုစကားမပြော။သူပြုံးပြလိုက်တော့ မျက်စောင်းထိုးသည်။ သူလဲပုခုံးတွန့်ကာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မှာစရာရှိတာမှာကာ ဒီနေ့အစီအစဉ်ကိုမေးတော့ အနားတဝိုက်ကိုလည်မည်လို့ပြောသည်။စားပြီးတော့ ပိုက်ဆံရှင်းကာသွားကျတော့ ဖြူကျော့ဝေက မဖြူနားမှာအတင်းကပ်ကာသွားသည်။ကိုဇော်ဝင်းခမျာမျက်နှာကြီးရှုံတွနေပြီးသူ့ကိုမေးသည်။ “ဟိုကောင်မလေးက မင်းကို စိတ်ကောက်နေတာလား။ဘာဖြစ်လို့လဲ” “သိဘူးလေ။ညကအကောင်းပဲ။ခုမှဘာဖြစ်တာလဲမသိဘူး” “ရှုပ်တယ်ကွာ မင်းဝင်လုံးပလိုက်ကြာလို့။

လိုအပ်နေတာကို ဝစ်စာပေါက်လေးထည့်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ် ဟားဟားဟား”သူလဲသဘောကျပြီးရီလိုက်ရာ ရှေ့ကနှစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်ပြီး ဖြူကျော့ဝေက မျက်စောင်းထိုး ခြေစောင့်ကာဆက်တောက်ဆက်တောက်နဲ့သွားသည်။ ရယ်ဒီမိတ်အကျပ်အဝါရောင်လက်စကနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီအကြပ်ကိုဝတ်ထားသည်။မရှိမဲ့ရှိမဲ့ဖင်ကို လှုပ်ကာသွားနေသည်။သူကြည့်ရင်း အဲ့ကလေးမကို ဖင်ချချင်စိတ်ဖြစ်သွားရသည်။ ကိုဇော်ဝင်းက “မျိုးကို အဲ့ကောင်မလေးအိုးနဲ့ငါ့ဆော်အိုး ယှဉ်ကြည့်စမ်း ။

အဲ့ကလေးမ ထည့်လိုက်ရရင် ထုတ်ချင်းတောင်ပေါက်မှာကြောက်ရတယ် ဟိဟိ” “အာ ခင်ဗျား ကြိတ်ကြံနေလားမသိဘူး။မကောင်းပါဘူးဗျာ။မဖြူတယောက်လုံးရှိတာ” “ငါကမင်းအတွက်ပြောတာ။စဉ်းစားမနေနဲ့ကိုယ့်လူ။အဆင်ပြေရင် ဆွဲသာစား။အရိုးတော့မကျိုးစေနဲ့ဟားဟားဟားလုပ်ပြီ။ခင်ဗျားတို့လဲနည်းနည်းတော့လျော့ဦး။တော်ကြာဘေးခန်းက ခဲနဲ့ပေါက်မယ်။ခဲနဲ့ပေါက်တာတော်သေး။ ကုတင်ကျိုးကျနေမယ်။မဖြူလဲ အတော်ကျသွားသလိုပဲ ဟိဟိ” “ငါက လျှော့ပါတယ်ကွာ။ကိုယ်စောင့်နတ်က နှိုးဆော်နေလို့ခက်နေတာကွ”နှစ်ယောက်သားပေါက်ကရတွေပြောရင်းသွားနေကြသည်။

ဘုရားရောက်တော့ အဖွဲ့လိုက်ဓာတ်ပုံရိုက်ကျသည်။ဘုရားရှိခိုးတော့ ကိုဇော်ဝင်းက သိသိသာသာပင် မဖြူလက်ကိုကိုင်ကာ ထွက်သွားတော့ သူနဲ့ဖြူကျော့ဝေကျန်ခဲ့သည်။ဖြူကျော့ဝေက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီးထွက်သွားတော့သူလဲနောက်ကလိုက်ပြီး စကားပြောရာ ပြန်မပြောပဲ ကြာသာပတေးထောင့်မှာဘုရားရှိခိုးနေသည်။ ဘာဖြသ်နေတာလဲ မေးတော့မဖြေ။အတင်းမေးတာ“ကိုယ့်အပြစ်ကိုယ်မသိဘူးလား””သိဘူးလေ” “ဘယ်ချိန်ထသွားတာလဲ။လူကို ဒီတိုင်းထားခဲ့တယ်။ဟင်း သွားရင်နိုးသွားပါလား။နိုးတော့လန့်တောင်သွားတယ်။

တကယ်ပဲဟွန်း”သူရီလိုက်ပြီး ချော့ရသည်။ အိပ်ရေးပျက်မှာစိုးလို့မနိုးရက်လို့မနိုးတာဖြစ်ကြောင်းဆက်အိပ်နေချင်ပေမယ့် မနက်မဖြူတို့လာရင်သိသွားရင် သူမကို သိက္ခာကျမှာစိုးတဲ့အကြောင်းပြောရင်းချော့ရသည်။ဟန်ဆောင်ကာစိတ်ကောက်တာမို့ပြေသွားသည် ။တော်တော်လေးကြာတော့မဖြူတို့ သူတို့ဆီလာသည်။ ကိုဇော်ဝင်းက လက်မဖောင်ပြရာ သူလဲခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။လျှောက်သွားကြပြီး နေ့လည်စာကို နီးစပ်ရာဆိုင်မှာဝင်စားက ဟိုတယ်သို့ပြန်လာပြီး မဖြူတို့က သူတို့အခန်းထဲဝင်သွားသည်။

သူလဲ ဖြူကျော့ဝေအခန်းကိုတံခါးခေါက်ရာ လာဖွင့်ပေးတော့ အခန်းထဲဝင်လိုက်ပြီးတံခါးပိတ်လိုက်သည်။ဖြူကျော့ဝေက ဘာလာလုပ်တာလဲ ပြန်ထွက်လေ။ မထွက်ရင် အော်လိုက်မှာနော်နဲ့ မူနေတာကြောင့်ဆွဲဖက်လိုက်ပြီးနှုတ်ခမ်းကို နမ်းကာကုတက်ပေါ်လှဲချလိုက်သည်။ပြီးတော့ အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ ဘရာကိုပါတခါတည်းချွတ်ပြီးနို့တွေကို ပယ်ပယ်တယ်နယ်ညှသ်ပြီးနယ်ပလိုက်တော့ ကော့တက်သွားပြီး အသကရှူသံပြင်းလာသည်။ သူလဲနို့တွေကိုရေရေလည်စို့လိုက်ပြန်သည်။ ပြီးတော့ သူ့အင်္ကျီတွေ ဘောင်းဘီတွေချွတ်လိုက်ပြီးဖြူကျော့ဝေရဲ့ဘောင်းဘီအကျက်ကိုကြယ်သီးဖြုတ်ကာ ချွတ်လိုက်သည်။

ဖြူကျော့ဝေလဲ ကူကာချွတ်လိုက်သည်။ အဖြူပေါ်မှာ အနီစင်းလေးတွေနဲ့အတွင်းခံသာကျန်တော့သည်။ သူလဲအတွင်းခံပေါ်ကနေ အမြှောင်းတိုင်းလက်ညှိုးလက်ခလယ်နဲ့ဒေါင်လိုက်ဆွဲချလိုက်ရာ အင်းဟင်းဟင်းညည်းသံရှည်ထွက်လာပြီး ပေါင်နှစ်ချောင်းစုလိုက်ချဲလိုက်ဖြစ်နေသည်။ ပြီးအတွင်းခံကိုချွတ်ကာ အစေ့တွေကို ဇိမ်ဆွကြာကလိပေးလိုက်သည်။ဖြူကျော့လဲ ပါးစပ်ကိုမစေ့နိုင်တော့ ပဲ တဟင်းဟင်းနဲ့။သူလဲ အတွင်းခံချွတ်ပြီးဖြူကျော့ကို လီးကိုင်ခိုင်းရာ ကိုင်ပေးပြီးဂွင်းထုပေးနေသည်။

သူလဲအဖုတ်ထဲသို့ လက်ခလယ်ထို့ထည့်လိုက်ပြီးကလိပေးသည်။အရည်တွေတစိမ့်စိမ့်ကျနေသည်။ လူလဲ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဆောက်တည်ရာမရ။နောက်လက်ညှိုးပါ ထပ်ပြီးလက်နှစ်ချောင်းပူးကာအဖုတ်ကိုကလိပေးလိုက်သည်။အဖုတ်ထဲတွင်တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လက်ချောင်းတွေကို အတွင်းကြွက်သားတွေက ညှစ်ညှစ်လာပြီး သူ့လီးကိုဆုပ်ထားတဲ့လက်တွေက တင်းကြပ်လာကာ ပါးစပ်ကလဲ “အ ယောက်ခမ ရယ် ဟင်းဟင်းဟင်း အ အအား” အော်သံနဲ့အတူ တကိုယ်လုံးတွန့်လိမ်ကာ ခြေချောင်းတွေကုပ်တက်လာပြီး ဖင်ကကော့တက်လာကာပြန်မကျတော့။

တအောင့်နေမှ ဟင်းခနဲသက်ပြင်းချကာ ဖင်ကပြန်ကျသွားသည်။သူမ ပြီးသွားလေပြီ။ဖြူကျော့ သူ့ကိုထကာဖက်လိုက်သည်။ပါးစပ်ကလဲဗလုံးဗထွေးနဲ့သူ့ကိုတင်းတင်းဖက်ထားသည်။ သူလဲအထုတ်ထဲကလက်ကိုပြန်မထုတ်ပဲငြိမ်နေလိုက်သည်။ခနကြာတော့ “ဖြူကျော့””ဟင်””ကို့ ကို လီးစုပ်ပေးကွာ” “အင်းစုပ်ပေးမယ်”ပြောသည်။ သူလဲကုတင်ပေါ်ကဆင်းကာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အနားကထမိန်ယူကာဖြူကျော့အောက်ကိုခင်းလိုက်ပြီး အဖုတ်ထဲကလက်ကိုထုတိလိုက်ရာ ဗွက်ခနဲ အရည်တွေကျလာသည်။ ဖြူကျော့ကသူ့လီးကိုကိုင်ပြီး ကုန်းကာစုပ်ပေးလိုက်သည်။

သူလဲအဖုတ်ထဲကအရည်တွေကိုကလော်ကာ ဖင်ဝကိုသုတ်လိုက်ပြီး ဖင်ဝကို ပွတ်ပေးလိုက်ရာဖင်က ရမ်းခါသွားတာကို သဘောကျပြီးဖင်ကိုထိန်းကာ ကလိပေးနေသည်။ ဖင်ဝက စူပွပွဖြစ်လာသဖြင့်အဖုတ်ထဲကိုနှိုက်လိုက်သည်။ပြီးတော့ ဖင်ဝကိုကလိပြီးလက်ခလယ်နဲ့ဖင်ဝကိုဖိထောက်လိုက်ရာ လက်ကလဲအရည်တွေကရွှဲ ဖင်ဝကပွင့်နေချိန်ဖြစ် လို့လက်တစ်စစ်ခန့်ဝင်သွားသည်။တဆက်တည်းလက်တဖက်ကလဲ အဖုတ်ထဲကိုနှိုက်ကာ ကလိလိုက်သည်။ ဖြူကျော့ အင်းအင်းနဲ့နေသည်။ပါးစပ်က လီးကိုတော့အစုပ်မပျက်။လီးစုပ်ဖူးပုံရသည်။

စုပျတာကဝါမရငျ့သေးပမေယျ့အဆငျတော့ပွသေညျ။ဖငျအဖုတျကိုကလိရငျး ဖငျထဲသျို့လကျကို ဖွေးညှငျးစှာ တရစျခငြျးထညျ့နသေညျ။ ဖငျကို ကလိတာကို သဘောကပြုံရသညျ။ဖငျကိုပိုပိုကော့ပေးသညျ။အဖုတျထဲမှအရညျတှကေလဲ ပိုပိုရှှဲလာကာ လကျထညျ့တိုငျးစှပျခနဲ စှပျခနဲမွညျနသေညျ။ ဖငျထဲသို့ လကျခလယျတခြောငျးလုံးဝငျသှားတော့ သူအသာလေးပွနျထုတျ ပွနျထညျ့နဲ့ အဖုတျကထုတျဖငျထဲထညျ့ ဖငျထဲကထုတျအဖုတျကထညျ့လုပျပေးနသေညျ။ လီးစုပျခကြျတှကေလဲ ပွငျးလာသညျ။

သူလဲ “ကဲ ဖြူကျော့ ကို လိုးချင်ပြီကွာ”ပြောလိုက်ရာ လီးကို ချွတ်ကာ သူ့ကို ရမက်တွေထနေတဲ့မျက်လုံးနဲ့ကြည့်တော့ သူက ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။ ဖြူကျော့ ကုတင်ပေါ်တွင်ကုန်းပေးလိုက်ရာ သူလဲ အဆင်ပြေအောင် ပြင်ပြီး အဖုတ်ဝကိုလီးနဲ့ထောက်ကာ ဖင်တွေကုလက်နဲ့ကိုက်ပြီးလီးကိုဆောင့်ထည့်လိုက်ရာ အားခနဲတချက်အော်ကာ ခါးကော့သွားပြီး ဟင့်ဟင့်နဲ့ဖြစ်သွားသည်။ လီးကို ညှစ်လာသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ ခါးကိုကိုင်ပြီးသူလဲဆောင့်ဆောင့်ပေးရာ ဖြူကျော့ကလဲ နောက်ကိုပြန်ပြီးကော့ကော့ပေးသည်။

ဆောင့်ချက်က ကြာလာတော့ သူ့ရဲ့လီးကိုတင်းကြပ်စွာ ညှစ်လာပြန်သည်။ အဆက်လေးပါပဲ။အလုပ်အားနေတာနဲ့စိတ်ကူးကတကယ်လိုဖြစ်နေတာမို့ ဆက်ရေးမိသွားတာပါ။မကောင်းဘူးဆိုရင်လဲ ပြောကြပါဗျာ။ပို့စ်ကိုဖျက်နိုင်ပါတယ် တာဝန်ရှိတဲ့ဆရာသမားများခင်ဗျာ။ရေးရင်းရေးရင်း ဘယ်နေရာရပ်ရမှန်းမသိတော့တာနဲ့ရှည်သွားတာ ထပ်လဲကျန်သေးတယ်တစ်ပိုင်းက ဟီး သူလဲ ပြီးချင်လာပြီမို့ ခါးကို တင်းတင်းကိုင်ကာ တရစပ်ဆောင့်ပစ်လိုက်ရာ “အင့် အင့် အင့် ဆောင့်ဆောင့် ဖြူကျော့ပြီးတော့မယ် ယောက်ခမ ဆောင့်ပါနာနာဆောင့် အင့်အင့်”

“ကောင်းလား ဖြူကျော့ ခံလို့ကောင်းလား””ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ် ယောက်ခမရောကောင်းလား” “ကောင်းတယ်” ပြောရင်းဆက်တိုက်ဆောင့်နေရာအချက်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်တွင် သူ့လီးကိုညှစ်ညှစ်နေတော့သည်။သူလဲ ပြီးလုပြီးခင်မို့ မညှာတော့။ အားရပါးရကို ဖင်ကိုတင်းတင်းကိုင်ကာ လီးကိုတဆုံးထုတ်ပြီးတရှိန်ထိုးဆောင့်ဆောင့်ချလိုက်ရင်း ပြီးသွားသည်။နှစ်ယောက်သားတအင်းအင်းနဲ့ထပ်ရက်ကုန်းကုန်းကြီး မှိန်းနေသည်။ပြီးတော့မှ ဖြူကျော့က တအိအိလဲကျသွားရာသူပါဖြူကျော့အပေါ် ထပ်ရက်ကျသွားသည်။

ဖြူကျော့ကိုနမ်းလိုက်ပြီးဆံပင်တွေကိုဖွကာ မှိန်းနေလိုက်သည်။ တအောင့်နေမှ ဘေးသို့လှိမ့်ချလိုက်ရာ ဖြူကျော့က သူ့အောက်ကထမိန်ကိုယူကာသူ့အဖုတ်ကိုသုတ်လိုက်ပြီးသူ့လီးကိုလဲသုတ်ပေးသည်။ “ဟင့် အကြီးကြီးပဲ လီးကြီးက။ “ကောင်းတယ်မှတ်လား ကြီး တော့” “ကောင်းဘူး” “ကောင်းပါတယ်” “ကောင်းပါဘူး”ကျီစယ်နေကြသည်။သူတို့စနောက်နေပြီး ခနနေတော့ ဖြူကျော့ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားရာ သူပါလိုက်ဝင်သွားတော့ ဖြူကျော့က သူ့ကိုရေနဲ့ပက်ကာစသည်။

သူလဲ ပြန်စရင်းတစ်ယောက်နဲ့တယောက်ဖက်ကာနမ်းကြပြီး ပြန်ထလာကာ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ဖြူကျော့ကို နံရံကို ကပ်ကာ ကုန်းခိုင်းပြီး နောက်ကနေ လိုးသည်။ဖြူကျော့လဲ လို့းတဲ့အရသာကို ကြိုက်လို့လားဘာလားမသိ၊ သူလုပ်သမျှခံသည်။တစ်ချီပြီးသွားတော့ သူ့လီးကိုကိုင်ကာရေဆေးပေးသည်။ သူလဲဖြူကျော့ကိုဆေးပေးလိုက်သည်။ပြန်ထွက်လာကာအဝတ်ပြန်ဝတ်ပြီး သူ့အခန်းပြန်မယ်လုပ်တော့ မပြန်နဲ့တဲ့ သူနဲ့နေဆိုလို့ သူလဲကုတင်ပေါ်တွင်သူမကိုဖက်ကာ နားလိုက်ရင်းအိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ညနေကျ ဖြူကျော့က သူ့ကိုနိုးသည်။မဖြူတို့ဖုန်းဆက်တယ် သူတို့ရေသွားကူးကျပြီတဲ့။သူလဲ ထကာ သူ့အခန်းပြန်ပြီး အဝတ်လဲကာထွက်လာတော့ ဖြူကျော့လဲ အဝတ်လဲပြီးထွက်လာလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူရေထဲသို့ဆင်းကြသည်။တစ်နာရီလောက်ရေဆော့ပြီးပြန်တက်လာအခန်းပြန်ရေချိုး အဝတ်လဲကာ ညနေစာထွက်စားကြရာ ဒီတစ်ခါတော့သူကျွေးသည်။ ဒီညအစီအစဉ်မေးတော့ ကိုဇော်ဝင်းက ဘာအစီအစဉ်မှမရှိ မနက်ပြန်ရမှာမို့ လက်ဆောင်လေးတွေလိုက်ဝယ်ရင်း စောစောနားမယ်အချိန်ရှိခိုက်လုံ့လစိုက်မလို့ဟေ့ဟုပြောရာ မဖြူကရှက်ပြီးကိုဇော်ဝင်းကို ထုရိုက်နေရာ သူတို့ရီလိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီး လက်ဆောင်တွေလိုက်ဝယ်ကြပြီး ဟိုတယ်သို့ပြန်လာကြသည်။သူတို့လဲ မနက်ပြန်မှာမို့ သိမ်းစရာတွေသိမ်းထားလိုက်ကြသည်။ဖြူကျော့က လမ်းလှောက်ချင်တယ်ဖုန်းဆက်တော့ သူတို့တွေလမ်းလျှောက်ဖြစ်ကြသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်းဖြူကျော့က သူ့ကိုမှီကာလျှောက်သည်။ချစ်သူစုံတွဲတွေလိုပင်။ဖြူကျော့ကို သူကအမှန်တိုင်းပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြေဖို့နဲ့ သူလဲဖြေမယ်ဆိုပြီးစကားခံကာ သူနဲ့ဖြစ်ကြတဲ့ကိစ္စကိုဘယ်လိုခံစားရလဲမေးရာ သူမကလဲ တခါမှမရဘူးတဲ့ ခံစားမှုကိုရပြီးအရမ်းကိုကောင်းမွန်သည်။

သူအရမ်းကိုကြိုက်တယ်လို့ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဖြေပြီးသူ့ကိုလဲ မေးရာ သူလဲကောင်းတယ် ဖြူကျော့က အပေးကောင်းတယ်။ဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့ဖြစ်ဖူးလဲမေးတော့ နှစ်ယောက်ဟုပြောသည်။ သူဆယ်တန်းအောင်ပြီးစမှာသူနဲ့အတန်းတူကောင်လေးနဲ့ဖြစ်ကာ ပထမနှစ်ရန်ကုန်ကိုသူကကျောင်းတက်တော့ သူ့ကောင်လေးက ဗိုလ်သင်တန်းတက်သည်။ပထမနှစ်ပြီးတော့ တောင်ငူကိုပြန်လာကာတွေ့ကျတော့ ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ပြန်သွားပြီး သူလဲဒုတိယနှစ်ပြန်လာတက်တော့ ခုကောင်လေးနဲ့ထပ်ကြိုက်ကာ နောက်ဆုံးနှစ်မှ တည်းခိုခန်းတွင် ခေါ်သွားကာလုပ်ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ပိုင်းကျောင်းပြီးတော့ သူလဲတောင်ငူသို့ပြန်လာလို့ထပ်မတွေ့ဖြစ်။ အလုပ်ဝင်တော့မှ ရန်ကုန်သို့တစ်ခါတစ်ခါလာကာတွေ့ဖြစ်ကြောင်းပြောသည်။သူ့က သူမကို သူ့ကိုချစ်လားမေးရာ “အမှန်တိုင်းပြောရရင် တွေ့စက စိတ်ဝင်စားမိတယ်။နောက်ပိုင်းကျတော့ မိန်းမရှိမှန်းသိတော့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ စကားပြောရတာစရ နောက်ရတာတွေကိုသဘောကျတယ်။အရမ်းတော့ခင်တယ်။မချစ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ခုတော့ကြိုက်တယ် ” “ကိုလဲ ဖြူကျော့ကို မချစ်ဘူးသဘောမကျဘူး။ဒါပေမယ့် ဖြူကျော့နဲ့ဒီလိုဆက်ဆံရတာကို ကြိုက်တယ်။

ပွင့်လင်းတယ် အပေးအယူမျှတယ်။ ဒီလိုဆို တို့တွေက ချည်နှောင်မှုမရှိတော့ ဖြူကျော့ စိတ်ဆန္ဒရှိရင်ကို့ကိုပြော ကိုယ်ဖြည့်ဆည်းပေးမာ်။ကို စိတ်ပါရင်လဲ ဖြူကျော့ကဖြည့်ဆည်းပေး။ဆက် အပေါင်းဖော် တွေပေါ့။ အခက်အခဲရှိရင်နားလည်ပေးကြေး။ဘယ်လိုလဲ” “အိုကေ ကြိုက်တယ်။လောလောဆယ်ကျန်တာတွေမေ့ထားပြီး ခုချစ်သူတွေလိုနေကြရအောင်” စကားတွေပြောကြရင်း နှသ်ယောက်သားပြန်လာကြသည်။ သူတစ်ခွန်းတော့ပြောလိုက်သည်။ဖြူကျော့ရဲ့ဖင်ကိုတော့ လိုးချင်တယ်ဟု။

ဖြူကျော့က ပုခုံးတွန့်သွားပြီး အမလေးသူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးနဲ့ ကြောက်တယ်လို့ပြောပြီးရီနေသည်။အခန်းထဲရောက်တော့ နှစ်ယောက်သားအရင်ကထက် ပွင့်လင်းလာသည်။ဖူကျော့က “ယောက်ခမ မနေနိုင်တော့ဘူးကွာ လုပ်ပေးတော့” သူလဲ ဖြူကျော့ကိုထူကာသူက ပက်လက်လှန်ပြီးအပေါ်ကနေဆောင့်ခိုင်းရာ ဖြူကျော့က အပေါ်ကနေ လီးကိုကိုင်ကာအဖုတ်ဝတွင်တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုင်ချလိုက်သည်။ “အာ့ ရှီး ကြီးလိုက်တာကွာ ဟင့် သူ့လီးကြီးက အထဲမှာပြည့်ကျပ်နေတာပဲ။ဟင့်” သူလဲနို့တွေကိုကိုင်ကာ နို့သီးခေါင်းကို ချေပေးနေသည်။

ဖြေးဖြေးချင်းထိုင်ချလိုက်ပြန်ကြွလိုက်လုပ်နေသည်။ တဖြေးဖြေးအဝင်ချောလာတော့ နည်းနည်းသွက်လာသည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆောင့်တာကြမ်းလာသည်။လက်တွေက သူ့နို့သူကိုင်ကာ ချေနေသည်။သူကတော့ ခါးကိုကိုင်ကာ အောက်ကနေအလိုက်သင့်ကော့ပေးနေသည်။ မျက်လုံမှိတ် နို့တွေကိုင်ပြီးဆောင့်နေသည်မှာ ကြည့်ကောင်းလှသည်။ညည်းသံတွေက တချက်တချက် ကျယ်လောင်စွာပေါ်လာသည်။ ပုခုံးကျော်လောက်ရှိပြီးရွှေအိုရောင်ဆိုးကာ အောက်ခြေနားတွင် အလိပ်အလိပ်တွေကောက်ထားတဲ့ဆံနွယ်တွေက ဆောင့်ချက်တိုင်းမှာလေထဲလွင့်နေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆောင့်ချက်တွေက အရိုင်းဆန်လာကာ မြန်ဆန်လာပြီး အဖုတ်ထဲကကြွက်သားတွေကညှစ်ညှစ်လာကာ ပါးစပ်ကလဲ အူးအူးအားအားနှင့်အော်ရင်းသူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှောက်ကျလာသည်။သက်ပြင်းမောတွေချရင်း တအင်းအင်းနဲ့ညည်းနေသည်။ သူလဲ ကျောပြင်ကိုပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်နေသည်။အသက်ရှူသံ မှန်လာတော့ သူ့ကို ကုန်းခိုင်းလိုက်ပြီးနောက်ကနေ ဆောင့်လိုးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါသူ့အလှည့်။သူမတချီကောင်းကောင်းပြီးထားသည်မို့ သူလဲအားမနာ။စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။

သူမလဲ သူ့ရဲ့ဆောင်ချက်တွေကြောင့် ပြန်ပြီးစိတ်ပါလာကာ သူနဲ့အပြိုင် ဆောင့်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့နှစ်ယောက်သား အကျောတွေတင်းတောင့်လာပြီး ပြီးသွားကြသည်။ပြိုင်တူလိုလိုပြီးသွားရသည်။နှစ်ယောက်သားအမောဖြေကာ ရေချိုးခန်းဝင်ပြီးသန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာပြီးအဝတ်တွေမဝတ်တော့ပဲ ရေခဲသေတ္တထဲက ဘီယာနှစ်ဘူးထုတ်ကာ သောက်လိုက်ကြသည်။နောက်ထပ်တစ်ခါလိုးကြပြန်သည်။ပုံစံမျိုးစုံနဲ့လုပ်ကြသည်။ တစ်နာရီကျော်တော့မှအိပ်ကြသည်။

မနက်လင်းတော့ ခရီးမှပြန်ခဲ့ကြပြီး ဟိုပြန်ရောက်တော့ အလုပ်ပုံမှန်ပြန်ဆင်းကာ သူအား ကိုယ်အား ရုံးပိတ်ပိတ်ရက်များတွင် ကြိုးကြား ကြိုးကြားဟိုတယ်တွင်ချိန်းကာ ဆက် ပါတနာအဖြစ် နေခဲ့သည်မှာ ဖြူကျော့လေး အိမ်ထောင် မကျခင်ထိပါပဲ…။ပြီးပါပြီး

ဒီလိုပဲဖန်စားရတာပေါ့

အိမ်ခြေပေါင်း ၅၀၀ လောက်ရှိသည့် အပူပိုင်းဒေသ အညာရွာလေးတစ်ရွာ။တစ်ရွာလုံး တောင်သူနှင့်လက်လုပ်လက်စားတွေ များသည်။ မတ်လအလယ်ပိုင်းလောက်ဖြစ်၍ အညာနွေက သိသိသာသာ ပူပြင်းလာသည်။ သည်အချိန်ရာသီမျိုးရောက်ပြီဆိုလျှင် တချို့က တောသို့ထွက်၍ ရွှေကျင်ကြ။အရှေ့တောသို့ထွက်ထင်းခုတ်ကြရ၏။ မောင်ထူးတစ်ယောက် ဆယ်တန်းစာမေးပွဲဖြေပြီးဖြစ်သဖြင့် လွတ်လပ်ခွင့်ရနေသည်။သူတို့က ယာမြေတွေဧကပေါင်းများစွာရှိသဖြင့် ကျေးလက် ဓနရှင်စာရင်းသူများပီပီ ရွှေတော၊အရှေ့တောနှင့်ပဌာန်းဆက် ကင်းဝေးသူများလည်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးတည်းသောသားလည်းဖြစ်၊စီးပွားဓနလည်း ချောင်လည်ကြသူများမို့ သားဖြစ်သူကို ခေတ်ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ကာ မြို့အရပ်မှာကြီးပွားချမ်းသာစေဖို့ ရည်မှန်း ထားကြသည်။မောင်ထူးက ရွာနှင့် ၄ မိုင်ခန့်ဝေးသောမြို့သို့ ဆိုင်ကယ်နှင့်ကျောင်းတက် သည်။အသက်ကလေးက ၁၅ နှစ်ကျော်၍ ၁၆ နှစ်ထဲဝင်လာပြီမို့ လူပျိုသွေးဝင် လာပြီ ဖြစ်၏။သူ့ပေါင်ကြားတွင် ပေါက်နေသော အမွှေးလေးမှာ အတော်လေးရှည်ကာ ရင့်သန် လာကြပြီ။လက်နှင့်ကမျင်းစပြုတတ်လာပြီဖြစ်၍ လထိပ်အရေဖျားလေးသည်ပင် အနည်းငယ်လန်စပြုနေပြီ။

သူ့အဖေနှင့်အမေတို့ တောသို့ကိုယ်တိုင်ထွက်ရသည့်တိုင် လမ်းညွန်ပေးရုံမျှသာဖြစ်သည်။သူ့အမေ၏မောင်ဖြစ်သူ ကျော်ထူးတို့လင်မယားက ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်ပေး၏။သူတို့ကို လုပ်အားခသီးခြားမပေးတော့ပဲ မြေဧက ၁၀ ဧက အလကားလုပ်ခွင့်ပေးထားသည်။ ယခု သူ့အဖေနှင့် အမေတို့ တောသို့သွားခိုက် တစ်ဦးတည်း သော သားဖြစ်သူ ကျောင်းသားမောင်ထူးတယောက် အိမ်တွင်တယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါသည်။လူပျိုပေါက်ကလေးပီပီ တဏှာရာဂ ဖိုမကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားတတ် လာပြီ။

အပြာကားအပြင် အပြာစာအုပ်တွေလည်း လေးငါးဆယ်အုပ်ခန့် ဖတ်ဖူးထား သည်။အပြာကားထက် အပြာစာအုပ်ကိုပိုသဘောကျ၏။စာအုပ်လေး တငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် အရသာတွေ့သည်။ မနေ့က မြို့ထဲကသူငယ်ချင်းဆီက အပြာစာအုပ် ၁၅ စာအုပ်ငှား လာသည်။သူယခုဖတ်နေသည့် အပြာစာအုပ်က အကိုဖြစ်သူ၏မိန်းမနှင့် ညီတို့၏ နှစ်ပါးသွားကြာခိုဇတ်လမ်းဖြစ်ရာ သူ့ကိုအလွန်ဆွဲဆောင်နေသည်။ညီဖြစ်သူက သူ့အကို မိန်းမကို နွားစာတဲထဲ ဖင်ဆော်နေပုံက သူ့မျက်စိထဲ အကွင်းလိုက် အကွက်လိုက် မြင်ယောင်လာ၏။

စာအုပ်ကို ခေတ္တပိတ်ရင်း မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားလိုက်သည်။ပုဆိုးတွင်း တောင်မတ်နေသော သူ့လီးတန်ကြီးကို လက်နှင့်အသာဆုပ်ထားလိုက်သည်။ ဂွင်းမတိုက်မိအောင် အတော်လေးချုပ်တည်းထားရ၏။အာရုံပြောင်းသွားစေရန် အပြင် ဘက်ကို သေးပေါက်ထွက်ခဲ့သည်။အိမ်နောက်ဖေးရှိ အိမ်သာဘေးတွင် ပုဆိုးကို ပင့်လှန်ပြီး တရွှီးရွှီး တရှဲရှဲနှင့်ပေါက်နေရာ တော်တော်နှင့် မပြီးတော့။ ထိုစဉ် တဖက်ခြံဝိုင်းရှိ နောက်ဖေးအိမ်သာထဲတွင် မတင်ရီတစ်ယောက် အိမ်သာတက်ပြီး အပြင်သို့ထွက်ရန်ဟန်ပြင်နေစဖြစ်သည်။

တရှဲရှဲအသံကြောင့် မထွက်သေးဘဲ အိမ်သာထဲမှနေ၍ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်သာနှစ်လုံးက ခြံစည်းရိုးသာခြားနေ၍နီးနီးကလေးဖြစ်သည်။မောင်ထူး တစ်ယောက်ပုဆိုးကိုအသားကုန်ပင့်လှန်ပြီး သူမဖက်တဲ့တဲ့ကြီးလှည့်ပြီး သေးပေါက်နေ သည်ကို အထင်းသား အရှင်းသား မြင်နေရလေသည်။ သည်ထက် အံ့သြစရာကောင်းတာက ပေါင်ကြားထဲက လီးကြီးဖြစ်၏။ သူမမျက်စိအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာသည့် သားအရွယ်ကောင်လေးမို့ ဘယ်လိုမှ ထူးထူးခြားခြားမအောင့်မေ့မိခဲ့ပါ။

သူ့သမီးနှင့်လည်း ရွယ်တူမျှသာဖြစ်သည်။ အခု မတင်ရီမျက်လုံးဖြင့် တပ်အပ်ထင်ထင်မြင်နေရသော မောင်ထူး ပေါင်ကြားရှိ လီးတန်ကြီးမှာ သူ့ယောက်ျားလီးထက်ပင် ၂ ဆလောက်ကြီးနေသည်။ လီးတန်ကြီးက နုထွားလွန်းလှသည်။ယှက်သမ်းနေသော သွေးကြောကြီးတွေက ဖုဖေါင်းတင်းကြွနေ၏။အရှည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရာ အမလေး ရှစ်လက်မနီးပါးခန့် ပါလား ဟု စိတ်ထဲကတွေးမိ၏။လုံးပတ်အတုတ်ကမူ သူမအမြဲသောက်နေသည့် ရုပ်ပျိုဆေးဗူး ထက်ယောင်ယောင်လေးမှသာ ငယ်လေသည်။

မတင်ရီတစ်ယောက် မောင်ထူးလီးကြီး ကို ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း စောက်ဖုတ်ထဲ လှိုက်ကနဲ လှိုက်ကနဲ ကြွကြွယားတက်၍ လာလေသည်။ ရမ္မက်သွေးအဟုန်ကြောင့် စောက်ဖုတ်အုံကြီးတစ်ခုလုံး ဖေါင်းဖေါင်းမို့မို့ ကြီးဖြစ်လာ၏။ဒုတ်နှင့်အတို့ခံလိုက်ရသော ဂုံညင်းဖားကြီး မာန်ဖီလာသလိုမျိုးဖြစ်သည်။ သေးပေါက်ပြီးသွားသော်လည်း မောင်ထူးက ထမသွားသေး။သူ့လီးကိုအသေအချာ ငုံ့ကြည့်ကာ အရေပြားကိုဖြဲလိုက်၏။လူပျိုပေါက်တယောက်၏နုနုထွတ်ထွတ်လီးကြီး မို့လားမသိ။ဒစ်ဆံပြဲပြဲကြီးမှာ အနီရင့်ရောင် သမ်းနေသည်။

လေးငါးချက်ခန့် ဂွင်းတိုက် သလိုလုပ်ပြီး ပုဆိုးနှင့်ဖုံးကာ အိမ်ဖက်သို့ပြန်သွား၏။လရေထွက်သည် အထိ ပြီးအောင် မတိုက်ဘဲ ချုပ်တီးနိုင်စွမ်းရှိသည်ကို မတင်ရီတအံ့တသြဖြစ်မိသည်။ မတင်ရီအရွယ်က မောင်ထူးအမေနှင့် မတိမ်းမယိမ်းမို့ သွေးသားဆူဖြိုး ကာမဓာတ်အားတွေ အစွမ်းကုန်ပြည့်ဖြိုးနေသောအချိန်ဖြစ်သည်။ယောက်ျားနှင့် ကင်းကွာခဲ့သည်မှာတပတ်ခန့်ရှိပြီမို့ သူမ၏ကာမတဏှာ အဆာဓာတ်က အလွန်အမင်း ပြင်းပြင်းပျပျ ရှိလှသည်။ သူမယောက်ျားက အရောင်းအဝယ်ကိစ္စနှင့် ကောလင်း ဝန်းသို ဖက်သို့ခရီးထွက်သွားသည်မှာ တပတ်ခန့်ရှိပြီ။

တခါထွက်လျှင် တလ တလခွဲကြာတတ် သဖြင့် တော်တော်နှင့်ပြန်လာမည် မဟုတ်သေး။ လီးအကြောင်း လီးအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိဖူးထားရုံမျှမက ပင်ကိုယ်ကပင် တဏှာရာဂဓာတ်ခံအားကြီးလှသူပီပီ လီးနှင့်ကင်းပြတ်လျှင် မနေတတ် မထိုင်တတ်ဖြစ်ရကား အခုသူမအလွန်နှစ်သက်တပ်မက်လှသော ဓာတ်စာကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ မတင်ရီတစ်ယောက် ဂဏာမငြိမ် ယောက်ယက်ခတ် သွားပါတော့သည်။ ကာမတဏှာဓာတ်ဟူသည် ဆင်ခြင်တုံတရားကို လွှမ်းမိုးဖိစီးနိုင်၏။

ထိုတဏှာဓာတ်ပြင်းထန်လေ မောဟအမှောင်ဓာတ်က အားကြီးလေလေဖြစ်တတ်သည် အရူးတကာ့အရူးတွင် တဏှာရာဂအရူးက ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၏။ အရှက် အကြောက်တရားတွေကို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ အိမ်မှာ မောင်ထူးတစ်ယောက်ထဲ ရှိပုံရ၏။ထို့ကြောင့်သာ သူ့လီးကို ကမျင်းကြောထရဲခြင်းဖြစ်မည်။သူ့အဖေနှင့်အမေတို့မှာ တောင်သူငမ်းသတ်နေချိန်မို့ အခုရက်ပိုင်း အမြဲတမ်းလိုလို မိုးချုပ်မှပြန်လာတတ်ကြ၏။ မတင်ရီတို့နှင့် မောင်ထူးမိဘတွေက မေးထူးခေါ်ပြောလောက်သာရှိ၏။

သိပ်ပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် မရင်းနှီးကြ။သူမယောက်ျားက ဒီရွာသားမဟုတ်။စီးပွါးရေး ကလည်း ကောင်းသဖြင့် ဘဝင်မြင့်အောက်ခြေလွတ်ချင်သည်။ရွှေတွဲလွဲ ငွေတွဲလွဲ ဝတ်နိုင်စားနိုင်သော မတင်ရီအဖို့လည်း သူမယောက်ျားနည်းတူ ဘဝင်မြင့်အောက်ခြေ လွတ်၏။သို့သော် သူတို့စီးပါွးရေးအခြေအနေက မောင်ထူးတို့ကို မမှီပါ။ဆင်နှင့်ကြောင် လောက်ကွာသည်။ထို့ကြောင့်လည်း မနာလို ဝန်တိုဖြစ်ကာ ပို၍ဆက်ဆံရေး ကျဲခဲ့၏။ အခု မတင်ရီတစ်ယောက် ကာမတဏှာ၏ သွေးဆောင်မှုကြောင့် ပြိုင်ဖက်ဖြစ်သော မောင်ထူးထံသို့ မာန်ချ၍သွားရပေတော့မည်။

သည်လီးကြီးကိုမှ အလိုးမခံရလျှင် စိတ္တဇဖြစ်ပြီး သေသွားနိုင်သည်။မတင်ရီတစ်ယောက် အိမ်သာပေါ်ပြန်ထိုင်ပြီး ထမီကိုလှန်ကာ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဆပ်ပြာအကောင်းစားနှင့် အထပ်ထပ်အခါခါဆေးကြော၍ သန့်စင်လိုက်လေသည်။ စောက်ဖုတ်အကြိုအကြားနှင့်ဖင်ကြားပါမကျန် စိတ်တိုင်းကျ ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးမှ အိမ်သာထဲက ထွက်ခဲ့၏။ အပေါ်ထပ် ကပျာကယာတက်ပြီး အကျီလဲသည်။အတွင်းခံ မဝတ်ဘဲ ခရမ်းနုရောင် ဇာအကျီခါးတိုလက်ပြတ်ဝတ်သည်။သူမ၏ဖြူဝင်းသော အသားအရေနှင့် ခရမ်းနုရောင်ဇာအကျီက လိုက်ဖက်လှသည်။

ထို့အပြင် ဖြူဖြူဝင်းဝင်းတင်းတင်း မို့မို့ရှိလှသော ရင်သားဆိုင်တွေကိုပါ ရိုးတိုးရိပ်တိတ် မြင်တွေ့စေရန်ဖြစ်၏။ထမီက နက်ပြာရောင် အကျီကလည်း ခါးတိုဖြစ်သဖြင့် အကုန်းအကွတွင် သူမ၏ ဗိုက်ပြင်သား ဖွေးဖွေးကို ပို၍ပေါ်လွင်စေရန်သည်အရောင်များကို တမင်ရွေးဝတ်လိုက်၏။ ခက်သည်က တအိမ်နှင့်တအိမ် အကူအသမ်းသိပ်မရှိလှသဖြင့် မောင်ထူးတို့ခြံထဲဝင်ရန် ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်ရှာရမှန်းမသိ ဖြစ်လို့နေသည်။ ထိုစဉ် အိမ်တွင်မွေးထားသော ကြောင်မလေးက မတင်ရီကို ပွတ်သီးပွတ်သပ်လာလုပ်နေသည် မတင်ရီခေါင်းထဲအကြံတခု လက်ကနဲပေါ်သွား၏။

မတင်ရီက ကြောင်ကိုပွေ့ချီရင်း ငါးကြော်တစ်ခုကို ကြောင်နှာခေါင်း နားတို့ပေးလိုက်လေသည်။ကြောင်က စားမည့်ဟန်ပြုသောအခါ လက်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက် သည်။ပြီးတော့ အိမ်သာဖက်ထွက်ခဲ့သည်။ငါးကြော်တစ်ကို ကြောင်နှာခေါင်းနားတေ့ပြီး မောင်ထူးတို့ခြံဖက်လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။သူ့သခင်လုပ်သမျှကို ကြောင်ကကြည့်နေ၏။ ပြီးတော့မှ အောက်ချပေးလိုက်သည်။သည်တော့ ပူစီမက ခြံစည်းရိုးကိုတိုးဝင်၍ ငါးကြော်ကို တချက်နမ်းလိုက်ပြီး အငမ်းမရ ကိုက်စားနေစဉ် ………… “…မြည်….မြည်….မြည်…မြည်….မြည်….ပူစီမ….လာ ..လာ… မြည်. မြည်…” အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြောင်ကိုအော်ခေါ်၏။

ငါးကြော်တစ်က ကြီးလွန်းသဖြင့် ပူစီမက မတင်ရီခေါ်သည်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်။ “….မြည်….မြည်….ပူစီမ….လာ …လာ…လာ…” မောင်ထူးတစ်ယောက် အပြာစာအုပ်ထဲနစ်မြောနေစဉ် မတင်ရီ၏ကျယ် လောင်ကျယ်လောင်အသံကြောင့် ဖတ်လက်စစာအုပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ “….မောင်ထူးရေ…. ဟေ့….မောင်ထူး….” “….ဗျား ….ရှိတယ်ဗျို့…” မောင်ထူးက အခန်းထဲမှလှမ်းအသံပြုသည်။ “….မင်းတို့ခြံဖက်….ကြောင်ဝင်သွားလို့ လာဖမ်းချင်လို့ဟေ့….” “….အော် ….ဟုတ် …ဟုတ်…လာခဲ့လေ…” မတင်ရီက လူတကိုယ်စာဝင်သည့်နေရာက တိုးဝင်လာခဲ့၏။

မောင်ထူးလည်း အခန်းထဲမှ အထွက် မတင်ရီကလည်း ခြံစည်းရိုးကအတိုး ဆုံနေ၏။အဝေရာကိုင်းနှင့်ညှိပြီး မတင်ရီ၏ အပေါ်အကျီင်္နှိပ်သီးတလုံး ပြုတ်ထွက်သွားသည်။မတင်ရီက မသိချင်ယောင် ဆောင်ကာ ပြန်မတပ်တော့ဘဲ သည်အတိုင်း ဖာသီဖာသာထားလိုက်၏။ “….မြည်….မြည်….ပူစီမ….လာ…လာ….” မတင်ရီက ရှေ့သို့တိုးလာရင်း ခေါ်သည်။မောင်ထူးကလည်း ကူခေါ်ပေးသည်။ မောင်ထူးက လူစိမ်းမို့ ပူစီမကငါးကြော်ကိုချီပြီး မောင်ထူးတို့အိမ်အောက်ဖက်ဆီသို့ ပြေးပါတော့သည်။မတင်ရီကလည်း ထမီကိုတိုတိုပြင်ဝတ်၍ ပြေးလိုက်သည်။

အတော်လိမ္မာသည့် ကြောင်ဟုခေါ်မည်လားမသိ သတ္တဝါက ငါးကြော်ကိုချီပြီး မောင်ထူး စာဖတ်နေသောအခန်းထဲသို့ တန်းတန်းကြီးပြေးပါတော့သည်။ခါတိုင်း အတော် လိမ္မာသည့် ကြောင်မလေးဖြစ်သည်။မတင်ရီ၏အသဲစွဲ အချစ်တော်။ တောသူမတယောက်အနေနှင့် ကြောင်၏အရေးပါပုံကို မတင်ရီ ရှေးယခင်က မသိခဲ့ပါ။သူ့ယောက်ျားနှင့်ပက်သက်ပြီး မန္တလေးစိန်ပန်းရပ်က မိန်းမတော်တော် များများနှင့်အဖွဲ့ကျကာ ခင်မင်ရင်းနှီးနေ၏။တခါကလဲ အလုပ်နှင့်ပက်သက်ပြီး ၂ ည ၃ ည အိပ်ဖြစ်ခဲ့၏။

တော်တော်ရင်းနှီးလာတော့ ယောက်ျားတွေမသိစေချင်သည့် အတွင်းရေးတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာကြသည်။သင်္ဘောသားမိန်းမ တယောက်က ပြောသည်။ သူမယောက်ျားမရှိခိုက် ခံချင်လွန်း၍ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် ဖြစ်လာပြီ ဆိုလျှင် စောက်ဖုတ်ထဲ နို့ဆီများများထဲ့ပြီး အိမ်မှာမွေးထားသည့်ကြောင်ကို ယက်ခိုင်း ကြောင်း။လီးနှင့်အလိုးခံရသည်ထက် ဖီလင်ရှိပြီး အလွန်ကောင်းကြောင်း။၃-၄ ချီအထိ ပင် ကာမဆန္ဒတွေပြည့်ဝပြီးဆုံးကြောင်း ပြောပြသည်။ ထိုစဉ်မှစ၍ မတင်ရီတယောက် ကြောင်မလေးတကောင်မွေးထားပြီး စောက်ဖုတ်ထဲနို့ဆီထည့်ကာ ယက်ခိုင်းပါတော့သည်။

ကောင်းချက်ကတော့ ဆွေမျိုးမေ့ မတတ်ပင်။ကြောင်ယက်တာလည်း ကောင်းပါ၏။နှစ်ပေါင်းများစွာ ယောက်ျားနှင့် ကင်းကွာနေသော အကျဉ်းသူမိန်းမတွေ၏အတွင်းရေးကာမဗျူဟာနည်းက ယခုလို လွတ်လပ်သောပြင်ပနေရာမျိုးမှာ လီးစစ်စစ်ကိုပဲအားရပါးရ ခံလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် ကြောင်ကိုယက်ခိုင်းသောနည်းက နောက်မီးလင်း လင်ငယ်နေတာထက် အန္တရာယ်ကင်း၏။သုတ်ရေတွေထွက်သွားခြင်းသည်ပင် ကာမဆန္ဒပြည့်ဝပြီးဆုံးခြင်းဖြစ်ရာ ကောင်းလည်းကောင်း အန္တရာယ်လည်းကင်းသမို့ မတင်ရီအမြဲလိုလို ပြုလုပ်နေကျ။

ပူစီမကိုယက်ခိုင်းရလွန်း၍ လျှာရော စောက်ဖုတ်ပါ ပါးလှပ်ကုန်လောက်ပြီ။မည်သည့်အရာမဆို ရေရှည်ပြုလုပ်ပါများလျှင် ရိုးအီသွားတတ် စမြဲဖြစ်၏။ပြီးတော့ ကောင်လေးမှာ ထူးထူးခြားခြားလီးတောင်နေသည်။ အကြောင်းမဲ့သက်သက် တောင်တာတော့ ဟုတ်ပုံမရ။အကြောင်း တခုခုရှိ၍သာ ဒီလောက်မီးကုန်ယမ်းကုန် တောင်မတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မတင်ရီစိတ်ထဲ အသိတချက်လင်ကနဲပွင့်သွား၏။ဒီအရွယ်ဆိုတာ တဏှာရူးကြောထစအရွယ်။မိန်းမများနှင့်ပက်သက်သည့် တဏှာရာဂစကားတွေကို အလွန်အကြားချင်ဆုံးအရွယ်။

ရမ္မက်သွေး ထကြွလွယ်သည့်အရွယ်ဖြစ်၏။ ဧကန္တ အပြာစာအုပ်ဖတ်ပြီး စိတ်တွေထကြွနေခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ မတင်ရီက ပူစီမကိုဖမ်းရန် မောင်ထူးထက်ဦးစွာအခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သူဖြစ်၏။မိန်းမနှင့် ယောက်ျားပွေ့ဖက်နေသော အဝါနုရောင်စာအုပ်လေး ၃ အုပ် ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ထပ်လျက်သားတွေ့ရသည်။ထို့အပြင် ဖတ်လက်စနေရာကို မှတ်၍မှောက်ထားသော စာအုပ်တအုပ်လည်း တဖက်ဘေးတွင် တွေ့ရသည်။မတင်ရီအတွေး သေချာသွား၏။ မောင်ထူးတယောက် အပြာစာအုပ်တွေဖတ်ပြီး လီးတောင်နေသည်။

အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး အံတိုအံခွက်နေသော မတင်ရီလိုမိန်းမ တယောက် တွေးရင်အလွန်လွဲခဲသည်။သည်လိုဆိုလျှင် သူ့ရမ္မက်ထောင်ချောက်ထဲ မောင်ထူးတယောက် သေချာပေါက်ဝင်ရမည်ဟု အပိုင်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ မည်သည့်စကားကိုမှ ပြောချိန်မရလောက်အောင် အဖြစ်အပျက်က မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။မတင်ရီတယောက် ဒူးခေါင်းလောက်ထိရောက်အောင် ထမီတိုတို ဝတ်လျှက် အကျီင်္ရင်ဘတ်နှိပ်သီးတလုံးပြုတ်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိလောက် အောင် ကြောင်ဖမ်းချင်ဇောထက်သန်နေသည်။

အပြေးတပိုင်းနှင့်သွားရသည်မို့ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလွန်းလှသော တင်ဆုံတင်းတင်းအိအိကြီးတွေက စည်းချက်ညီစွာ ထက်အောက် လှုပ်ရမ်းနေသည်။ ပြီးတော့ ပြုတ်ထွက်သွားသော နှိပ်သီးနေရာကစေ့မနေဘဲ သိသိသာသာကြီးဟနေသဖြင့် တင်းရင်းဝင်းအိမို့မောက်နေသော ရင်ညွန့်သားကြီး နှစ်မွှာက မောင်ထူးစိတ်ကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ဆွသွားသည်။ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို ဇာအကျီပါးကို အတင်းရုန်းကန်ဖောက်ထွက်မည့် အသွင်ကို ဆောင်နေ၏။အတွင်းခံ ဘော်လီဝတ်မထားကြောင်းကို သိသိသာသာ စူထွက်နေသော နို့သီးခေါင်းနှစ်လုံးက သက်သေခံနေ၏။

ဈာန်ရ ရသေ့တောင် သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိသော သည်မြင်ကွင်းကြီးကို လူပျိုသိုးပေါက်စ မောင်ထူးတယောက် အဘယ်မှာလျှင်ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း။ စိတ်အလိုကိုလိုက်၍ ထင်တိုင်းကျဲပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာကို အရသာခံပြီး စိတ်ကူးယဉ်ထကြွနေမည့်အစား သူ့မျက်မှောက် ရှေ့တွင် တဲ့တဲ့ကြီး တိုးဝင်ရောက်ချလာသော ကာမအဆီတုံးအဆီခဲကြီးကို တဝကြီး စားသုံးပစ်တော့မည်။ ကာမအကြော ကာမအထာကို ခေါက်ရိုးကျေသည်အထိ ကျွမ်းကျင် သိရှိထားပြီးသော တဏှာရာဂအလွန်ပြင်းထန်သည့် မိန်းမတယောက်နှင့်ဣတ္ထိယ အတွေ့အကြုံလုံးဝမရှိ။

ရာဂစိတ်တွေအလွန်ထက်သန်ထကြွနေသည့် လူပျိုသိုးပေါက်စ တို့၏ တွေ့ဆုံခန်းကား ကြောက်ခမန်းလိလိ သဲထိတ်ရင်ဖိုဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ မတင်ရီက ခုတင်အောက်ဝင်ပြေးသော ပူစီမကို ဖမ်းရန် ခုတင်အောက် သို့လက်ထောက်ငုံ့ဝင်လိုက်သည်။တကိုယ်လုံးမဝင်ဘဲ ကျောလည်လောက်ထိသာ ခုတင်အောက်ရောက်နေသည်။မတင်ရီ၏ တတောင်နှစ်ဖက်က ကြမ်းပေါ်ထောက်ပြီး ခါးကိုပြေလျော့ညွှတ်နွဲ့၍ ကုန်းနေသည်ဖြစ်ရာ ဖင်ဆုံအိုးထွားထွားကြီးကအထက်သို့ စွင့်ကားမြောက်တက်နေ၏။

မောင်ထူးတယောက် သည်မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး ဘဝင်တွေ ဆူပြီး ရင်တွေပူကာ အာခေါင်တွေခြောက်ကပ်လာသည်။တကိုယ်လုံးလည်း ရမ္မက်သွေး တွေလှိုက်ဆူတက်လာပြီး နောက်ကနေ ကြုံးလိုးပြစ်ရန် ပိုင်ပိုင်ကြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။“ မြည်….မြည်…မြည်….ပူစီမ…လာ…လာ..မေမေ့…ဆီလာ…မြည်..မြည်..” ကြောင်ကိုချော့မော့ခေါ်ရင်း မတင်ရီခန္ဓာကိုယ်က မသိမသာလှုပ်ရှားနေ၏။ ရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်နေ၏။သည်တော့ စွင့်မြောက်ကော့ပျံနေသော ဖင်ဆုံကြီးနှစ်လုံး က အတက်အကျ အယိမ်းအနွဲ့ အတုန်အခါ လှုပ်ရှားမှုပုံရိပ်တွေက

မောင်ထူး၏ရမ္မက်မီး ကို အရှိန်ကြီးသထက်ကြီးထွားလာစေရန် ပင့်ပေးသလိုဖြစ်နေ၏။ မိန်းမအတွေ့အကြုံ လုံးဝ လုံးဝမရှိသေးသော တကယ့်အစိမ်း သက်သက် လူပျိုသိုးလေးမို့ အမေနှင့်မတိမ်းမယိမ်းအရွယ်ရှိ မိန်းမတယောက်ကို ကာမဆက်ဆံရမှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားရပြန်၏။ သို့သော် လျှပ်တပြက်အတွင်းမှာပင် သူ့ဆန္ဒရာဂစိတ်ထဲမှာ အားသစ် အင်သစ်တွေ ဝင်ရောက်လာပြန်၏။မတင်ရီ၏အခြေအနေကို အထပ်ထပ်ဆင်ခြင် သုံးသပ်ကြည့်သောအခါ သံသယစိတ် ကြောက်ရွံ့စိတ်တွေ အဖတ်လိုက်ကွာကျ ကုန်တော့သည်။

ဤအချက်က စာဖတ်ခြင်း၏အကျိုးကျေးဇူးဖြစ်သည်။ကောင်းသည် မကောင်းသည်အပထား စာဖတ်သူက မဖတ်သူထက်တပန်းသာသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် အလုံးစုံမသိနိုင်သော ဗဟုသုတများကို စာပေကတဆင့်သိရ၏။ စာမျိုးစုံဖတ်လေ အသိမျိုးစုံကြွယ်ဝလေဖြစ်သည်။မောင်ထူး လူငယ်သလောက် တွေးခေါ်တတ်သော ပါရမီဗီဇရှိသည်။ထိုအတွေးက တဒင်္ဂအတွင်းဝင်ရောက်လာသော ကြောက်စိတ်ကို အဝေးသို့ထွက်ပြေးစေပါသည်။အိမ်ချင်းကပ်လျက် ဖြစ်သော်လည်း မတင်ရီတို့နှင့် သူတို့မှာ မေးထူးခေါ်ပြော ခပ်စိမ်းစိမ်း ခပ်ပါးပါးသာ ဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။

ထို့ပြင် ဘဝင်မြင့် မာနကြီးသော မတင်ရီတယောက် မောင်ထူး သက်တမ်းတလျှောက်လုံး သူတို့အိမ်ဖက်သို့ကူးလာသည်ကို မတွေ့ဖူးသေး။ယခုမှ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကူးလာခဲ့သည်။သူ့အိမ်မှာ မွေးထားသည့် ကြောင်ကလည်း ဘယ်တုန်းကမှ အိမ်ဖက်သို့ကူးလေ့မရှိ။အိမ်မှာမွေးထားသော ကြောင်တကောင်က အိမ်မှာရှိသောငါးကြော်ကိုချီ၍ တစိမ်းဝင်းခြံထဲလာစားစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိ။ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး ဝင်ချင်၍သာ ငါးကြော်ကို တဖက်ခြံထဲပစ်ပြီး ကြောင်ကိုလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် မတင်ရီတယောက် ဘာကြောင့်ဤခြံထဲ ဝင်ရောက်လာသနည်း။အသေအချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ မောင်ထူး အပြင်တွင် သေးပေါက်ထွက်ပြီး ပြန်ဝင်အလာ ဖတ်လက်စအပြာစာအုပ်ကို ဆက်လက်ဖတ်နေစဉ် မှာပင် ဤပူစီမအရေးအခင်းက ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူသေးပေါက်ပုံက ပုဆိုးကိုအသားကုန်လှန်၍ ပေါက်ခဲ့မိသည်။ အပြာစာအုပ် တန်ခိုးကြောင့် ရာဂသွေးတွေ တရိပ်ရိပ်တက်ကာ လီးကြီးက အစွမ်းကုန်တောင်မတ်နေသည်။ပြီးတော့ အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ကြီးထွား တုတ်ရှည်လွန်းသည့်

သူ့လီးက သူငယ်ချင်းတွေကပင် လီးကြီးလွန်းသဖြင့် သူ့ကို တခါ တခါ ‘ မဟာမော်တာ ’ ဟု စကြနောက်ကြသည်။ ပြီးတော့ သူသေးပေါက်နေတာကလည်း တော်တော်နှင့်မပြီး။ ဤအချင်းအရာကို မတင်ရီတယောက် အိမ်သာထဲကကြည့်နေပေလိမ့်မည်။ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း ခံချင်စိတ်တွေပေါက်လာပေလိမ့်မည်။ပြီးတော့ သူ့ယောက်ျားကလည်း ခရီးထွက်နေခိုက်ဖြစ်၍ လီးအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီးသိထားသော မိန်းမ တယောက်အဖို့ လီးအစာကောင်းကောင်းကြီး ငတ်ပြတ်နေချိန်လည်းဖြစ်၏။

ငတ်လျှင် အရှက်ပျောက်ကွယ်မြဲဖြစ်၏။ပြီးတော့ သူဖတ်ဖူးပြီးသော စာအုပ်ထဲကအလိုအရ မတင်ရီမှာ တဏှာရာဂအလွန်ကြီးသော ဟတ္တနီ သင်္ခနီအစပ်မျိုးဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူ့လီးသာ စံချိန်လွန်လီးမျိုးမဟုတ်လျှင် သားအရွယ်မျှသာ ရှိနေသော သူ့ကို ထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားစရာအကြောင်းမရှိ။ဆင်ကို ဖြုတ်ကိုက် သလိုမျိုးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤသို့သော ဖြစ်နိုင်ချေများစွာထဲက ဤဘက်ခြံထဲသို့တိုင်အောင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ထိုးဖေါက်ဝင်ရောက်လာခြင်း မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ သူ့ကို အလိုးခံချင်လို့မှတပါး

အခြားမရှိတော့ပြီ။ စိတ်သည် လျှပ်တပြက်အတွင်း ကုဋေတသိန်းခန့် ဖြစ်နိုင်စွမ်းရှိ၏။ ယခု မောင်ထွေးအတွေးနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များမှာ ဘာမှကြာသည်မဟုတ်။တဒင်္ဂလေး အတွင်းမျှသာဖြစ်သည်။ “….မြည်…မြည်…ပူစီမ….လာ…လာ… မောင်ထူးရေ….လာပါအုံးဟဲ့…..” မတင်ရီက ကြောင်ကို ခေါ်မရသဖြင့် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ဖင်ဆုံထွားထွားကြီးကို ကော့၍ ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့ကိုပါ ခေါ်လိုက်သည်။ မောင်ထူးတယောက် ကိလေသာအပူအမြိုက်ခံထားရသဖြင့် အသံပြန်၍မပြန်နိုင်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်က မတင်ရီအနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ပုဆိုးကို ကပျာကယာ ချွတ်ပုံလိုက်ပြီး မတင်ရီဖင်ဆုံအကြားနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။အထိုင်တွင် တောင်မတ်နေသော သူ့လီးတန်ကြီးနှင့်မတင်ရီဖင်ဆုံကြီးတို့မှာ ထိခိုက်သွားသည်။ မောင်ထူးလီးတန်ကြီးနှင့်သူ့ဖင်ဆုံကြီးတို့ ထိခိုက်သွားသည်ကိုထောက်၍ သူမမျှော်လင့် ထားသည့် အခြေအနေသို့ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မတင်ရီတယောက်အူမြူးတက်ကြသွား သော်လည်း မိန်းမပီပီ မာယာအလီလီသုံး၍ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်၏။

“…..ပူစီရေ….သမီး….လာ…လာ… မြည်…မြည်….” မတင်ရီတယောက် သူ့ကြောင်မလေးကို အသဲအသန်ခေါ်နေစဉ် မောင်ထူးက ခပ်ဟဟ ဖြစ်နေသော ထမီကိုပင့်လှန်၍ ခါးအထက်ဆီသို့ပို့ပြစ်လိုက်လေသည်။လျှပ်တပြက် အတွင်း မုဆိုးထိုင်ထိုင်၍ တောင်မတ်ကော့လန်နေသော သူ့လီးတန်ကြီးကို အနည်းငယ် ဖိနှိပ်၍ စောက်ဖုတ်အဝနှင့်တေ့ချိန်ကာ တရစ်ခြင်းဖိသွင်းလိုက်သည်။မတင်ရီက အလိုက်သင့်ဖြစ်နေစေရန် ခန္ဓာကိုယ်ကိုပြုပြင်ရင်း တောင့်ခံပေးထားလိုက်သေး၏။

ဒူးနှစ်ချောင်းကို စုံထောက်၍လိုးခြင်းထက် မုဆိုးထိုင်ပြီးလိုးရသည်က ပိုပြီး လိုးအားရှိကြောင်း မောင်ထူးကြားဖူးထားသည်။အပြာဇာတ်ကားတွေထဲမှာလည်း ဤနည်းမျိုးဖြင့် လိုးတာကို တော်တော်များများတွေ့ဖူးထား၏။မောင်ထူးတယောက် စောက်ဖုတ် မပါဘဲ အသေအချာ လေ့ကျင့်ထားဖူး၏။ ပုံစံက ဘယ်ဖက်ဒူးခေါင်းကို မြေကြီး (သို့မဟုတ်) ကြမ်းမှာထောက်ပြီး ညာဖက်ဖဝါးကို ကြမ်းမှာချ၍ ဒူးကိုတဆစ်ချိုးကွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ထိုပုံစံအတိုင်း ပြုလုပ်၍ လေထဲတွင် ညှောင့်ကြည့်ရာ အလွန်အားပါလှကြောင်းသိရသည်။

ယခု ထိုနည်းကို အသုံးပြု၍ လက်တွေ့လုပ်ခွင့်ရပြီ။ မတင်ရီတယောက် အရိုင်းသက်သက် လူပျိုသိုးလေးမို့ အပေါက်အလမ်း မတဲ့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ် မောင်ထူး၏မာကျောထွားကြိုင်းလှသော လီးတံပူနွေးနွေးကြီး က စောက်ဖုတ်အတွင်းသားနုနုတွေကို အရှိန်နှင့်တိုးဝင်ပြီး ဝင်ရောက်လာ၏။ ကာမလျှပ်စစ်ဓာတ်တွေ တဖျင်းဖျင်း တဖျပ်ဖျပ်နှင့်ပွင့်ထွက်လာသည်။ ‘အာဂကောင်လေး’ ဟုကျေနပ်စွာ တွေးရင်း မျက်လုံးအစုံမှိတ်၍ ညှစ်ခံသည်။ခါးနှစ်ဖက် ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်၍ အရှိန်နှင့် ဆောင့်သွင်းပြစ်လိုက်ရာ…………….

“ ဗြစ်…..ဖွတ်….ဖျစ်….ဖွတ်….ဖစ်….အင့်…အ…အမေ့…ကျွတ်…ကျွတ်….အ…..ရှီး…” မောင်ထူးလီးတံထိပ်ကြီးက သားအိမ်ဝကို ဒုတ်ကနဲပြစ်ဆောင့်သည်။မတင်ရီတယောက် ခါးကြီးကော့တက်သွားပြီး အမလေးတယူရ၏။စောက်ဖုတ်အုံတခုလုံးလည်း ဖျင်းကနဲ ပူထွက်သွားပြီး တကိုယ်လုံး အီဆိမ့်ကျဉ်တက်သွားသည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော မောင်ထူးခမျာလည်း သူ့အရှိန်နှင့်သူ လွန်သွား၍ လချောင်းကြီးတခုလုံး ပူရှိန်းကျင်တက်သွားသည်။တခါမှ မခံစားဖူးသေး သော ကာမအရသာကို ပွဲဦးထွက်ခံစားလိုက်ရ၏။

နာကျင်မှုရှိသည့်တိုင် ထိုနာကျင်မှုနှင့် မကာမိသော အလွန်ထူးခြားသည့်အရသာမျိုးဖြစ်၏။တဆုံးထိစိုက်ဝင်သွားသော လီးတန်ကြီးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်နှုတ်၏။ တဝက်ကျော်ကျော်လောက်ရောက်သောအခါ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သွင်း၏။ဒီတခါ စောစောကလို အရှိန်မပြင်းစေတော့။စောက်ရေကြည်တွေက အဆမတန် စိမ့်ထွက်နေပြီဖြစ်၍ နီထွေးနူးညံ့သော စောက်ဖုတ်အတွင်းသားထဲသို့ လီးတန်ကြီးကို ထိုးနှစ်ပြီး အသွင်းအနှုတ်လုပ်ရသည်မှာ စီးစီးပိုင်ပိုင် ရှိလွန်းလှ၏။“ဖွတ်…ဖွစ်….ဖွစ်….ဖွတ်….ပလွတ်…ပလွတ်…ဖွစ်….” ပီပြင်ထိမလိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း။

သားအရွယ်မို့အထင်သေးခဲ့မိသမျှ အားလုံးပျောက်ကွယ် သွားပြီ။စိတ်နှလုံးဒုန်းဒုန်းချ၍ မောင်ထူး၏ပြင်းထန်ထိမိသော ဆောင့်ချက်တွေနှင့်အညီ သူ့ဖင်ဆုံကြီးကို ကော့ကာကော့ကာ အစွမ်းကုန် ပစ်ပစ်ခံသည်။ “…..ဖွတ်….ဖွတ်……ဖွစ်….ဖွစ်…..ဖတ်…ဖွတ်….ဖွစ်….” တခန်းလုံး လီးဝင်လီးထွက်အသံ။လဥနှင့်စောက်ဖုတ်ရိုက်သံတွေက ဆူညံနေတော့၏။ “ …..အား…အား….အမလေး….အီး…အား…ကျွတ်….ကျွတ်…အမေ့….အား..ကျွတ်…. ကျွတ်…..ရှီး…အား…အ…အင့်….ကျွတ်….ဆောင့်….ဆောင့်….ရှီး…ကျွတ်…ကျွတ်…

ဟုတ်ပီ…..အင့်….ဆောင့်…ဟုတ်ပီ….အား…..ကျွတ်….ကျွတ်…..” မတင်ရီတယောက် မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ကြမ်းပြင်ကို လက်သည်းတွေနှင့် တအားကုတ်ခြစ်ထားသည်။ ခါးကို ညွှတ်ကိုင်း၍ ဖင်ဆုံကြီးကို နောက်သို့ပစ်ကော့ပြီး တကိုယ်လုံးတသိမ့်သိမ့်တုန်ကာ သုတ်ရေပူတွေပန်းထုတ်ပြစ်လိုက်သည်။ အရှိန်နှင့်ဆောင့်နေသော မောင်ထူးလီးတန်ကြီးကို သုတ်ရေပူတွေက ပက်ဖျန်းလွှမ်းခြုံလိုက်သဖြင့် အတွေ့အထိ အငွေ့အားလုံး အကောင်းကြီး ကောင်းလွန်းလှသည်။အတိတ်ကုသိုလ်ကံက ကာမဘုံမှာ ယောက်ျားသား စစ်စစ်ဖြစ်ရန် စီမံဖန်တီးလိုက်သည့်အတွက်

မောင်ထူးခန္ဓာကိုယ်က ကြာကြာစိမ်လိုး နိုင်ရန် စွမ်းရည်သတ္တိတွေရှိနေ၏။မတင်ရီ တချီပြီးသွားသည့်တိုင် မောင်ထူးက မပြီးသေး။ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး မိန်းမကျမ်းကျေသာ အလိုးပါရဂူကြီးတွေလို အချိန်ဆွဲ၍ အရှိန်နှင့် လိုးနိုင် ဆောင့်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ သုတ်ရေထွက်ခိုက် ကာမဆန္ဒတွေပြည့်ဝ၍ အလွန်အရသာ ထူးခိုက်ဖြစ်၏။မတင်ရီတယောက် ထိုကဲ့သို့ အလွန်ထူးခြားသော ကာမအရသာကြီးကို တမေ့တမူး ခံစားနေစဉ်မှာပင် အလွန်တောင့်တင်းမာကြောလှသော လီးတန်ကြီးက အဆက်မပြတ် မှန်မှန်ကြီး ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေဆဲဖြစ်ရာ

ကောင်း၍မှမဆုံးသေးခင် အလွန်ကောင်းသော ဖေါဋ္ဌဗ္ဗ အတွေ့က အသစ်အသစ်ပေါ်လာပြန်သည်။ပူခြင်း ယားခြင်း ကျဉ်ခြင်း ဆိမ့်ခြင်း ဝေဒနာတွေက အားသစ်တွေတိုး၍ တဖန်နိုးကြွလာပြန် သည်။ တဖြည်းဖြည်း ရမ္မက်သွေးတွေက ပူနွေးကြွတက်လာပြန်၏။ ထိုအခါ တဖက်၏ အပြုအမူနှင့်ညီမျှသော တုန့်ပြန်မှုတွေကို အင်တိုက်အားတိုက် ပြုလုပ်လာပြန်၏။ခါးကို ညွှတ်ကိုညွှတ်ကာ ဖင်ဆုံကြီးကို နောက်သို့ ပစ်ပစ်ပြီး အစွမ်းကုန်ခံ၏။ဤကဲ့သို့ အခြင်းအရာအပြုအမှုခြင်း တူမျှစွာ ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်ခြင်းပေါင်းစပ်၍

ကာမအရသာကို ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ရယူခံစားခြင်းကို ရှေးဝေါဟာရအသုံးအနှုန်းအရ မေထုန်မှီဝဲခြင်းဟု ခေါ်ပါသည်။ယခုမောင်ထူးနှင့် မတင်ရီတို့နှစ်ယောက် ကာမသတ္တဝါတို့၏ကာမဓာတ်စာဖြစ်သော မေထုန်မှီဝဲခြင်း ဟူသော ကာမအလုပ်ကို ကြည်ကြည်နူးနူး ရွှင်မြူးတက်ကြွစွာ ပြုလုပ်နေကြသည်။ မတင်ရီကိုယ်တပိုင်းက ခုတင်အောက်မှာ ရောက်နေသည်မို့ နို့အုံကြီးကို ကိုင်ချင်ပါလျှက်နှင့်ကိုင်ခွင့်မသာဘဲဖြစ်နေသည်။မောင်ထူးက အရှိန်မပျက် ဆောင့်ရင်း သူ့လီးတန်ကြီးအရင်းအထိ ကပ်ကပ်သွားစဉ်

မတင်ရီ၏ခါးကိုဆုပ်ကိုင်၍ နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ဆုတ်လာသည်။မတင်ရီကလည်း အလိုက်သင့်ပါပါ လာ၏။အခု မတင်ရီတကိုယ်လုံး ခုတင်နှင့်တပေကျော်ကျော်ခန့် လွတ်ကွာလာသည် မောင်ထူးက သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို မတင်ရီချိုင်းအောက်လျှိုသွင်းပြီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်မည်ပြုရာ မတင်ရီက ကိုယ်ကိုကြွပေးလိုက်၏။သည်တော့မှ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင်လျက်ညှောင့်၍ ညှောင့်၍ ဆောင့်ဆောင့်ထည့် လိုက်သည်။ “…ပလွတ်…ဖွတ်….ပြစ်…ပြစ်….ပလစ်…ဖွတ်….ဖွစ်….စွတ်…စွတ်…. ဒုတ်….ဒုတ်…”

“…..အင့်..အ….အမေ့….အင့်…အ….အမလေး….အ..အမေ့….အင့်..ကျွတ်..ကျွတ်… ရှီး..အင့်…အ….အား…အ…..” အားပါးလွန်းလှသော ဆောင့်ချက်တွေကြောင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ဖိထောက်ပြီး ခါးကိုကော့ကာ ကော့ကာ စုံပစ်ပစ်ခံသည်။ ကာမလျှပ်စစ်လှိုင်းကြီးက မတင်ရီတကိုယ်လုံး နွေးကနဲ ရှိန်းကနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။တကိုယ်လုံးရှိ အကြောမှန်သမျှ စုလိမ်ရစ်ပတ်ပြီး ဆောင့်ဆွဲလိုက် သလိုခံစားရသည်။ တဆက်တည်း စောက်ဖုတ်တဝိုက်တွင် ရစ်ပတ်ဖွဲ့နှောင်ထားသော ကာမအကြောမှန်သမျှ ဖျင်းကနဲဖြစ်သွားပြီး ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သုတ်ရေပူတွေ ပန်းထွက်ကုန်ပြန်သည်။

တကိုယ်လုံးရှိ အားအင်တွေကိုစုပ်ယူလိုက်သလို ခံစားရပြီး ငယ်ထိပ်တခုလုံးပူရှိန်းသွားကာ မောင်ထူးလီးတန်ကြီးကို စောက်ဖုတ်ကြွက်သားတွေက အားကုန်ညှစ်ပြစ်လိုက်သည်။မောင်ထူး လချောင်းတခုလုံး ဖျင်းကနဲ ကျဉ်တက်သွားပြီး ဟင့်ကနဲ အင့်ကနဲ တုန်ခါလျှက် လရေပူတွေကို မတင်ရီစောက်ခေါင်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ မောင်ထူးက ခါးကို မတ်မတ်ထားလျှက် ခေါင်းကိုမော့ကာ လရေထွက်သောအရသာကို တဝကြီးခံစားနေတော့သည်။

မတင်ရီခမျာလည်း သူ့ပါးပြင်တဖက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်အပ်ကာ ကာမအရသာထူးကြီးကို ဇိမ်နှင့်ခံစားနေ ပါတော့၏။နှစ်ယောက်သား အတော်ကြာကြာမှိန်းနေကြသည်။လီးတန်ကြီး သိသိသာသာ အရှိန်လျော့သွားမှ မောင်ထူးက ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ကျောလည်အထိ ရောက်နေသော ထဘီကို ဆွဲဖုံးပေးလိုက်၏။မတင်ရီကိုလည်း တစောင်းအနေအထား ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပေးလိုက်၏။ မတင်ရီတယောက် အရုပ်ကြိုးပြတ်ဖြစ်ကာ ဘာမှမလှုပ်ရှား နိုင်တော့။လှုပ်ရှားချင်စိတ်လည်း မရှိတော့။မောင်ထူးက ကြမ်းပေါ်ပုံနေသော သူ့ပုဆိုးကို ကောက်ဝတ်လိုက်၏။

ပုဆိုးဝတ်နေခိုက် အောက်သို့ငိုက်ဆင်းကျနေသော လီးတန်ကြီးကို မတင်ရီက မျက်လုံးမှေးစင်းလျှက် ကြည့်လိုက်သေးသည်။ လီးတန်ကြီး က ငိုက်ကျနေသည့်တိုင် လူဝကြီး မာန်ဟုန်မပြေသေးဘဲ ရှိနေ၏။မတင်ရီခမျာမှာတော့ အတော်လေးနွမ်းလျပျော့ခွေနေပြီ။မောင်ထူးတယောက် စိတ်တွေပြန်ထလာပြီး တချီတမောင်းထပ်ဆော်နေလျှင် မတင်ရီတယောက် သူ့အိမ်သို့ပင်ပြန်နိုင်တော့မည် မဟုတ်။ထို့ကြောင့်မထချင် ထချင်နှင့်လူးလဲထလိုက်ပြီး အနားတွင်ထိုင်နေသော မောင်ထူးကို ပုခုံးစောင်းဖြင့်တိုက်ရင်း ……………

“…..ဟွန်း….အရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် တော်တော်တတ် လူကို အရုပ်ကြိုးပြတ် ဖြစ်အောင်ကို ခံလိုက်ရတာ….” “…မမ…ကလဲ….ခံချင်လို့ တမင်ရောက်လာတာ…..မဟုတ်လား…” စောစောက ဒေါ်ဒေါ်ဟုသုံးမည် စိတ်ကူး၏။မကြာခင်ကမှ ကိုယ်ကဖွတ်ဖွတ်ကျေအောင် လိုးထားတာကို ခံထားရတဲ့ မိန်းမမို့ ‘မမ’ ဟုသာ သုံးလိုက်တော့သည်။ တကယ်အားဖြင့် မတင်ရီသည် တရားဝင်မဟုတ်သည့်တိုင် သူ့မယားတပိုင်းဖြစ်သွား၏။ကိုယ်ကလဲ အလိုလိုပင် သူ့လင်ငယ်ဖြစ်သွားပြီး။ “…..အံမယ်….ခံချင်လို့ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး…နော်…

ပူစီမ လာဖမ်းတာ .. ….ဟွန်း သူကသာ လူကို မတရားလိုးတာပါနော်….” မတင်ရီက ဒူးတုတ်ထိုင်လျက်ကပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူ့ဆံပင်များကို လက်နှင့်စုပ်သပ်ပြီး ပြင်ထုံးလိုက်၏။ခါးကမတ်ကော့နေပြီး ရင်သားအစုံက အထက်သို့ချီမော့နေသည်။မာန်အကင်းမသေသေးသော မောင်ထူးပေါင်ကြားက လီးတန်ကြီးမှာ တဖန်ကြွတောင့်လာပြန်သည်။အကျီနှိပ်သီး တွေကို ပြန်မတပ်သေးသဖြင့် တင်းပြောင်ဝင်းအိနေသော နို့အုံမို့မို့ကြီးတွေကို အထင်းသား အရှင်းသားမြင်နေရသည်ဖြစ်ရာ လူပျိုသိုး မောင်ထူး၏ရမ္မက်မီးလျှံက တစတစအရှိန်ပြင်းထန်လာပြန်သည်။

မတင်ရီက ကြာမူအပြည့်ပါသော မျက်စောင်းဖြင့် ခပ်ချိုချို ခပ်ဖွဖွလေးထိုးရင်း………………….. “…ဟွန်း…ကြည့်လှပါလားကွာ….ကြာရင်….မမအရည်ပျော်သွားပါအုံးမယ်… အဟင်း ဟင်း….” မကြာမှီအချိန်ပိုင်းကပင် စောက်ဖုတ်အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိထားသော မောင်ထူး မျက်လုံးတွေက ရမ္မက်အရှိန်ဖြင့် ဝင်းထိန်လျှက်ရှိပါသည်။ မောင်ထူးအမြင်မှာလည်း မတင်ရီ၏ရမ္မက်ခိုးတွေ ဝေလျက်ရှိသော မျက်လုံးအစုံကို တွေ့မြင်နေရသည်။သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖိုဓာတ်၊မဓာတ်တွေက အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ဓာတ်ခိုက်အားပြိုင်လျက် ရှိနေပါသည်။

တခါစားဖူးထားသဖြင့် မောင်ထူးတယောက် ရှေ့တဆင့်တိုး၍စားရမှာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ မောင်ထူး မတင်ရီအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ချိုင်းအောက်က ပွေ့မလိုက်သည်။၂ ချီတိုင်တိုင် ကာမဆန္ဒတွေပြည့်ဝပြီးဖြစ်သော မတင်ရီမှာ တကယ်အားဖြင့် နွမ်းလျနေပါသည်။ထို့ကြောင့် နွားသိုးကြိုးပြတ်ကလေး စိတ်ထမလာခင်မှာပင် အိမ်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်၏။သို့သော် တဏှာရာဂစိတ်က ဆန်းကြယ်လှသည်။ပြန်ချင်စိတ်ရှိသည့်တိုင် တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြစ်နေ၏။မခွာနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ကာမဆန္ဒကို ပြည့်ဝအောင်ဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်သော သည်ကောင်လေး ၏အနားမှ မတင်ရီတယောက် တဖဝါးမှမခွာနိုင်သေးဘဲ သူပြုသမျှ နုရမည့်အခြေသို့ ပြန်ဆိုက်လာပြန်သည်။ “…မမ….ပြန်တော့မယ်ကွာ…..နောက်ရက်တွေ ရှိသေးတာပဲနော်…” နှစ်ကိုယ်ယှဉ်ရပ်မိစဉ် မတင်ရီက ပြောလိုက်၏။ “…အိုဗျာ….နောက်တွေဘာတွေ လုပ်မနေနဲ့…..အခုချိန်က ပဓာနဘဲ…ဘာလဲ… …….. မမက…..မကျေနပ်ဘူးလား….” “…..ဟွန်း…..သူ့….စိတ်ချည့်ပဲ…” မတင်ရီက စိတ်မရှည်သံလေးဖြင့်ပြောရင်း ပုဆိုးအတွင်းမှ ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်နေသော

လီးကြီးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆုပ်ရမ်းပြစ်လိုက်သည်။မောင်ထူးက မတင်ရီ ပါးကိုဆွဲမော့ပြီး နီထွေးဖူးရွသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို ပြွတ်ကနဲ စုပ်နမ်းလိုက်၏။နွေးထွေး ရှိန်းမြသော ကာမတေဇောဓာတ်က မတင်ရီတကိုယ်လုံး ဖြတ်သန်းသွားသည်။ နှုတ်ခမ်းအစုံကို အားရအောင်စုပ်ပြီးနောက် မတင်ရီကို ခုတင်စောင်းတွင် ထိုင်ခိုင်းပြီး ကန့်လန့်ဖြတ်လှဲသိပ်လိုက်သည်။တန်းလန်းကြီးတွဲကျနေသော ခြေထောက် နှစ်ချောင်းကို ခုတင်ပေါ်တင်ပေးလိုက်ပြီး ထဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ဖင်ဆုံကြီးနှင့် ဖိမိထားသဖြင့် ထမီက ထစ်ခံနေသည်။

“….ဟွန်း….ရှုပ်ကိုရှုပ်တယ်…” .. ဟု ညည်းညူပြရင်း ဖင်ဆုံထွားထွားကြီးဖြင့် ဖိထားသော ထမီကို ကြွပေးလိုက်သည်။မောင်ထူးက ကျေနပ်စွာဖြင့် ထဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စုံပုံထားလိုက်သည်။ပြီးနောက် ဖြူဝင်းသွယ်လျ နေသော ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဖြဲ၍ ဒူးကောက်ကွေးဆီမှ မကိုင်ပြီး ရင်ဘတ်ဖက်ဆီ တွန်းတင်လိုက်သည်။စောက်ရေတွေဖြင့် စိုရွှဲနေသောစောက်ဖုတ်ကြီးက ဖေါင်းအစ် ပြူးထွက်လာ၏။ဖြူဝင်းသော ဆီးခုံအောက်တွင် စောက်မွှေးတွေက နက်မှောင်ရှုပ်ထွေး နေ၏။

အညိုရောင်သမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းသားကြီးနှစ်လွှာက အနည်းငယ် လန်ဟနေသည်။ကျွတ်ထွက်မတတ်ပြူးကြည့်နေသော မောင်ထူးအမူအယာကြောင့် မတင်ရီခမျာ ရင်တွေတလှပ်လှပ်ခုန်နေပါသည်။ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်၍ လိုးပါးဝနေသော မိန်းမဖြစ်သည့်တိုင် အလွန် ပြင်းအားကောင်းလှသော မျက်လုံးတို့ဖြင့်သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို သေသေချာချာ အကြည့်ခံရသောအခါ ရှက်သွေးတွေဖျန်းလာမိသည်။သည်တော့ ဘာရယ်မဟုတ်.. ဂယောက်ချောက်ခြားပြောမိပြောရာပြောလိုက်မိသည်။

“……အင့်…..ဒါပါ….ချွတ်….” နှိပ်သီးတွေပြုထွက်နေသော သူ့အင်္ကျီကို ပုတ်ပြလိုက်၏။မတင်ရီက ငေါ့ပြောမှန်းသိ သည့်တိုင် မောင်ထူးအလွန်ကျေနပ်သွားသည်။မတင်ရီကျောအောက်မှ လက်ပင့်သွင်း မပြီး အကျီကို ချွတ်သည်။ ဖြူဝင်းတင်းမို့ နုထွတ်နေသော နို့ကြီးနှစ်လုံးပေါ်မျက်နှာအပ်ကာ ဘယ်ညာလူးကာ အထပ်ထပ်အခါခါ နမ်းသည်။မတင်ရီတကိုယ်လုံး ယားကျိကျိဖြစ်ကာ မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်ပြီး တခစ်ခစ်နှင့်ဖြစ်နေ၏။သူမလက်နှစ်ဖက်ကလည်း မောင်ထူး၏ခေါင်းကို သိုင်းဖက်ထားသည်။

မောင်ထူးက နို့အုံအရင်းမှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နို့သီးခေါင်းတောင့်တောင့် လေးကို ကလေးနို့စို့သလို စို့ပေးပြန်သည်။အခုလို အစို့မခံရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်၏။ကလေးမမွေးခင် ညားကာစလောက်က သူ့ယောက်ျား၏နို့စို့ပေးခြင်းကို မကြာမကြာခံရဖူးသည်။မတင်ရီတယောက် အလွန်သဘောကျနှစ်ခြိုက်ခဲ့သည်။ အခုလည်း တကိုယ်လုံး တဖြိုးဖြိုးတဖျင်းဖျင်းဖြစ်ကာ ရာဂစိတ်တွေ ပိုကြွလာသည်။ မောင်ထူးက အပြာစာအုပ်တွေ တော်တော်များများ ဖတ်ဖူးထားသဖြင့် လိုးနည်းလိုးဟန် လိုးရမည့်ပုံစံတွေကို မျက်စိထဲမြင်ယောက်ထားပြီးဖြစ်၏။

မတ်တပ် ရပ်၍ လိုးဆောင့်ရသည်က ပိုအားရှိကြောင်းသိထားသည်။အခုစာတွေ့ကို လက်တွေ့အသုံးချဖို့ အခွင့်ကြုံလာပြီ။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရစုပ်ယက်ဆုပ်ချေပြီးနောက် ကိုယ်ကိုခွာ၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။မတင်ရီ၏ဒူးကောက်ကွေးကို သူ့ပုခုံးပေါ်မတင်လိုက်၏။ အထက်သို့ကော့ထောင်နေသာ သူ့လီးတန်ကြီးကို လက်နှင့်ဖိ၍ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲ ဖိနှစ်သွင်းလိုက်သည်။ လီးတန်ကြီးက ၃ လက်မခန့် ဇွိကနဲနစ်ဝင်သွားသည်။မောင်ထူးက ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်း၍ မတင်ရီလက်မောင်းကြားနှစ်ဖက်အောက် သူ့လက်ကို လျှိုသွင်းပြီး ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ထိထိမိမိဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပြီးတော့မှ ကျန်ရှိနေသော လီးတန်ကြီးကို တရစ်ခြင်းသွင်းသည်။“…..ဖွိ…..ဖွိ….ဖွစ်……ဖွစ်….ဖွိ…ဇွီ…..ဇွပ်…..ဗြစ်…..” လီးတန်ကြီးက စောက်ဖုတ်အတွင်းသားနုနုတွေကို ထိုးဖောက်၍ စီးစီးပိုင်ပိုင် ကြပ်ကြပ်တည်းတည်းကြီး ဝင်သွားသည်။မတင်ရီက မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားပြီး တိုးဝင်လာသော လီးကြီး၏အတွေ့အရသာကို ဇိမ်နှင့်မှန်းခံရင်း အလွန်အားရကျေနပ် နေသည်။ များသောအားဖြင့် သူ့ယောက်ျားက လှေကြီးထိုးရိုးရိုးနည်းဖြင့်သာ လိုးပေးလေ့ ရှိသည်။တခါတခါ စိတ်ကူးပေါက်မှသာ လေးဖက်ထောက်လိုးတာမျိုး ရှေ့ဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး

လိုးတာမျိုးလောက်တော့ရှိ၏။အခုလို ခုတင်ပေါ်ကန့်လန့်ဖြတ် ပက်လက်လှန်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုးပေးတာမျိုးတော့ မကြုံဖူးသေးပေ။ ပုခုံးကို လက်နှင့်ထိထိမိမိ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖိထောက်ထားသည့်အတွက် လီးတန်ကြီးက သားအိမ်ဝအထိဆိုက်လာသည်။မောင်ထူးက ဖင်ကြောကြီးကို အစွမ်းကုန်ရှုံ့၍ ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်ကာ လီးတန်ကြီးကို ပြန်နှုတ်သည်။ ပြီးတော့ တရှိန်ထိုးဆောင့်သွင်းသည်။ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် သားအိမ်ဝကို ဒုတ်ကနဲ ဒုတ်ကနဲ ဆောင့်သောဒဏ်ကြောင့် မတင်ရီတကိုယ်လုံး မီးပွင့်မတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး ကော့တက်သွား၏။

သူမလက်နှစ်ဖက် က မောင်ထူးလက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ယောင်ရမ်းပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ဒူးကောက်ကွေးက မောင်ထူး ပုခုံးပေါ်တင်ထားရသဖြင့် တကိုယ်လုံး အချုပ်ခံထားရသလိုဖြစ်စေ၏။အသွင်းအနှုတ် လေးငါးဆယ်ချီခန့် ပြုပ်လုပ်ပြီးသော အခါ မောင်ထူးက အရှိန်နှင့်ဆောင့်ပါတော့သည်။ဆောင့်ချက်တွေက ကြောက်ခမန်းလိလိ ပြင်းထန်ပြီး အားပါသဖြင့် မတင်ရီကလည်း မျက်လုံးစုံမှိတ်လျက် အံကြိတ်ပြီး ခံသည်။“…..ဖွတ်…ပလွတ်…..ဖွတ်…..ဗြစ်….ဒုတ်..ဖွတ်….အား..အ…အား…အမေ့…ရှီး… …..

အီး…အ…..အမေ့….အမေလေး…..အီး…ရှီး….အား…အ……” မတင်ရီကလည်း ရှိသမျှအားကုန်ထုတ်ကာ မောင်ထူးဆောင့်ချက်နှင့်အညီ သူ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကော့ကော့ခံသည်။ဖွတ်ဖွတ်သံ အီးအားသံတွေက တခန်းလုံး ပွက်လောက်ကိုညံနေ၏။လူပျိုးသိုးပီပီ အလွန်သန်မာလှသော အင်အားတွေနှင့် တဖွတ်ဖွတ် တဇွိဇွိ ဆောင့်လိုးနေရာမှ …………. “….မမ…..ကောင်းလား ဟင်…..” မတင်ရီတယောက် အကောင်းကြီးကောင်းနေသဖြင့် မောင်ထူးအမေးကို တော်တော်နှင့်မဖြေနိုင်။တော်တော်ကြာမှ….. “…..အင့်….အမေ့….ကျွတ်….ကျွတ်…..ကောင်း….ကောင်း….တယ်ကွယ်….” “ပြိုင်တူပြီးလျှင် ကောင်းနိုင်ပါသည်။” ပြီးပါပြီ

ချိတ်ဆက်ထားသောအောက်ပိုင်းများ

တစ်ယောက်တည်းဆိုတဲ့အသိနဲ့ မကောင်းတာလုပ်ရန်အဆင်သင့်။ မျက်နှာမူရာမှာရှိတဲ့ တီဗီ ထဲကကိုယ်တုံးလုံး ဖိုမစုံတွဲရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် ကာမစိတ်တွေတဟုန်ထိုးဆောင့် တက်လာရ၏။ လက်တစ်ဖက်ကလျော့တိလျော့ရဲ ပုဆိုးကြားမှာရှိတဲ့ ငယ်ပါလဗြောင်ကွတ်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားလျက်။ စနေကျောင်းပိတ်ရက်ပေမယ့် အဖေနှင့်အမေက အလှူအိမ်သွားလို့ ကန်ထရိုက်တိုက်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းအေးဆေး။ ”အောင်အောင်”တို့သားမိ သားဖ(၃)ဦးထဲ နေတဲ့ တိုက်ခန်းကအိပ်ခန်း(၂)ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်း(၁)ခန်းအရှေ့မှာဝရံတာ ပီးတော့မီးဖိုခန်းရယ်။

တီဗီ ကဧည့်ခန်းမှာထားတာကြောင့် ရှိသမျှအပေါက်တွေရဲ့ တံခါးတွေကိုပိတ်ထားပီး မဟုတ်တရုပ်ကားကြည့်နေတာ။ အသံတိတ်ကြည့်နေရပေမယ့် ဆော်ကိုလေးဘက်ထောက် အနေအထားနဲ့ နောက်ကနေအသဲအသန် ဆောင့်ဆောင့်သွင်းနေတဲ့ ခွေးကုန်းပုံစံကိုကြည့်ရတာ အားရတယ်။ ဇာတ်လမ်းလည်းပြီးသွားရော ”အောင်အောင်”တစ်ယောက် ချုပ်တည်းထားတဲ့စိတ်တွေလွှတ်ဖို့အတွက် မီးဖိုခန်းရှိအိပ်သာထဲအပြေးဝင်ခဲ့သည်။ဂွင်းတိုက်ပြီးအာသာဖြေတဲ့အခါ စိတ်မှန်းရင် ပိုပြီး ဖီးတက်သယောင်မဟုတ်လား?

ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား ဘောဒီပုံစံ ပထမနှစ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ငယ်သူငယ်ချင်းမလေး ”ခိုင်နှင်း” ကို စိတ်ကူးပုံဖော်ပြီး ပစ်မှားနေသည်။ သူမကတကယ်ကို စွဲဆောင်မှုရှိပြီး သူမကိုမြင်လျှင်စိတ်တွေထကြွတတ်သည်။ ပထမနှစ် ကျောင်းသူဟုမထင်ရက်စရာပင်။ သူရောဘာထူးလဲ? ပထမနှစ်ကျောင်းသားရဲ့ အဖိုအင်္ဂါတဲ့။ ကြည့်စမ်း (၅)လက်မခွဲကျော်ကျော် (၆)လက်မနီးပါးရှိ၏။ အခုချိန်ဆို ”ခိုင်နှင်း”ရောဘာလုပ်နေမယ်မသိ။ သူမကအပေါ်ဆုံးထပ်(၅)လွှာမှာနေတာ။ သူက(၄)လွှာသူမနဲ့ကပ်လျက်အောက်ထပ်။ အတွေးဘယ်လောက်ပဲနယ်ချဲ့ချဲ့ လက်ကတော့သူ့လုပ်ငန်းစဉ်ကိုမရပ်ဘူး။

အရှိန်တက်လာစပြုတာမို့ မျက်လုံးလေးမှတ် အာရုံမှာ”ခိုင်နှင်း”က လေးဘက်လေးထောက် အနောက်ကသူနေရာယူလျက် အားကုန်စောင့်သွင်းနေတဲ့ ပုံရိပ်ကိုဖော်ကျူးနေတုန်း ”ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း” ဆိုတဲ့အသံထွက်ပေါ်လာသည်။”အာ” ဖီး ငုတ်သွားရတယ်။ အဆက်မပြတ်တံခါးကို အတင်းထုနေတာရပ်ဖို့ ထဖွင့်ပေးမှသာဖြစ်တော့မည်။ လက်ကိုရေဆွတ်ကာ တံခါးဖွင့်ပေးရန်ထွက်ခဲ့ရသည်။ ”ဟာ မိခိုင်ဘာလဲဟာ?” ဟုတ်ပါ့။တခြားသူမဟုတ်ဘူး။အပေါ်ထပ်က သူငယ်ချင်းမလေးရယ်။ ”ငါတစ်ယောက်တည်းပျင်းနေလို့ဟ”လို့ ပြန်ဖြေရပီးအထဲဝင်လာတယ်။ ”နင့်အိမ်ကလူတွေဘယ်သွားလို့လဲ?” “အဖေနှင့်အမေရွာသွားကြတယ်လေ။

ငါနဲ့တီလေးပဲကျန်ခဲ့တာကို တီလေးကမြို့ထဲသွားတယ်။” ”အဲ့ဒါနဲ့ပဲ ငါဇိမ်ယူနေတာကို လာဖျက်တယ်ဆိုပါတော့” ”နင်ကလည်းဟာ့”ဆိုပီးနှုတ်ခမ်းလေးစူ ခန္ဓာလှုပ်ယမ်း ခြေဆောင့်နေတာကြောင့် သူ့ရင်အုံကြွလာကာ ယိမ်းနွှဲ့နေလေရဲ့။ နောက်ပီးတော့တံခါးပိတ်ရပ်နေတဲ့သူ့ကို ပွတ်တိုင်ပီးတီဗီအရှေ့ကဆိုဖာ ပေါ်သွားထိုင်လေရဲ့။ သူ့မနောက်ပိုင်းအလှကိုကြည့်မိရင်း အငယ်ကောင်ခေါင်းထောင်လာတယ်။ ဝတ်ထားတာကိုကြည့်ဦး။ စကတ်အတိုပွလေးကဒူးတောင်မဖုံးဘူး။ အပေါ်ကတီရှပ်ကျပ်ကျပ်လေး။

စကတိုကအပွပေမယ့်သူမတင်သားရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်ရတယ်။ ‘မဖြစ်ဘူး’တွေးကာအကြည့်ခွာပီး တံခါးပေါက်ပိတ်လိုက်သည်။”နင်တစ်ယောက်ထဲဘာလုပ်နေတာလဲ?”တဲ့။ ”အခွေကြည့်နေတာလေ ပီးလို့ငါရေချိုးမလို့” ”ဘာကားလဲဟ?”။ဒီဟာမလေးတော့ အမှန်တိုင်းပြောရရင် မကောင်းဖြစ်တော့မယ်။ ”ဟာသကားပါဟာ……” ”နင်ခဏနေဦးဟာ ငါရေချိုးဦးမယ်”ပြောပီး ‘အောင်အောင်’အိပ်ခန်းထဲဝင် အပေါ်အင်္ကျီချွတ် အောက်ပိုင်းကဝတ်ထားတာတွေလည်းချွတ် ရေချိုးတဘက်ခါးစည်းလိုက်တော့ အရှိန်မသေသေးတဲ့ အငယ်ကောင်ဖောင်းနေတာပေါ့။ ‘မိခိုင်တွေ့လည်းဘာဖြစ်လဲကွာ ကြိုက်တောင်ကြိုက်နေဦးမယ်’လို့ စိတ်ထဲတွေးရင်းဧည့်ခန်းသို့ထွက်လာခဲ့တယ်။

သူထွက်လာကာတံခါးဝရပ်နေတာကို ‘မိခိုင်’ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်ပီး ဂျာနယ်ဖတ်နေရာကလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေမို့အပေါ်ပိုင်းဗလာ ကိုယ်လုံးကို ‘မိခိုင်’မြင်လည်း ဘာမှစိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး။ ဒါပေမယ့်သူမအကြည့်တွေ အောက်ပိုင်းကိုဆက်သွားမိတော့ တွေ့လိုက်ရတဲ့ ‘အောင်အောင်’ ဂွကြားကဖောင်းကြွနေတာမြင်မိမှ ရင်တွေတလှပ်လှပ်ဖြစ်ရလေတယ်။လက်တဖက်ကကိုင်ထားတဲ့ ဂျာနယ်တောင်လွတ်ကျသွားတယ်။ ‘အောင်အောင်’သူမဖြစ်ပုံကိုကြည့်ပီး ”ဟဲ့မိခိုင်တယောက်တည်းဘာဖြစ်?”

”ငါဘာဖြစ်နေလို့လဲ?”လို့ပြန်ဖြေပီး ဂျာနယ်ပြန်ချလိုက်ပြန်ကိုင်လိုက်နဲ့ ပိုပီးမူပျက်သွားတယ်။ ”မိုင်ခိ မိခိုင်ရယ် ငါပြောမှနင်ပိုစိုး….. မညာပါနဲ့ နင်ငါ့ရဲ့တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ ဘောဒီပုံစံ ကိုမြင်ပီး ရင်ခုန်သွားတာမဟုတ်လား?” ”အမယ်လေး ဖြစ်ရဦးမယ် ရုပ်ကြီးကိုကစပ်ဖြီးဖြီးနဲ့ သွားစမ်းပါဟယ် ရေမြန်မြန်ချိုးချေတော့” ”ဟား ဟား အမှန်တွေပြောလိုက်လို့ ကောင်မလေးတယောက်ရှက်သွားပီ” ”တော်စမ်းပါ!”ပြောပီး မျက်စောင်းလှမ်းထိုးတယ်။ ‘အောင်အောင်’လည်းဘာမှမပြောတော့ပဲ အေးဆေးကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလုပ်ရင်း ခါးထောင့်ကာရှေ့ကော့ကော့ပြနေတယ်။

‘မိခိုင်’လည်း’အောင်အောင်’မမြင်အောင် ငေါငေါထွက်လာတဲ့ သူဟာကြီးကို လှမ်းပီးခိုးကြည့်နေမိတယ်။ဖောင်းကားနေတဲ့အထုပ်ကိုကြည့်ရင်း’မိခိုင်’စိတ်တွေအရမ်းလှုပ်ရှားနေပီး တံတွေးတောင်မြိုချမိသေး။ ဒါကို’အောင်အောင်’တွေ့ပေမယ့်မသိချင်ယောင်ဆောင်ပီးသူမရှေ့သွားကာသူမဆံပင်တွေကို လက်နဲ့ဖွရင်းနဲ့ ”ကဲ တီဗီ ကြည့်နေဦး! ငါရေချိုးလိုက်ဦးမယ်!”ပြောပီး ရေချိုးခန်းဘက်ထွက်သွားတော့မှ ‘မိခိုင်’သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ ‘အောင်အောင်’တယောက် စောစောကချုပ်တည်းထားတဲ့စိတ်တွေကို ရေချိုးခန်းထဲရောက်တာနဲ့ လွှတ်ထုတ်ပစ်လိုက်ရင်း

ဆွဖို့မလိုတဲ့အငယ်ကောင်ကို ဆပ်ပြာတွေတိုက်ကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အားရပါးရဂွင်းတိုက်ပစ်လိုက်တယ်။ ‘မိခိုင်’တယောက်ရင်တလှပ်လှပ်ခုန်နေတာ ပျောက်တော့မှ ဆိုဖာပေါ်ကထ တီဗီဖွင့် ဒီဗီဒီ ဖွင့်လိုက်သည်။ ‘အောင်အောင်’ကြည့်သွားတဲ့ အခွေဆက်ကြည့်တာမယ်တွေးပီး အခွေမထုတ်ပဲ ရီမုယူကာ ဆိုဖာပေါ်ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။ ”ဒီကောင် ဘာကားများကြည့်နေလဲမသိ”ဆိုတဲ့ အတွေးမဆုံးခင် တီဗီ မှာပေါ်လာတဲ့ ကိုယ်လုံးတီး ယောက်ျားကြီးနဲ့မိန်းမတယောက် လိင်ဆက်ဆံနေတာလည်းမြင်ရော ငြိမ်ကာစ စိတ်တွေထကြွလာပီ

း ”ဟာ ဒီနှာဘူးကောင် မဟုတ်တာကြည့်နေတာပဲ”အပြစ်ဆိုနေပေမယ့် မျက်လုံးတွေက ခွာနိုင်စွမ်းမရှိပါဘူး။ မိန်းမက ပေါင်ကိုဖြဲကားထာပီး ယောက်ျားကြီးက ပေါင်းကြားဝင်ဒူးထောက်က သူရဲ့လိင်တံကို မိန်းမရဲ့ဟာထဲထိုးသွင်းကာ အားရပါးရဆောင့်နေတယ်။ အနီးကပ်ကြီးရိုက်ပြထားတာဆိုတော့ အဝင်အထွက်တိုင်း ဟိုမိန်းမရဲ့ဟာရဲ့နှုတ်ခမ်းသားတွေ အလိပ်လိုက် အလိပ်လိုက် ဖြစ်နေပုံရယ် ကြီးမားတုတ်ခိုင်တဲ့ ယောက်ျားလိင်တံကြီးရယ်ကို တခါမှမမြင်ဘူးတဲ့ ‘မိခိုင်’ချက်ချင်းစိတ်တွေထကာ အတွင်းခံပေါ်စိုစိစိဖြစ်လာတဲ့ အရည်ကြည်တွေတောင်ထွက်နေလေရဲ့။

စိတ်တွေကယောက်ယှက်ခတ်နေပီး ဘာမှဂရုမစိုက်တော့ပဲ သူမစကပ်အောက်နေ သူမလက်တဖက်သွင်းပီး အတွင်းခံပေါ်မှတဆင့် သူမရဲ့ပိပိ ကိုပွတ်နေမိတယ်။စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေတဲ့အတွင်းခံကြောင့် သူမရဲ့လက်နဲ့သူမပိပိတို့တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခွင့်မရတာကို အလိုမကျဖြစ်လာတာမို အတွင်းခံကိုအတင်းဆွဲခွာကာပေါင်းခြားကပ်လိုက်တယ်။ ဒီတော့မှလက်နဲ့ပိပိတိုက်ရိုက်ထိမိတယ်။ အမွှေးရေးရေးလေးတွေကိုပွတ် အကွဲကြားကိုလက်ညှိုးနဲ့ အပေါ်အောက်ဆွဲပွတ် တချက်ချက် အဖုအစိလေးကို လက်ညှိုးနဲ့လက်မသုံးဖျစ်ညှစ်သေးတယ်

သူမအတွက်ဒီလိုလုပ်တာပထမဆုံးမဟုတ်ပါဘူး။ ရေချိုးချိန် အိပ်ချိန်တွေမှာ စိတ်ထရင် အာသာဖြေနေကျပါ။ နောက်လက်တဖက်ကသူမရင်သားတွေကိုဆုပ်နှယ်နေပါသေးတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်မိုလည်းသူမ ဘောဒီ လှချက်က ဘယ်လိုမှမထင်ရက်စရာ။ နောက်သူမရဲ့တီလေးကလည်း အားကစားလိုက်စားတယ်လေ။ ပုရိသတွေခိုက်တဲ့ဘောဒီ အချိုးအစားကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူမရဲ့တီလေး လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုတွေကြောင့်လည်းအခုလို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ဘောဒီ ဖြစ်နေရတာပေါ့။ အပျိုဖော်ဝင်စ’ခိုင်လေး’ စိတ်ကစားနေတာကြာပါပီ။ သူငယ်ချင်းတွေကောင်းမှုကြောင့်ဒီလို စိတ်အာသာဖြေတတ်နေရတာလေ။

အခုတော့ တကိုယ်တော် လုပ်နေတာ အရှိန်ကတတ်နေပီ။ စကပ်ကပေါင်ပေါ်လှန်တင်နေပီ။ တီရှပ်ကလည်း နို့အုံပေါ်မှာ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုဂရုမစိုက်မိတော့ပါဘူး ရေချိုးခန်းထဲကရေသံကြားနေရသေးသရွေ့သူမဇိမ်ပါပါပွတ်နေဦးမှာပါ။ တီဗီထဲကလူနှစ်ယောက်ပွဲကြမ်းနေသလို သူမလည်းပွတ်ယုံတင်အားမရတော့လို့ လက်ညှိုးထိုးသွင်းလုပ်နေတယ်။ အရှိန်တွေမတရားတတ်လာရပီး မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ကာ တီဗီထဲကလူကြီးဟာကိုမမြင်မိပဲ ‘အောင်အောင်’ရဲ့ဖောင်းကြွအောက်က ဟာကြီးကို စိတ်မှန်းကြည့်နေတယ်။ လက်ညှိုးအထိုးအသွင်းမြန်ဆန်လာပီး အားပါပါလာတော့ ပါးစပ်ကညည်းသံတွေထွက်လို့။

”အား အီး အင့် အင့် ဟီး အီး”ဆိုတဲ့ အသံတိုးလေးညည်းကာသူမ ပီးသွားတယ်။ ပီးတာတောက်လက်ညှိုးကိုအပြင်မထုတ်ပဲ အတွင်းထဲစိမ်ထားပီးဇိမ်ယူနေသေး။ ရေသံကကြားနေရတုန်းပဲ။ ”ဟိုကောင်ကြာလိုက်တာ”တွေးပီး ”သူကြာနေတော့ငါကောင်းတာပါ့လေ”ပြန်တွေးပီးကြိတ်ရယ်နေမိတယ်။ ပီးတော့ လက်အပြင်ထုတ်ပီး အတွင်းခံနေရာမှန်ပြင်ပီးအပေါ်ကလက်ဝါးလေးအုပ်ထားတယ်။ လက်တဖက်ကအင်္ကျီဆွဲချလိုက်ပေမယ့် ကျန်တဖက်ကပွတ်သပ်နေသေးတာမို့ စကပ်ကလှန်နေတုန်း။

”ဟဲ့ ‘မိခိုင်’ပီးသွားပီလား”ဆိုတဲ့အသံကြောင့် လန့်ဖျန့်ပီး တုပ်တုပ်မှမလှုပ်ဖြစ်သွားတယ်။ ‘အောင်အောင်’တယောက်တိုက်ပီးရေချိုးတာခဏလေးပါ။ သူဆင်ထားတဲ့ဂွင်ထဲဝင်ရဲ့လားချောင်းကြည့်ချိန်မှာ’မိခိုင်’စကပ်စလှန်နေပီ။ဆိုဖာကလက်ရန်းမပါတော့ ဘေးတိုက်မြင်နေရတယ်။ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတော့မဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ကြည့်နေတာပီးတဲ့အထိပဲ။ စောစောကမှတိုက်ထားတဲ့အကောင်တောင်ငေါ့ထွက်နေပီ။ ” ……….”။ ‘မိခိုင်’ဆွံ့အ နေတယ်။ လက်ဖဝါးတောင် သူမရဲ့ဟာအပေါ်ဖုံးထားတာ ပြန်မရုတ်ရသေး။

‘အောင်အောင်’လည်း သူမဘေးဝင်ထိုင်ရင်း လက်တဖက်က ပခုံးကိုဖတ်ပီကျန်တဖက်ကအတွင်းခံပေါ် အုပ်ထားတဲ့သူမလက်ပေါ်ထက်အုပ်လိုက်တယ်။ ”ဟဲ့ …အောင်…” ဆိုပီးနှုတ်ခမ်ဟယုံရှိသေး ‘အောင်အောင်”လည်း မျက်နှာချင်းအပ်ပီး နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ကာအနမ်ခြွေလိုက်တယ်။ ‘မိခိုင်’ဘာမှပြန်မပြောပဲ မျက်လုံးလေးပင်မှိတ်ပီးပြန်နမ်းနေသေးတော့ ‘အောင်အောင်’လည်း သူ့လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်ရှားခိုင်းရတာပေါ့။ ‘မိခိုင်’ရဲ့အတွင်းခံကိုချွတ်တော့ အလိုက်တသိကြွပေးရင်း ‘အောင်အောင်’ခါးဝတ်ကိုသူမကပြန်ဖြေပီး’အောင်အောင်’အကောင်ကို လုပ်ဆောင်ပေးသေးတယ်။

‘အောင်အောင်’လက်တဖက်က သူမ ပိပိထဲအထိုးအသွင်းလုပ်ရင်း ကျန်တဖက်က အင်္ကျီအောက်ကိုချွတ်နေတယ်။အခန်းက အလုံလေ။ စိတ်လွတ်လက်လွတ်ပေါ့။ နှစ်ယောက်လုံးကိုယ်လုံးတီးတွေဖြစ်တဲ့အထိ စကားတခွန်းမှမပြောဖြစ်ကြပဲ လုပ်ဆောင်နေကြတာ။ ”အောင် …ရယ်… ငါ့တွေတမျိုးကြီး…” သူမစကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူရဲ့အငယ်ကောင်ကိုလက်နဲ့စုပ်ကိုင်ရင်း ကျန်လက်တဖက် ‘မိခိုင်’ပေါင်ကိုအနည်းငယ်ထပ်ကားကာ သူမရဲ့ပိပိအဝကိုတေ့တေ့စိုင်စိုင်လုပ်ပီး ပွတ်ဆွဲ ကပ်ဆွဲလုပ်နေတယ်။

”အီး အား ဟင်း ဟင်း”ဆိုတဲ့ ‘မိခိုင်’ရဲ့ညည်းညူသံသဲ့သဲ့ထွက်ပေါ်တယ်။ နောက်တော့ ‘မိခိုင်’မရိုးမရွဖြစ်လာပီး ”အောင်…ငါမနေနိုင်တော့ဘူးဟာ… ဘာလုပ်နေလဲ…ထည့်လိုက်တော့နော်…” ဒါတောင် ”အောင်အောင်”က ထိပ်ဖူးပိုင်းလေးမြုပ်ယုံသွင်းပီး ကလိနေသေးတယ်။ ‘မိခိုင်’ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့တာကြောင့် သူမလက်နှစ်ဖက်နဲ့ ”အောင်အောင်”ခါးကိုအတင်းဖက်ကာ ဆွဲကပ်လိုက်တော့တယ်။ ”အီး” ”အား” နှစ်ယောက်စလုံးဆီကထွက်ပေါ်လာတဲ့အသံပင်ဖြစ်သည်။ ‘အောင်အောင်’လည်းFeelကဆောင့်တတ်လာတာနဲ့တပြိုင်ပဲ သူ့ရဲ့ခါးကိုအားကုန်စိုက်ထုတ်ရင် စည်းချက်မှန်မှန် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်ပီး အသွင်းအထုတ်လုပ်နေတယ်။

”အီး အား အား ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်စ် ကောင်းတယ် အောင် ရယ် ကောင်းတယ် ဆောင့် ဆောင့် နာ နာလေးနဲ့ အားပြင်းပြင်းလေး” ‘မိခိုင်’စိတ်ရဲ့စေလိုရာအတိုင်း ပြောတဲ့ စကားတွေထွက်လာလေရဲ့။ ဒီတော့ ”အောင်အောင်”လည်းစိတ်ရှိလက်ရှိ ဆောင့်လိုးကာ ” အေး အား ကောင်းတယ်ဟာ ငါလည်း အရမ်းကောင်းနေပီ မိခိုင် နင့် အဖုတ်က ကျစ်ထုတ်နေတာ စီးစီးပိုးပိုးရှိတယ်ဟ အား ကောင်းလိုက်တာ မိခိုင် နင်ရော အောက်ကနေ ပြန်ကော့ပေးလေဟာ” ‘မိခိုင်’လည်းသူ့ပြောစကားအတိုင်း ကော့ပေးတာပေါ့။

”ဖုတ် ဖုတ် ဘွတ် ဘွတ် ” အသံပေါင်းစုံပါပဲ။ ဆောင့်ချက်ပေါင်း ၈၀ ၉၀ကျော်တော့ မိခိုင် ပီးခါနီးလာပီလေ။ ”အောင် အောင် အရှိန်မလျော့နဲ့ ထပ်တင်ပီး အားကုန်ဆောင့်လိုးလိုး ငါ အရမ်းFeelတွေတက်လာပီဟ ငါ့အဖုတ်ကြီးပြဲရင်ပြဲသွားပစေ လိုး စမ်းပါ အတင်းဆောင့်လိုး အား အီး အီး ကောင်းတယ် ကောင်းလိုက်တာ အား အာ့ အား ရွှီး အား အွတ် ပီးပီ ထွက်ကုန်ပီ ငါ့ ဆောက်ရည်တွေထွက်ကုန်ပီး အီး ကောင်းတယ်ဟာ ဟူး” မိခိုင်ကတော့ပီးသွားပီ။ဒါပေမယ့် အောင်အောင်မပီးသေးတာကြောင့် မရပ်ပေးပဲ ဆောင့်လိုးနေဆဲပါ။

လိုးနေတာမှ အရှိန်ပြင်းပြင်းကိုလုပ်နေတာ။ သူကအခုမှအရှိန်တတ်လာတာလေ။ မကြာခင်သူလည်းပီးပါတော့မယ်။ ”မိခိုင် နင်ပီးပေမယ့် ငါမပီးသေးဘူးဟ ခဏလေးပါဟာနော် ငါလည်း ပီးတော့မယ်…မယ်” ”အေး ရတယ် ပီးအောင်လုပ် ” အပြန်အလှန်ပြောနေရင်း ”အောင်အောင်”ပီးခါနီး ဖီးလာ၏ဆိုသလို သူလက်နှစ်ဖက်က မိခိုင်ရဲ့လက်မောင်းတဖက်တချက်ကို ညှစ်စုပ်ပီးကို ဆောင့်လိုးနေရင်း ”အား ကောင်းလိုက်တာ မိခိုင်ရယ် ကောင်းလိုက်တာ ဟူး” သူလည်းပီးသွားကာ မိခိုင်ရဲ့ ရွှေရင်နှစ်မွှာပေါ်မျက်နှာအပ်ကမိန်းနေလေရဲ့။ အောက်ပိုင်းကိုယ်ဆီကတော့ ချိတ်ဆက်ထားဆဲပါပဲ။ အငယ်ကောင်ကိုအငယ်မရဲ့အထဲမှာပဲစိမ်ထားပီးဇိမ်ယူနေလျက်။

အင်ဂျက်ရှင်း

တစ်နေ. ကျမတိုအိမ်ကို ဖေဖေ သူငယ်ချင်းဆိုသူနဲ.သူ.မိသားစုရောက်လာပါတယ် အိမ်မှာတလလောက်တည်းမှာမို.စိတ်ညစ်သွားမိတယ်ဒါပေမယ့်လာမှတော့ဧည့်ခံရမှာပေါ့ အဲဒီလူကြီးနာမည်ကဦးမြင့်စိုးတဲ့ဌာနတစ်ခုကအရာရှိကြီးဘဲသူသမီးနဲ.မိန်းမလဲပါတယ် မိန်းမကကြူကြူတဲ့သမီးကတော့အသက် ၁၅နှစ်အရွယ်ဘဲရှိသေးတယ် နာမည်က ရိုစီ တဲ့လေ။ ကျမအားတဲ့ချိန်ဆို လည်စရာပတ်စရာရှောက်ပို.ရတယ် သူ.သမီးလေးက ကျမကိုအတော်ခင်ပါတယ် သူ.မိန်းမကတော့မာနခပ်ကြီးကြီး ကျမတို.နဲ.မရောဘူးဒါပေမယ့်ငနဲကြီးက အခွင့်ရေးရတိုင်း အချိုးစားလှပတဲ့ကျမဘော်ဒီကို တစိုက်စိုက်ငေးကြည့်နေတက်တယ်

ကျမလဲစိတ်ထင်တာပါလို.ဘဲ ဖြေသိမ့်လိုက်တယ်။တစ်နေ.တော့ သူ.ရုံးကိစ္စနဲ. လှည်းကူးသွားဖို.ကျမကိုအဖော်ခေါ်ပါတယ် သူ.သမီးလဲပါတာပေါ့ အိမ်ကထွက်ပြီး ဝင်ဒါမီယာ သူအမျိုးအိမ်မှာ ကောင်မလေးကိုချထားခဲ့တယ် ခုတော့သူနဲ.ကျမနှစ်ယောက်ထဲခရီးဆက်ရတော့မယ် ။ ကျမစိတ်ထင်နေပေမယ့်ပစ်မှားရာရောက်မှာဆိုးလို့ဆက်မတွေးတော့ဘူး ။ကားလေးကတရိပ်ရိပ်နဲ. သွားရင်းလှည်းကူးမြို.ထဲဝင်လာပါတယ် ခြံကကျယ်လွန်းတော့ တခြားအိမ်တွေနဲ.သီးခြားဖြစ်နေတာပေါ့။ကဲ သမီးဒီမှာခဏစောင့်နေနော်ဦး မြို.ထဲသွားစားစရာဝယ်လိုက်အုံးမယ်

ကိုယ့်အိမ်လိုသဘောထားဟို.ရှိုးကစ်ထဲမှာ ကက်စက်ရှိတယ် အောက်ကအံဆွဲ ထဲမှာစာအုပ်တွေရှိတယ်သူလဲ ထွက်သွားရော ကျမကတ်စက်ဖွင့်ဖို.ခွေလိုက်ရှာတော့တစ်ခွေထဲတွေ.တယ် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ကတ်စက်မှာဖွင့်စရာတခွေထဲရှိတာရယ်စရာတော့ကောင်းသား ဒါပေမယ့် ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်ဆိုပြီးထဲ့လိုက်တော့ ငြိမ့်ညောင်းလွမ်းမောဖို.ကောင်းတဲ့ တီလုံးတွေထွက်လာတယ်ကျမလဲ အံဆွဲထဲ ကစာအုပ်တွေယူပြီး ဆက်တီရှိရာပြန်လာခဲ့တယ် ။ ပထမတော့ရိုးရိုးစာအုပ်ပါဘဲ နောက်တော့ ကာမစပ်ယှက်နည်း စာအုပ်တွေဖြစ်ပါတယ်။အဟောင်းတွေရော အသစ်တွေရော စုံနေတာဘဲ

အဲလိုငေးမောနေတုန်မှာ ကတ်စက်တီးလုံးက ပျောက်ပြီး ရမ္မက်သံလွှမ်းနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ.အော်ညီးသံထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ ကျမတစ်ကိုယ်လုံးကြက်သီးဖျန်းဖျန်းထသွားတယ် အော်တဲ့မိန်းမအရမ်းသရုပ်ပါတော့ ကျမကိုယ်တိုင်ခံစားနေရသလိုပါဘဲ။ ကျမကြည့်တဲ့ပုံတွေကလဲကြမ်းသထက်ကြမ်းလာပါတယ် နောက်ဆုံးပေါ်စာအုပ်ဆိုတော့ကြမ်းနိုင်သမျှကြမ်းထားပါတယ် ….ဦးမြင့်စိုး ဟာဒါတွေကိုကြိုတင်စီစဉ် ထားပုံရတယ် ကတ်စက်ထဲက အသံက ကျမ ကိုဓါးနဲ.မွှမ်းနေသလိုပါဘဲ မြင်ရတဲ့ပုံတွေ ကလဲအသဲတစက်စက်တုန်စေပါတယ်

ကျမ ခန္ဒာကိုယ်ထဲ ကအမျိုးအမည်မဖော်နိုင်တဲ့ ယားယံမှုခံစားရပြီး စောင်ခေါင်းထဲကနေ သေးပေါက်သလိုအရည်တွေ တစိမ့်စိမ့် ဆင်းလာပါတော့တယ်။တစ်နာရီလောက်ကြာတော့ဦးမြင့်စိုးပြန်ရောက်လာပါတယ်စားစရာတွေလဲပါတာပေါ့ ကျမမူဘယ်လောက်ပျက်နေတယ် အသိဘူးလာတာနဲ.စားစရာတွေချပြီး။သမီး နေမကောင်းဘူးလား” မေးရင်းနဖူးပေါ် လက်လာတင်ပါတယ် ကျမ ရမ္မက်ပြင်းထန်ချိန်မှာ ယောင်္ကျားတစ်ဦးရဲ.အထိ အတွေ.ကြောင့်ဆက်ကနဲ တုန်သွားမိတယ် ကျမခေါင်းအသာခါပြမိတယ် ။

အဲဒီချိန်မှာသူက ကျမခါးကိုဆက်ကနဲပွေ.ရင်း ကျမနုတ်ခမ်းတွေကို ဖွင့်ချလိုက်တဲ့ ရမ္မက်နဲ.အားရပါးရ စုတ်ယူပါတော့တယ် …ကျမကတော့ရုန်းတာပေါ့ …သူရင်ဘတ်ကို သူမျက်နှာကို ဘယ်ညာရမ်းတာပေါ့ …ဒါပေမယ့် ကျမရဲ.တောက်လောင်နေတဲ့ရမ္မက်မီးတွေဟာ ကြာရှည်ငြင်းဆန်ခွင့်မပြုပါဘူး …သူလက်ထဲမှာပျော့ခွေသွားရပါတယ် ….။ သူဟာကျမ နုတ်ခမ်းသားတွေကို လျက်နေသလို သူ.လက်တွေကလဲ ကျမ ထဘီ ကို အသာချွတ်ချလိုက်ပါတယ်။လေပြေနုရဲ.အတွေ.ကို ပေါင်တံ တွေကတစ်ဆင့်ခံစားလိုက်ရပါတယ်

ကျမရဲ. ပစ္စည်း မို.မို.လေးကို အသာလက်ဝါးနဲ.အုပ်ပြီး စပ်စမိုင်တာအပေါ်ကနေ ပွတ်ပေးနေရဲ. စပ်စမိုင်ဒါကလဲ ခုနက မြင်ရ ကြားရတာတွေကြောင့်စိုရွှဲ နေပါတယ် ဒါကိုတွေ.ရတော့သူဟာ အားတက်လာပြီး စပ်စမိုင်ဒါကိုချွတ်ချလိုက်ပါတယ်စပ်စမိုင်ဒါကျွတ်သွားတာနဲ. ကျမပစ္စည်းထဲ လက်ခလယ်အသာသွင်းပြီး မွှေနောက်ထိုးဆွပေးနေတယ်။ကျမရဲ.ရမ္မက်တွေ အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ. ထကြွနေချိန်မို. လက်ချောင်းဝင်လာတာကိုအရမ်းအရသာတွေ.နေမိတယ် ကျမရင်ထဲမှာ ခံစားမှုနှစ်မျိုး တစ်ပြိုင်ထဲဖြစ်နေတယ်ရမ္မက်မီးတောက်လောင်နေချိန်မှာ

ယောင်္ကျားတစ်ယောက်(ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ်)အလို ရှိနေပေမယ့် အဖေ့သူငယ်ချင်း အဖေအရွယ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိလူကြီး လူကောင်း ကြောင်သူတော်ဟာ သမီးရွယ် ကျမကို အကွက်ဆင်ပြီးဆွဲ တော့မှာမို. အော့နှလုံးနာမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျမမငြင်းပါ ဘူး ယောင်္ကျားတွေကိုကစားချင်စိတ်ကြောင့် သူပြုသမျှနုနေမိပါတယ် ….ကျမရဲ.ရင်စေ့ အင်းကျီလေးကို စောင့်ဆွဲလိုက်တာနဲ. နှိပ်ကြယ်သီးတွေဟာ ပြုတ်ထွက်သွားလို. ကျမရဲ.ဝါဝင်းပြီးအရွယ်နဲ.မလိုက်အောင် ကြီးမားတဲ့နို.အုံကြီးတွေဟာ မနိုင်မနင်း ထိန်းထားရတဲ့ဗရာစီ ယာကို အတင်းရုန်းကန်နေပါတယ် ။

ဘရာစီယာ ခြိတျတှကျေို ကုလားထိုငျဆကျတီပေါျ ပွနျခလြိုကျပါတယျ ခုတော့ကမြတစျကိုယျလုံး မိမှေးတိုငျးဖမှေးတိုငျးပါဘဲသူရှေ.မှာကိုယျဟနျပွမယျတစျယောကျလိုမကြျစိမှိတျပွီးရပျနမေိတယျ ။သူဟာကမြကိုခဏထားပွီးသူ.အဝတျစားတှကေိုအမွနျခြှတျခလြိုကျပါတယျပွီးတော့ကမြ နို.တှကေို လြှာနဲ.လကြျလိုကျ လကျနဲ.ခြေ လိုကျ ပစ်စညျးထဲနိုကျလိုကျ ဖငျကိုဆှလိုကျ လှုပျရှားနပေါတော့တယျ ။ဆိုဖာပေါျထိုငျခိုငျူပွီး ကမြခွထေောကျတှကေို လကျတနျးတှပေေါျမှာခြိတျတငျလိုကျပါတယျ ပွီးတာနဲ.ခေါျငျးမွုတျပွီး ကမြပစ်စညျးကို ရှာထိုးပွီးကလိ ပါတော့တယျ ။

အိုး.. အင့်ဟင်း ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ….. အမလေး….အား… အား….. ရှီး……ကျမရဲ့ ပါးစပ်က ထုံးစံအတိုင်း အာမေဋိတ်တွေ မရှက်မကြောက်ဘဲ ထွက်လာရပါတယ်။ကောင်းလိုက်တာရှင်… ကျမရဲ့ပစ္စည်းကို လျှာနဲ့ ကလိပေးတိုင်း ကောင်းတာပဲပေါ့…….မိန်းကလေးတွေ မလွန်ဆန်နိုင်တဲ့ အရသာပါပဲ..ကျမရဲ့ ပစ္စည်း ခေါင်းထဲက အရည်တွေလဲ ကျလာရော ငနဲ့ကြီးက မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ကြီးကိုကျမ ပစ္စည်း ခေါင်းမှာ တေ့လိုက်ပါတယ်….. ပြီးတော့ ချောနေတဲ့ လမ်းအတိုင်း အသာထိုးသွင်းလိုက်ပါရှင်……ဟာ နဲနဲတော့ ကြပ်ကြပ်လေး ဝင်သွားလို့ နာသွားပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ဆောင့်အားကောင်းလာတော့အကျင့်ရပြီး ကောင်းလာပါတယ်..။

ပြွတ်…… ပြွတ်…… ပြွတ်…… ဒုတ်… အင့်…. ဒုတ်…. အမေ့ပြွတ်…… ပြွတ်….စွတ်ဒုတ်…. အား… အင်း… ဒုတ်…. အီး ပြွတ်…… ပြွတ်…… ဦး…. ကျမတော့ ကောင်းလွန်းသောကြောင့် သူ့ခါးကို လှမ်းဖက်ပြီး ညောင့်တိုင်း ဆွဲဆွဲဆောင့်နေမိပါသည်။အားရပါးရပေါ့ … ပစ္စည်းကသားအိမ်ကို မညှာမတာ ဆောင့်နေတော့ သားအိမ်တစ်ခုလုံး နာကျင်လာပါတယ်။****စေ့ကလေးလဲ ပွတ်တိုက်ဖန်များလို့ နီရဲယောင်ရမ်းလာပါတော့တယ်။ (၁၅) မိနစ်လောက်ကြာတော့ ကျမဒုတိယအကြိမ် ပြီးသွားပါတယ်…ကျမလဲ အရည်တွေထွက်ရောသူလဲ ဆက်မဆောင့်နိုင်တော့ပဲကျမနို့တွေကိုအားရပါးရဆုပ်ကိုင်ပြီး ပစ္စည်းထဲသုတ်တွေပန်းချလိုက်ပါတယ်

အိုး… ကောင်းလိုက်တဲ့အရသာ.. ကျမက သူ့ခါးကို ခြေနှစ်ဖက်နဲ့ ချိတ်ပြီး ငါးမိနစ်လောက် ဖက်ထားလိုက်တယ်ကဲ…. သမီး ပြန်ကြစို့….သိပ်ကြာယင်… အိမ်ကစိတ်ပူနေလိမ့်မယ်..ကျမ ဘာမှမပြောပါဘူး….. ကျမရဲ့ ရမ္မက် ပြေငြိမ်းတော့မှ ဒီလူကြီးကိုသတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် မုန်းနေမိတယ် ဒါနဲ့ ရေချိုးခန်းမှာသာမန်ကိုယ်လက်ဆေးကြောပြီး အဝတ်လဲလိုက်ပါတယ်….သူလဲ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။ ”သမီး ဒီနေ့ မုန့်ဖိုး ဘယ်လောက်ရလဲ” ကျမတို့ လမ်းတစ်ဝက် အိမ်အပြန်မှာသူကစပ်စုလိုက်ပါတယ်တစ်ထောင်ပဲရပါတယ်”အိုး….မနဲပါလား”ကျမ မုန်းလက်စရှိတဲ့ ဒီလူကြီးကို မျက်စောင်းထိုးပစ်လိုက်ပါတယ်….

ကျမ သူငယ်ချင်းတချို့တစ်နေ့ ငါးထောင်ခြောက်ထောင် ရတာသိရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။ ”ရော့… ဦးသမီးကို မုန့်ဖိုးပေးတာ”သူပေးတဲ့ပိုက်ဆံကို အသာစောင့်ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ထောင်တန်ငါး ရွက်ပါအဲဒါကိုပဲ အင်မတန် စွန့်လွှတ်မှုကြီး လုပ်တဲ့ပုံနဲ့ ပေးနေရှာပါတယ်။ ”အိုး….. ကျမ မယူပါရစေနဲ့ ကျမ တစိမ်းတွေဆီက ပိုက်ဆံ မယူတတ်လို့ပါကျမက ကျိတ်မှိတ်ပြီး စကားလှအောင် ပြောလိုက်ပေမယ့်….. အိုး…… ဦးက တစိမ်းမှမဟုတ်တာ… ယူပါသမီးရယ်…. လိမ္မာပါတယ်…. ရော့….. ရော့……ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျမရဲ့ ရင်နှစ်မွှာကြားထဲကို ထိုးသွင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

ကျမစိတ်ထဲမှာ ဒီငနဲကို ဘယ်လိုပညာပေးရမလဲလို့ စဉ်းစားနေမိတယ်….ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ လွှတ်လိုက်တဲ့ ဖေဖေ့ မျက်နှာတောင် မထောက်ဘဲ ကျမကို မုဒိန်းသမားဆံဆံလုပ်ခဲ့တဲ့ ဒီအရာရှိမင်းကို ဘယ်လို ပညာပေးရမလဲ။ ကျမ မေ့ကနဲဖြစ်သွားချိန်မှာ ကားရပ်သွားပါတယ်။ ဟွန်းသံ တစ်ချက်ပေးလိုက်တော့ ရိုစီလေးပြေးထွက်လာပါတယ်….. ကလေးလဲမဟုတ် လူကြီးလဲမကျသေးပဲရိုစီဟာကျမဘေးမှာဝင်ထိုင်ရင်းမမတို့ကလဲကြာလိုက်တာ…အလုပ်များနေလို့ပါ သမီးလေးရယ်ဒယ်ဒီကတော့ ဒီလိုပဲ အလုပ်များတယ် များတယ်နဲ့ ရိုစီနားကို ကပ်တယ်ကိုမရှိဘူး”

”နောက်ဆို သမီးလေးက ဒယ်ဒီကို ချစ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးကွယ်……အချိန်တန်ယင် ဒယ်ဒီတို့နဲ့ ခွဲသွားမှာပါဟင်…. ဒယ်ဒီ ဒီလိုမပြောပါနဲ့….. သမီးပါလိုက်မယ်.ငိုတော့ မငိုပါနဲ့ဗျာသူတို့သားအဖက ကျမကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အချစ်နလံထနေကြပါတယ်….ဒါကိုကြည့်ပြီး ဦးမြင့်စိုးတစ်ယောက် သူ့သမီးကိုတော့ အတော်ချစ်သားပဲလို့ မှတ်ချက်ချလိုက်မိတယ်..။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျမတို့ အိပ်ချင်လိုက်ပေမယ့် ရိုစီကလေးက ကျမကို အပြင်လိုက်ပို့ဖို့ ပူစာတာနဲ့ လမ်းထိပ်ဖက်ထွက်ရပါသေးတယ်……

ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက်နဲ့ ည (၇) နာရီ ထိုးသွားလို့ အိမ်ပြန် ထမင်းစားပြီးအိပ်ယာ ဝင်ခဲ့ပါတယ် ရိုစီဟာ ကျမကို ခင်နေပြီမို့ ကျမဘေးမှာ အတင်လာအိပ်ပါတယ်..ကျမတို့ မိန်းကလေးချည်းပဲဆိုတော့ အိုက်ကလဲ အိုက်တာနဲ့ ထဘီရင်လျားတွေနဲ့အိပ်ယာဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျမ အခန်းမီးကို ပိတ်လိုက်တာနဲ့ လပြည့်ညရဲ့ လရောင်ဟာတစ်ခန်းလုံးအေးချမ်းစွာနဲ့ ထိန်လင်းနေစေပါတယ်။ ဟိုလူးဒီလှိမ့်နဲ့ ကျမရဲ့ ပေါင်တွေဟာ ရိုစီပေါင်ပေါ်သွားတင်မိတာနဲ့ ရိုစီဟာ ကျမဖက်လှည့်လာပါတယ်လရောင်အောက်မှာ ရိုစီဟာ နတ်သမီးလေးလို လှနေပါတယ်

ကျမလဲ မနေနိုင်တော့ပဲသူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်း ထူထူလေးတွေကို ယုယုယယ စုပ်လိုက်မိတယ်…..ရိုစီဟာတစ်ဆက်ဆက်တုန်လာသလို ကျမကိုသွယ်ပြောင်းတဲ့လက်ကလေးတွေနဲ. ပွတ်သတ်လာပါတယ် ။ကျမရဲ.ရမ္မက်စိတ်လဲထလာပြီမို.သူ.ရဲ.ထဘီရင်ရှားကလေးကိုအသာဖြေချလိုက်ပါတယ် .ရှောက်ချိုသီးခြမ်းကြီးတင်ထားသလို မို.မို.လေးကြွနေတဲ့ရင်သားအစုံဟာ ကျမရဲ.ရင်ကို ပူလောင်စေပါတယ် အသာလေးလက်ဝါးတင်ပြီးတစ်ဖြစ်ဖြစ် ညစ်ပေးလိုက်မိတယ် ။ ကျမရဲ.လျှာ ဟာသူရဲ.လျှာနုနုလေးကို စုတ်လိုက်အာခေါင်တစ်ရှောက်

လျောတိုက်လိုက်နဲ. ရိုစီအသက်ရှုနုန်းကို ပြင်းထန်စေပါတယ်ကျမကိုလဲတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီးဖက်ထားတယ် ကောင်မလေးကအသက်၁၅နှစ်ကျော်ဘဲရှိသေးတော့ဒီစိတ်တွေလုံးဝမရှိသေးပါဘူး ဒါပေမယ့်မိန်းမတို.ရဲ.မူလဗီဇစိတ်ဟာအခုတော့နိုးကြားစပြုနေပြီမို.သူ.တစ်ကိုယ်လုံးလှုပ်ရှားနေပါတယ်ကျမရဲ. လက်တွေဟာ သူ.နို.သီးတွေထဲက သာကူစေ့လိုအစေ.လေးတွေကို တထုတ်ထုတ်မြည်အောင်ခြေ ပေးနေပါတယ်။ “အမမ…မမ..နာတယ်…ဖြည်းဖြည်းလုပ်”ကောင်းလား…ရိုစီ”အင်း….ကောင်းတယ်”ဒီထက်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးရမလား”အင်းလုပ်ပေးပေါ့”

သူ.နုတ်ခမ်းကနေခွာထားတဲ့ ကျမဟာသူ.နို.တွေကိုအသာငုံ.စို.ပေးလိုက်ပါတယ်။ လက်တဖက်ကလဲထမီကိုတစ်ဖြည်းဖြည်းခွာချရင်းဆီးခုံလေးကို ပွတ်သတ်ပေးနေမိတယ် ဆီးခုံလေးမှာ လရောင်အောက်မှာအမွှေးမရှိဘဲ ပြောင်ချောချောလေးပေါ်လာပါတယ်။ရိုစီ တစ်ခါတစ်လေ စောင်ခေါင်းထဲမှာမရားဘူးလားတစ်ခါတစ်လေမှပါ မမကလဲ ဘာတွေရှောက်မေးနေတာလဲညီမခြင်းဘဲကွာအပျိုမဖြစ်ချင်ဘူးလားအင်ဂျက်ရှင်းထိုးပေးမယ်လေဟင်း …ကြောက်စရာကြီး”ကြောက်စရာမဟုတ်ဘူးကွဲ.

စွဲမက်စရာပါမိန်းမတိုင်း အင်ဂျက်ရှင်း မထိုးခံရင် လူလို.မခေါ်ထိုက်ဘူးဒါဆိုရိုစီ လဲအထိုးခံရမှာပေါ့နော်.”အင်း..အခုအမ အင်ဂျက်ရှင်းထိုးတဲ့ပုံစံ လုပ်ပြမယ်”ကျမဟာ ကောင်မလေးကို စကားနဲ.အာရုံလွဲရင်း စောက်ဖုတ်လေးကိုအသာပွတ်ပေးနေလိုက်တယ်….အင်မတန်နုညံတဲ့အမွှေးတွေကြောင့် ကတ္တီဘာကို ပွတ်ရသလိုပါဘဲ။သူ.နို.တွေဟာအထိုက်ရှောက်မာတောင်လာပါတယ်..ကျမနုတ်ခမ်းကိုခွာလိုက်ပါတယ်နဂိုထက်ပိုပြီး ဖေါင်ကားလာတဲ့ နို.တွေကိုကြည့်ရင်းရိုစီ ဟာတအံတသြငုံ.ကြည့်နေပါတယ်။ “မမ ရိုစီ….နို.တွေ”အေး…ဒါမှရိုစီကျောင်းမှာ အလှဆုံးဖြစ်မှာတကယ်…..

မယုံရင် စောင့်ကြည့်ပေါ့ကဲ ရိုစီ ပေါင်ကားထားပေး….မမအင်းဂျက်ရှင်းထိုးတဲ့ ပုံစံပြမယ်အသာဖြဲချလိုက်တဲ့ ရိုစိ ပေါင်ခွကြားဟာကျမတို.ရဲ.နုပ်ခမ်းနှစ်လွှာခပ်ဟဟထားသလောက်ဘဲရှိပါတယ်။။….လရောင်အောက်မှာ ပန်းနုရောင်နုတ်ခမ်းသားတွေမရမ်းစေ.ရောင် အစေ.လေးကို ဝိုင်းပတ်ထားပါတယ်…အစေ့လေးဟာ အတော်ကြီးပါတယ် လက်သန်းနှစ်ဆစ် နီးပါးပါဘဲ ကျမ စောက်ဖုတ်ထဲ နှခေါင်းငုံ.လိုက်တော့….။အိုး….မမ….ဘာလုပ်မလို.လဲညီမ စောင်ခေါင်းထဲ အင်ဂျက်ရှင်း ဝင်လွယ်အောင်လုပ် မလို.ဒီတော့မှငြိမ်သွားတဲ့ ကောင်မလေးစောက်ခေါင်းထဲ

ကျမရဲ.ရှာကို ထိုးထဲ့လိုက်တယ်ဆိုရင်ဘဲ..အိုး….မမ….မ…အမလေး…ရိုစီမနေတက်တော့ဘူး …အား…အား…အား…မမ ..အ…အမလေး..ရိုစီသေတော့မယ်…ကျမရဲ.ရှာဟာ ရိုစီ ပစ္စည်းထဲမှာမွှေချင်တိုင်း မွှေနေမိတယ် ….အဓိက အားဖြင့်တော့ အစေ.လေးကို မညှာမတာ ရက်လိုက် စုတ်လိုက်နဲ. လုပ်ပေးပါတယ်…။ ရိုစီဟာ ကုတင်ပေါ်မှာဆောက်တည် ရာမရဘဲ တွန်.လိမ်ကောင်ကွေးနေပါတယ် ဖင်လေးဟာကော့တက်လာသလို ပေါင်တွေလဲ ကားလိုက်စေ.လိုက်နဲ. သူကိုယ်တိုင် မသိဘဲနဲ.ရမ္မက်တွေ ထလာပါပြီ….

စောက်စေ့ကလေးဟာတဖြည်းဖြည်း မာလာပြီး လျှာနဲ.ပွတ်လိုက်တိုင်း ရော်ဘာချောင်းလေး လိုဘယ်ညာယိမ်းနေပါတယ် ။ ရိုစီ စောက်ခေါင်းထဲကကျမမြင်ဖူးသမျှထဲ မှအရည်တွေထဲမှာအပြစ်ဆုံးအရည်တွေ တလိမ့်လိမ့်နဲ.စီးကျလာပါတယ်….ကျမခေါင်းကိုသူ.စောက်ဖုတ်ထဲဖိတွန်းထားပြီး ငြိမ်ကျသွားပါတော့တယ်သူ.ရဲ.အရည်တွေကတော့ ကျမဝမ်းထဲရောက် ကုန်တာပါဘဲရှင်။ ရိုစီကိုထိုးဖို.ပစ္စည်းကောင်းကောင်းလိုက်ရှာတော့အခန်းထဲမှာ ဘာမှမတွေ.ပါဘူး ။ ..အခန်းပြင်ထွက်ရှာတော့နောက်ဆုံး နောက်ဖေးစကောထဲမှာထဲ့ထားတဲ့ရုံးပတေသီးတွေတွေ.လိုက်ရပါတယ် …..

ကြံရာမရတာနဲ. အဲဒီထဲက အကြီးဆုံးရွေးယူပြီး သေချာရေဆေးလိုက်ပါတယ် ..အသီးကအတော်ရင့်နေပြီမို.အစိမ်းရင့်ရောင်သန်းနေပါတယ်….အသီးတစ်ခုလုံးနေရာလွတ်မရှိအောင် အမွှေးနုတွေနဲ.ပြည့်နေပါတယ်…….။ရုံးပတေသီးကိုကြည့်ပြီး ကျမအတော်ကျေနပ်သွားတယ် ခရမ်းသီးသာသုံးကြတာ ရုံးပတေသီးသုံးတဲ့ ကျမဟာ လိင်ပညာကို တစ်ခတ်သစ်စေသူမဟုတ်ပါလား။ ညီမလေး…ဒီမှာကြည့် အင်ဂျက်ရှင်ဆိုတာ ဒီလိုပုံစံဘဲ…ဟင်…ဒါရုံးပတေသီးဘဲ..”အေး ဒါနဲ.ပထမ စမ်းမယ်…နောက်သဘောကျရင်အင်ဂျက်ရှင်းအစစ်နဲ.လုပ်မယ်ကျမဟာပြောပြာဆိုဆို သူမရဲ.ဒူနှစ်ဖက်ကိုထောင်ပြီး ဒကောင်ကွေးကနေဆွဲထားခိုင်းလိုက်ပါတယ်

ဒီတော့မှအရည်တွေနဲ.တင်းပြောင်နေတဲ့ပန်းနုရောင်အသားနုလေးတွေဟာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာပါတယ် ။စောင်ခေါင်းတစ်ရှောက် ရုံးပတေသီးနဲ. အလျားလိုက် ပါတ်ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်ဘဲ …..အိုး…မမ..မမ….အင်ဂျက်ရှင်းကိုအပေါက်ထဲ ထည့်လိုက်ပါ …ကျမအထဲမှာယားနေပြီ…အိုး…ညီမလေးကလဲခဏစောင့်အုံး.သေချာအပြင်မှာစမ်းပြီးမှအထဲထည့်ရတာဟင့်အင်းဟင့်အင်း…အခုတည့်မထဲ့ရင်ရိုစီအော်လိုက်မှာနော်….ဒီမှာသေတော့မယ်…ဒါနဲ.ရုံးပတေသီးကို စောင်ခေါင်းကျဉ်းလေးထဲ အသာနှစ်သွင်းလိုက်ပါတယ်။ “ဗြွတ်….အမေ့…အား…မမ…အခုမှပိုဆိုးလာပြီ…..

ကျမဗိုက်ထဲမှာယားနေတယ်….အား….အမလေး…မမ..အင့်အားအားအ..အ…အ…အိုး…..အမလေး…အား…အား….ကျမရဲ.လှည့်ပတ်မွှေနောက်ပြီး ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်လုပ်ပေးမှုကြောင့် ရိုစီ အတွင်းသားတွေဟာ ရုံးပတေးသီးကိုဖမ်းညစ်နေကြပါတယ် …ညစ်လေ အသီးအမွှေးတွေက ရိုစီကို ရူးမတက်ရားယံစေပါတယ်။သူမရဲ.ပေါင်ဟာအစွမ်းကုန် ဇြဲထားပြီးအထဲအသီးမရောက်ရောက်အောင် ကော့ကော့ပေးနေပါတယ် အသီးကို အရင်းမြုတ်တဲ့အထိစောင့်ချလိုက်တာနဲ. အားကနဲ အော်ရင်း ဖြူပြစ်ပြစ် အရည်တွေကို ပန်းချလိုက်ပါတယ်။

စောက်ခေါင်းထဲမှာ ညှပ်နေတဲ့အသီးကို လဲ ပေါင်နဲ.ညှပ်ပြီး ဘယ်ညာလူးလိမ့်နေပါသေးတယ် ..မတော်အသီးစောက်ခေါင်းထဲကြိုးကျန်ခဲ့ရင်ဒုက္ခခဏနေတော့ ရိုစီမျက်လုံးလေးဖွင့်ပြီး ကျမကို ရှက်ပြုံးလေးပြုံးပြပါတယ်။ ”ကောင်းလားရိုစီ..”အင်း..”အင်ဂျက်ရှင်းအစစ်ဆိုဒီထက်ပိုကောင်းတယ်.မမဘယ်နှစ်ခါခံဘူးလဲ.. ခဏခဏဘဲ..သိပ်ကောင်းတာကိုး…ရိုစီတစ်ခါခံဘူးရင်နောက်တစ်ခါခံချင်လာတယ်”ဟုတ်တယ်နော်”ကဲ…မမကိုတစ်လှည့်လုပ်ပေး အုံး….”ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ…မမရဲ.”ပထမ မမနို.တွေကို ဆို.ပေးရမယ်..” ပြောပြောဆိုဆိုကျမထဘီကိုချွတ်လိုက်တော့မမကလှတယ်နော်..

”အေး…အဲဒါကြောင့်ပြောတာပေါ့ အင်ဂျက်ရှင်းထိုးရင်လှတယ်လို. ရိုစီဟာကျမနိုတွေကို မစို.တက်စို.တက်နဲ. စို.ပေးနေပေမယ့် ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ်။“အေး…ဟုတ်ပြီ..လျှာလေးနဲ.ယက်…အင်း…သွားနဲ.မနာအောင်ကိုက်အုံး …ဟုတ်တယ်..အိုး….ကောင်းတယ်ရိုစီ လေးရယ်…”ကျမ သူရဲ.နိုဆို. ပုံကိုတော်တော်ကြိုက်သွားပါတယ်…ကလေးတစ်ယောက်ဆို.ပုံမျိုးပေမယ့် ကျမရမ္မက် ကို နိုးဆွနိုင်ပါတယ်..ကဲ…အခုနကရိုစီပစ္စည်းကိုမမလုပ်ပေးသလိုလုပ်ပေးအုံး”အေး…ဟုတ်ပြီ…နေနေ.ပေါင်ဖြဲပေးမယ်..ဟုတ်ပြီ….

ပထမအစေ့လေးကိုတွေ.လားလျှာလေးနဲ.အသာကလိပေးရိုစီ ရေခဲချောင်းယက်ရင်ယက်သလိုလေးအေး.အေး..ကောင်းတယ်…အေးဟုတ်တယ်…အ…အ….”ကောင်းလိုက်တာရိုစီရယ်….အား….ကျွတ်……ကျွတ်….ကျွတ်….အမလေး ကောင်းတယ်ကွယ်အခေါင်းလေးထဲ လျှာထည့်အုံး ….အေး…မွှေပေး..ဟုတ်ပီ…အဲဒီနားမှာနာနာမွှေ ဟုတ်ပြီဟုတ်ပြီ..ကျမ အရည်တွေဆင်းလာတော့ ရိုစီခေါင်းကို ဖိထားမိတယ် …..မတော်လို.အရည်တွေကို ထွေးထုတ်ရင်အလဟသတ် ဖြစ်သွားမှာဆိုးလို.ပါ…..

နောက်နှစ်မိနစ်လောက်လဲ ရှိရော။ “ကောင်းလားရိုစီ..မကောင်းဘူး..ငန်ကျိကျိနဲ..ကဲကဲ….ဟိုအင်ဂျက်ရှင်းအတုယူလိုက်အုံးဟဲ့…အို…ဖြေးဖြေးထဲ့ရတယ်ဟဲ့.အား.မွှေပေးဟုတ်ပီ စောက်စေ့ကိုလဲအဲဒါနဲ. စောင်းပြီးပွတ်ပေး…အ..အ..လားလား…ကောင်းလိုက်တာ.ရိုစီရယ်လုပ်လုပ်…ဆောင့်ပေး.အေး.အတင်းစောင့်လေ…အ..အ..အင်း…အား.အမလေးကျွတ်ကျွတ်အိုးဟုတ်တယ်…အိုး.ကောင်းတယ်…ပြီးပြီ….ပြီးပြီအား….ကျမကတော့ ကောင်းလွန်းလို.တကိုယ်လုံးရိုက်ထားသလိုဖြစ်ပြီး….ပြီးပြိဆိုတာနဲ.အိပ်ချလိုက်ပါတယ်…..။

“အင်း…ညကရိုစီ အိပ်ရရဲ.လား…”သေတာကျနေတာဘဲ မမကိုလဲ လုပ်ပေးပြီးရော မမဘေးမှာဒီတိုင်းဝင်အိပ်လိုက်တာဘဲ..ဟုတ်ပါတယ် ကျမတို.နှစ်ယောက်လုံးကိုယ်တုံးလုံးဘဲအိပ်ခဲ့ကြတယ်. ရိုစီလေးကချစ်စရာအလင်းရောင်အောက်မှာလှချင်တိုင်းလှနေပါတယ်…. အင်ဂျက်ရှင်း..အထိုးခံချင်သေးလားခံချင်တာပေါ့…ဒါဆိုမနက်စာစားပြီး သွားထိုးမယ်…အဆင်သင့်လုပ်ထား….ကျမလဲ သူ.ကိုပြောပြီး အဝတ် ဝတ်ပြီး ရေချိုးခန်းဘက်ထွက်ခဲ့ပါတယ်။လုပ်စရာရှိတာတွေ မြန်မြန်လုပ်ပြီး မြင့်မောင်ဆီကျမတို.လာမယ့်အကြောင်းနဲ. ကျမရဲ.ကိစ္စကိုပြောလိုက်ပါတယ်….

သူကသူ.သူငယ်ချင်းအိမ်ကိုချိန်းတယ်. .နေ.လည်စာစားပြီးတာနဲ.လစ်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်အိမ်ကိုတော့ရုပ်ရှင်ကြည့်မယ်ပြောခဲ့တယ်ူမြင့်မောင်ပြောတဲ့အိမ်ကိုတော်တော်ရှာယူရတယ်.ရောက်ရောက်ခြင်ဘဲ…”မောင်မောင် ဘော်ဒါရော..အထဲဝင်စို. ကိစ္စလေးတွေရှိသေးတယ် ..အံမာ…သူကကြီးကြီးကျယ်ကျယ်..။ အခန်းထဲရောက်တယ်ဆိုရင်ဘဲ မြင့်မောင် ဟာအဝတ်အစားတွေချွတ်ပါတယ် “ရိုစီ …အဝတ်တွေချွတ်လိုက်..ဟင်.. ရိုစီရှက်တယ်..ဟဲ့အင်ဂျက်ရှင်းထိုးချင်တယ်ဆို…ခုကျတော့တမျိုး…”ယောင်္ကျားရှေ.မှာဘယ်လိုထိုးမလဲ.. ”

ယောင်္ကျားမှအင်ဂျက်ရှင်းထိုးတက်တာဟဲ့.. ဒါနဲ.သူအဝတ်တွေကိုတုန်တုန်ရီရီနဲ.ချွတ်နေပါတယ် စပ်စမိုင်ဒါတော့မချွတ်နိုင်တော့လို.ကျမဘဲချွတ်ပေးလိုက်ရတယ်..။ကဲကိုယ့်ကုတင်ပေါ်သွားအိပ်…ကျမကိုယ်တိုင်အဝတ်တွေချွတ်လိုက်ပါတယ်..မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီးအိပ်နေတဲ့ရိုစီကိုကျမနဲ မြင့်မောင်လက်တွဲလျောက်သွားပြီးခိုးကြည့်မိတယ်ချာတိတ်မကရည်ဘဲ..။ “အမှန်အကန်ပါကင်ပိတ်လေးတစ်ခုပြောထားမယ်သူ.ကို လေးငါးခေါက်လုပ်ပေးမယ်ဒီနေ.မေသူ.ကိုလုံးဝမထဲ့ရဘူးဘာလို.လဲ.. ကိစ္စရှိလို.”ကောင်းပြီလေ..သူဟာပြောပြောဆိုဆိုသူပစ္စည်းကို မေသူ.နုတ်ခမ်းမှာတေ့လိုက်တော့။

မမမမ…ဒီမှာကြည့်ပါအုံး..ရိုစီ..စကားမပြောနဲ.သူခိုင်းတာလုပ်” ဟောက်လိုက်မှငြိမ်သွားတယ်.ရိုစီ မင်းပါးစပ်ကကိုယ်ပစ္စည်းကိုအုံးမွေးလုံးလိုစုတ်သလိုစုတ်စမ်း”အေးအေး …အ..အ..အင်း အားမနာနဲ.စုပ်ပေး..နာနာစုပ်ထိပ်ဖျားကအသားနုကိုလျှာနဲ.ပွတ်ဆွဲပေးဟုတ်ပြီအင်း ကောင်းလိုက်တာအင်းအင်း စုပ် လက်တစ်ဖက်က လချောင်းကို ကိုင်လိုက်အုံး။ “အေး…ဟုတ်ပြီ…ရော့ ဒီလိုရှေ.တိုးနောက်ဆုတ်လုပ် ဟား..သိပ်ကောင်းတယ်ကွာ…”မြင့်မောင် ဟာစုပ်နည်းလက်တွေ.ပြနေလေရဲ.ရိုစီ ကလဲတထွာပြရင် တစ်တောင်မြင်တယ် ….

မွငျ့မောငျ ရိုစီကျိုလီးစုပျခိုငျးနခြေိနျမှာ ကမြလဲအားနတောနဲ. ရိုစီပေါငျဖွူဖွူဖှေးဖှေးလေးကို ဖွဲခလြိုကျတယျနေ.လညျအလငျးရောငျအောကျမှာရိုစီ ဟာနေ.လညျကထကျပိုလှနပေါတယျ ကမြလဲကွညျ့ကောငျးကောငျးနဲ. စောကျဖုတျလေးကို စေ့စေ့စပျစပျကွညျ့လိုကျမိတယျ ။စောကျဖုတျအတှငျးသားကမခွောငျတစျခွောကျမို. ပလပျစတစျနှစျလှှာလိုစေ့ကပျနပေါတယျ စောကျစေ့လေးကအကှဲကွောငျးလေးထဲက နတေိုးထှကျနတေယျ။ လကျမ နှစျခြောငျးနဲ.အသာခှဲလိုကျတော့ ဟသှားပွီး နှငျးဆီဖူးလေးလိုဘဲ ကမြလဲ တဖငြျးဖငြျးနဲ.စုပျယူနမေိပါတယျ …..

ကျမလျှာဟာအထဲမှာရှာဖွေရေးခရီးထွက်တော့တာဘဲ စောက်စေ့ကိုဘော်ဒီတိုက်လိုက်တိုင်း ကော့တက်တက်လာပါတယ်…ပါးစပ်ထဲငုံထားတဲ့ မြင့်မောင် လီကို ပိုပြီးရမ္မက်ပြင်းပြင်းစုပ်ယူနေပါတယ်မြင့်မောင်ကလဲနုတ်ကအသံမျိုးစုံထွက်လို.နေတယ်.ကောင်မလေူနို.ကိုလဲ ဆုပ်ချေပေးနေလေရဲ. ကျမယက်နေလို. ၁၅ မိနစ်တောင်မရှိသေးတဲ့အချိန်မှာ ၃ ခါတောင်ပြီးသွားပြီ….သုတ်ရည်တွေကနည်းနည်းတော့ ညှီပါတယ် ဒါပေမယ့်မျိုချလိုက်တယ် ကြိုက်တာကိုး…။ မောင်မောင်ကတော့ နိုနှစ်လုံးကိုကိုင်ဆွဲရင်း ကောင်မလေးပါစပ်ကို အတင်းထုတ်လိုင်သွင်းလိုက်တွယ်နေပါတယ်

ကောင်မလေးဘယ်လိုနေမယ်မသိဘူးဘေးကကျမ တောင်နာချင်လာတယ်…ရိုစီ နို.တွေကို ပိပြားသွားအောင်ဖိတွန်းညစ်ပြီး ခါးကကော့တက်လာသလိုပါးစပ်ကလဲဗလုံးဗထွေးနဲ.အော်လိုက်ပါတယ်မောင်မောင်ပြီးသွားပြီပေါ့သုတ်ရည်တွေ ဘယ်လောက်ထွက်တယ်မသိဘူး ရိုစီ ပါးစပ်ထောင့် တွေကနေစီးကျလာပါတယ်….။ လီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်တော့ပျွတ်ကနဲကျွတ်လာပြီးရမ်းတမ်းရမ်းတမ်းဖြစ်နေပြီးသုတ်ရည်တွေရော တံတွေးတွေရောရိုစီမျက်နှာပေါ်အနှံကျသွားပါတော့တယ်…ရိုစီဟာမောမောနဲ.အိပ်နေတာမို.ကျမကဘဲတက်သလောက်မှတ်သလောက်

မြင့်မောင်လီးကို ပြန်ဆွပေးနေရတယ်ခဏကြာတော့လီးဟာခေါင်းတစန်.စန်.ထောင်လာပါတယ် ရိုစီဖင်အောက်မှာခေါင်းအုံးတစ်လုံးခံပြီး မြင့်မောင်ကိုနေရာယူဖို.မျက်ရိပ်ပြလိုက်တယ်…ကျမကိုယ်တိုင်ရိုစီမျက်နှာတည့်တည့်မှာ မြင့်မောင်ဘက်မျက်နှာလှည့်ထိုင်လိုက်တယ် …မြင့်မောင် ဒစ်တုတတ်တုတ်ကြီးဝင်ရင် ရိုစီ အသေအော်မှဘဲလေကျမ စောက်ဖုတ်နဲ.ပါးစပ်ပိတ်ထားရမယ် လေ။ “ကဲ မြင့်မောင်စကြစို.ရယ်ဒီဘဲအသဲလေး..မြင့်မောင်ဟာရိုစီ ခြေထောက်တွေကို ခြေချင်းဘက်ကနေကိုင်ပြီး မြောက်ဖြဲလိုက်ပါတယ်.ရိုစီ အ၀ ကျဉ်းတဲ့နေရာမှာခက်နေတာမို.

ကမြရိုစီ မကြျနှာပေါျကနကေုနျးပွီး မွငျ့မောငျလီးကိုရိုစီအဝနဲ.တေ့ပေးလိုကျတယျ….”ဗွစျ..ဗွစျ…ဗွစျိ…..ဖေါကျ….ဒုတျ..အအ..အ.အားအမေ့ သပေါပွီ အီး ဟီးဟီး ဟငျ့ဟငျ့ အ..အ…အ…သပေါပွီ မမရယျ…။ မွငျ့မောငျက ဆှတောငျမဆှဘဲ ခြှဲကြိနတေဲ့အခေါငျးထဲ ကို လီးကို တရှိနျထိုးသှငျးလိုကျပါတယျ …ခွကျေနရေငျတှနျးကနျလုပျရှားနိုငျတယျအခုခြှဲနတေော့ ရုနျဖို.အခြိနျမရတော့ဘဲ လီးဟာဒါရိုကျ စောကျဖုတျထဲဝငျပွီး အပြိုမှေးကို ဖေါကျ သားအိမျးကို သှားထောကျတာပေါ့ … ရိုစီ ခမြာ အသအေောျရငျ ငိုခလြိုကျပါတော့တယျ….

.ကျမလဲအဲဒီတော့မှသတိဝင်လာပြီး သူ.ပါးစပ်ထဲစောက်ဖုတ်ကိုတေ့ပေးလိုက်တယ်….တစ်ချက်ချက်အရှိုက်မှာ စောက်ဖုတ်ကိုစုပ်သလိုဖြစ်ပြီးအရသာရှိလှပါတယ်…..မြင့်မောင်ဟာရိုစီ ရဲ.ခြေထောက်တွေကိုသူ.ပေါင်မှာ ချိတ်တင်ပြီး ဖြေးဖြေးချင်းအသွင်းအထုတ်လပ်နေပါတယ်…လီသွင်းလိုက်တိုင်းစောက်ဖုတ်လေးဟာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ပြန်ထုတ်ရင်အုံကြွလာတာမို.အင်မတန်ကြည့်ကောင်းပါတယ်….။ကျမလက်တွေကလဲ ရိုစီ နို.တွေကို လှမ်းကိုင်ပြီီးချေမွနေပါတယ်သူ.အဖေလဲ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလေ……

.မြင့်မောင် လီးတစ်ခုလုံးဟာရိုစီ စောက်ဖုတ်ထဲကသွေးတွေကြောင့် နီရဲပြောင်လက်နေပါတယ် …. ရိုစီ တင်ပါးတစ်ဝိုက်နဲ. ကုတင်ပေါ်မှာလဲသွေးတွေကမြင်မကောင်းအောင်ပါဘဲ…..မြင့်မောင်လီး ရိုစီ စောက်ဖုတ်ထဲကိုမနားတမ်းဝင်လိုက်ထွက်လိုက်လုပ်တာ ၅မိနစ်လောက်ကြာရော ရိုစီ ဟာအရသာတွေ.လာပုံရတယ် ..သူကိုယ်တိုုင်စောင့်ချက်နဲ.အညီ ကော့ကော့ပေးလာတယ်…။ မြင့်မောင်ရဲ.စုပ်နယ်မှုကြောင့်ကျမနို.တွေတင်းမာလာပါတယ် မြင့်မောင်လီးဟာတဖြည်းဖြည်းမီးရထားလိုဘဲမြန်မြန်လာပါတယ် ….

ရိုစီလဲ အငြိမ်မနေပါဘူး ပေါင်ကိုကားလိုက်စိလိုက်နဲ. အစွမ်းကုန်အရသာယူနေပါတယ်…ရိုစီ ဟာတစ်ကိုယ်လုံး ဓါတ်လိုက်သလို တုန်နေပြီး ပေါင်ကိုအစွမ်းကုန် ဖြဲပြီးတော့ သူမရဲ. အထွဋ် အထိပ် ကိုသွားပါတော့တယ်….အား…အမေ့…. အိုး…. မမ…..မမ…. ရိုစီ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်း မသိဘူး…. သေတော့…မယ်….ထင်တယ်အိုး….အိုး…အား။ ကျမလဲ သူနဲ့ တပြိုင်ထဲဘဲ ပြီးသွားလို့ ဖြူပြစ်ပြစ် အရည်တွေဟာ ရိုစီမျက်နှာပေါ် ခွက်ထဲကနေ လောင်းချသလို တပွက်ပွက် ကျလာပေါ့တယ်။မောင်မောင်ကတော့ ရိုစီရဲ့ ဒူးတွေကို မြှောက်ဖြဲပြီး လီးကို အားရပါးရ ဆောင့်သွင်းလိုက်ကာ ကုတင်ပါ မကဘူး အိမ်ပါလှုပ်ရှားနေသလား အောက်မေ့ရတယ်။

သူလဲ နောက်ဆုံး အကြောလိုက်ပြီး ကော့တက်လာပါတယ်။ လီးကြီးဟာ ရိုစီ စောက်ဖုတ်ထဲ တင်းကနဲ့ ဖြစ်သွားပြီး သုတ်ပြွန်ကနေ သုတ်တွေဟာ သူ့အပေါ် တင်ကျလာတဲ့ မောင်မောင်ကိုယ်ကို အားရပါးရ ဖက်ထားလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျမတို့ဟာ ရိုစီကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ၅ ခါလောက် လိုးပါတယ်။ ရိုစီကလဲ ရမ္မက်ထန်သူမို့ လုံးဝမငြင်းပါဘူး စောက်ဖုတ်ကလေးကတော့ နဲနဲ ယောင်ယမ်းနေတာပေါ့။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ ၈ နာရီ ထိုးနေပါပြီ။ မေမေတို့လဲ စိတ်ပူနေလို့ ရိုစီအဖေက နွမ်းလျနေတဲ့ သူ့သမီးကို မသင်ကာသလိုကြည့်တယ် ဒါပေမယ့် သိပ် စစ်ဆေးရင်မကောင်းတာမို့ နဲနဲပါးပါးပဲ မေးပြီး ထွက်သွားပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ မိသားစု တစ်ပတ်လောက်နေပြီး ပြန်သွားပါတယ်.ကျမကလွဲလို့ အားလုံး ဝမ်းနည်းနေကြတယ်၊ သံယောဇဉ်ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား..နောက်(၆)ပတ်လောက်ကြာတော့သတင်းစာထဲမှာရိုစီနာရေးပါလာတယ်..ကျမ မရှက်တမ်း ဝန်ခံရရင် အတော်ဝမ်းသာသွားမိတယ် အိမ်မှာရှိတဲ့ လူစေ့လျှောက်ပြတော့။ မေမေဆို မျက်ရည်တောင် ကျတယ် ဖေဖေက သံကြိုးရိုက်ပြီး သတင်းမေးတော့ဦးမြင့်စိုးကနေအသေးစိတ်ရှင်းပြတဲ့စာတစ်စောင်ရောက်လာတယ်အကျဉ်းချုပ်ကတော့ ရိုစီကိုယ်ဝန်ရှိလာတဲ့အကြောင်း ဘယ်လိုကိုယ်ဝန်ရလာသလဲ စဉ်းစားမရဘူးတဲ့မေးတော့လဲဘာမှမပြောဘူးငိုပဲငိုနေတယ်..

သူလဲစိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ရိုက်လိုက်မိတယ်နောက်တစ်နေ့မှာ သေနေတာ တွေ့တယ် ဘေးမှာ အိပ်ဆေးပုလင်းရှိနေတယ်။ သူရိုက်မိလို့ သူပါသေလိုက်ချင်တယ်တဲ့ ရှင်တို့လဲ ရိပ်မိလောက်ရောပေါ့ ဒီကိုယ်ဝန်ဟာ မြင့်မောင်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ပဲအပျိုရိုင်းလေးကို ဘာအကာအကွယ်မှ မလုပ်ပေးပဲ ကျမ ဗိုက်ကြီးအောင် လုပ်ခဲ့တာပါဒီလောက်အထိ မမျှော်မှန်းခဲ့ပေမယ့် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ ကျမတုန်းကလဲ သူ့အဖေညှာခဲ့တာမှ မဟုတ်တာကိုယ်တိုင်မှ ကိုယ်ချင်းစာတတ်မှာပေါ့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်ရက်စက်တဲ့ကျမဟာသူတို့ပြောသလို မကောင်းဆိုးရွားများ ဖြစ်နေမလား…။